Mama Andrea

What a year it has been! 

Het is bijna een jaar geleden dat we ons dochtertje Lexi voor het eerst mochten ontmoeten. Op 28 oktober 2016 lag ze voor het eerst in mijn armen, en draaide ons leven 180 graden om. 

Het is onbeschrijfelijk hoe snel het eerste jaar als mama voorbij is gegaan en hoe snel ons kleine meisje is opgegroeid tot een vrolijke, energieke dreumes. 

 

In het afgelopen jaar hebben we zonnige maar ook donkere dagen gekend. Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde, heb ik een periode gehad waarin ik niet lekker in mijn vel zat. In deze periode heb ik dingen kunnen verwerken waar ik voor die tijd nog geen moment voor had kunnen nemen. Het onverwacht zwanger raken, een woning zoeken, een vriend die nog met zijn opleiding bezig is, mijn eigen onzekerheden en het nieuwe leven als moeder waren dingen die voor een opstapeling van emoties zorgde. Dat niet alleen, ook de complicaties tijdens mijn zwangerschap, het ziek zijn van mijn eigen moeder (waardoor ik haar op belangrijke en bijzondere momenten niet bij me had) en de moeilijke tijd die we hadden vanwege Lexi's allergieën zorgde ervoor dat mijn emmer langzaam overliep. 

Inmiddels heb ik dit alles een plekje kunnen geven, en geef ik me volledig voor het moederschap. 

 

Nu Lexi bijna 1 jaar oud is realiseer ik me maar al te goed dat ik van elk moment moet genieten. De tijd vliegt, en voor ik het weet zal ze groot zijn. Nu houdt ze mijn handje nog vast terwijl ze stapjes zet, komt ze me op willekeurige momenten knuffelen of een kusje geven en ben ik nog degene waar ze afhankelijk van is. Ooit zal dit anders worden, ooit zal ze haar eigen weg gaan en ben ik niet meer degene die haar in de ochtend uit bed komt halen en 's avonds weer welteruste zegt. 

Door het moederschap ervaar ik een intens gelukkig gevoel, maar ben ik op sommige momenten ook onzeker en bang. Ik wil een goede moeder zijn, haar opvoeden als een zelfverzekerd persoon met een goed hart. Ik wil een mama zijn waarover zij later praat met een lach, een mama waarop ze altijd terug kan vallen en steun zal zoeken. Soms ben ik bang, bang dat mij iets overkomt en Lexi zonder mij opgroeit, of bang dat haar iets overkomt. Je hoort de laatste tijd de verschrikkelijkste verhalen waardoor ik een nóg sterker gevoel krijg om mijn dochter te beschermen tegen het kwaad in de wereld. 

 

Sinds Lexi er is zijn mijn emoties alleen maar versterkt. Ben ik verdrietig, dan ben ik heel verdrietig. Ben ik blij, dan ben ik reuzeblij, en ga zo maar door. Lexi zien opgroeien is iets waarvan ik dolgelukkig wordt. De kleine maar ook grote dingen die ze leert, de dingen die we samen doen en zelfs het groeien van de haartjes op haar hoofd (en dit duurt al een eeuwigheid). Wanneer ze iets lekker vindt om te eten, hoe ze geniet wanneer ze speelt, wanneer ze naar ons lacht, de kusjes die ze geeft, het zijn allemaal dit soort dingen die mij het leven laten waarderen. Inmiddels zegt ze woordjes, klapt ze in haar handjes, kent ze het liedje "hoedje van papier" en legt ze alles op haar hoofd om vervolgens mee te dansen. Ze loopt aan een hand, ze kan alleen staan, ze heeft energie voor 2 en is ook nog eens behoorlijk sociaal. Waar we haar ook naar meenemen, en wie er ook op haar past, iedereen wordt vrolijk van ons meisje. Ik vind het zo bijzonder om te zien dat zo'n klein mensje zoveel levenslust en zelfvertrouwen kan hebben. Er zijn nog (bijna) geen grenzen, er is nog zo weinig angst, en het enige wat kinderen willen is plezier hebben en alles ontdekken.

 

Altijd ben ik fan geweest van kinderen, maar nu ik er zelf eentje heb ben ik superfan. Lexi geeft mij de kracht om doorzettingsvermogen te hebben en optimistisch te blijven. Door haar ben ik wel degelijk veranderd, maar voor mij op een positieve manier. Ook al is het leven van een mama druk, vol onverwachte momenten en vaak best pittig, het geeft je voldoening. Als je deze rijkdom hebt, weet je ineens wat echte liefde is. De liefde voor je kind(eren) is onvoorwaardelijk, het groeit en er is geen enkele liefde die dat kan overtreffen. Ook al zit je soms met je handen in je haren, je gaat door en je doet het met je hele hart, omdat je het voor hem of haar doet. 

 

Op 28 oktober vier ik samen met familie en vrienden Lexi's eerste verjaardag, en in mezelf vier ik dat ik het eerste jaar als mama heb overleefd. Ik vier haar leven, maar ook mijn nieuwe leven. Ik vier dat ik tegenslagen heb overwonnen, dat ik een prachtig gezin heb en wij samen in 1 jaar al een heel eind zijn gekomen. "Started from the bottom, and now we're here" zullen we maar zeggen. Zijn er dingen die ik anders zou doen als ik de tijd terug zou kunnen draaien? Ja, enkele dingen. Ik had meer dingen met Lexi willen ondernemen, ik had mezelf niet zo weg moeten cijferen op sommige momenten en ik had vaker langer in de douche moeten staan of op de wc moeten zitten, gewoon voor het "vakantiegevoel" (grapje). 

 

Buiten deze dingen zou ik niets veranderen, we mogen allang blij zijn met zo'n makkelijk en tevreden kindje. 

Het aankomend jaar hoop ik eindelijk in het bezit te zijn van een rijbewijs, want oh wat kan ik me voor mijn kop slaan dat ik hier niet eerder voor ben gegaan. Het heeft me vreselijk beperkt in het afgelopen jaar om geen rijbewijs te hebben. Overal te voet naartoe of met het openbaar vervoer is met een kleintje een no-go. Die kinderwagen die 100 kilo weegt samen met de babybagage, campingbedjes die ik niet mee kan slepen en grote boodschappen die ik niet kan doen aangezien ik niet door het leven ga als pakezel. Als ik een rijbewijs en auto zou hebben zou ik er absoluut vaker op uit trekken met Lexi, en dat is mijn plan voor haar tweede en overige levensjaren. Hashtag: momgoals. 

28 oktober hangen er slingers en ballonnen in huis, wordt er een prachtige taart aangeleverd en zingen we "lang zal ze leven" uit volle borst. Op 28 oktober blik ik terug op mijn bevalling en de maanden erna, en zal ik wederom intens genieten van de mooie momenten die het leven mij biedt. 

 

Liefs,

Andrea

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.