Daily thoughts...

Mijn eerste ervaring...

En dan kom je thuis met je new born... Aan de ene kant enorm fijn om weer thuis te komen maar aan de andere kant zo gek om nu ineens thuis te komen met zijn 3tjes. Hoewel wij alle rust hadden in het ziekenhuis zo druk werd het toen we thuis waren. Al snel stonden mijn schoonouders en moeder op de stoep en even later de kraamzorg al. En dan begint de 'kraamweek'. Oftewel de verwennerij!

 

Ik heb de kraamweek als erg hectisch ervaren. Er komt zoveel op je af. Alles is nieuw, je bent zelf nog aan het herstellen van de bevalling en de hele ervaring van het mama worden en dan krijg je ook nog veel kraambezoek van iedereen die graag een kijkje wil nemen. De eerste dagen vond ik het heel moeilijk om tijdens het bezoek mij even af te zonderen als ik Wess moest voeden. (Ik gaf namelijk borstvoeding) Het idee om de visite te moeten verlaten terwijl ze speciaal voor jou zijn gekomen is toch een beetje raar. Maar de kraamzorg liet mij inzien dat het helemaal niet erg is en dat ik mij helemaal niet schuldig moest voelen als ik de tijd nam om mijn kindje eten te geven. Er is niks beters en fijners dan even samen te zijn en je kindje de tijd te geven om lekker rustig bij je te kunnen drinken. 

 

De borstvoeding was ook een hele ervaring op zich. Toen Wess net geboren was werd hij even later al snel aangelegd om te kijken of hij al wilde drinken. Het was even oefenen maar al snel verliep dit super goed. Een heel raar gevoel om zelf je kindje te kunnen voeden. 2 dagen later waren mijn boobs niet normaal groot! Ze stonden werkelijk op ontploffen! Het was zelfs zo erg dat wanneer Wess moest drinken en ik hoorde zijn 'honger' huiltje al, dat ik al begon te lekken. Ik had zoveel melk dat Wess zich steeds verslikte tijdens de eerste slokjes melk. Toen hebben we ook een handkolf aangeschaft om zo de grootste druk er af te kunnen halen. Het was zo zielig voor Wess die echt zijn best moest doen om die grote hoeveelheid ineens te moeten verwerken. Dus dit moest anders! 

 

Na dag 4 werd het lastiger. Het aanleggen van Wess ging steeds minder goed en daardoor kreeg hij honger en begon steeds meer en vaker te huilen. Het was frustrerend voor zowel mij als Wess dat het drinken niet goed ging. Ik was zelf al super moe en had daardoor weinig geduld en ik kreeg het gewoon niet zelf voor elkaar om Wess goed te laten drinken. Was dit nu het moment om te stoppen met borstvoeding en maar over te gaan op kunstvoeding? S'avonds waren we er helemaal klaar mee. Ik was in tranen, Wess was hysterisch aan het huilen van de honger en Martijn wist ook niet meer wat hij moest doen met 2 huilende wezens voor hem. Toen hebben we besloten het ziekenhuis maar te bellen. Ze hadden aangegeven dat we altijd mochten bellen wanneer er wat aan de hand was dus die gelegenheid hadden wij nu dus ook maar aangenomen. Al snel stond er een verloskundige op de stoep met een klein flesje kunstvoeding. Ze nam ons twee mee naar boven, ik moest plaats nemen op de voedingsstoel en ik moest laten zien wat er nu precies gebeurde als ik Wess probeerde aan te leggen. En wat denk je, in 1 keer ging het goed.... ZUCHT. Maar gelukkig liet hij na twee minuten los en probeerde ik hem weer aan te leggen en dit keer gebeurde dus hetzelfde drama als daarvoor. Ze zag de struggle en ze begreep waarom wij er aan dachten om over te stappen op kunstvoeding. Maar we moesten geduld hebben. Hoe moeilijk dit ook was... Ik deed het goed, alleen Wess was een beetje lui met het zuigen en liet daardoor al snel de tepel weer los. En omdat hij elke keer wel wil drinken maar de tepel niet goed in zijn mondje kon houden werd Wess dus ook gefrustreerd en begon daardoor dus te huilen. Ze liet het flesje kunstvoeding achter zodat mocht het drinken die nacht echt niet goed gaan dat we in ieder geval altijd voeding in huis hadden om Wess eten te kunnen geven. 

 

De volgende dag was ik blij dat de kraamzorg er weer was. In ieder geval iemand 'met kennis' die mij de hele dag kon helpen om Wess aan te leggen. Wat een opluchting was dat! Het gebeurde niet snel maar je merkte dat per voeding het aanleggen steeds iets beter ging. De voedingsstoel was daarom ook even geen optie meer want Wess dronk ineens veel beter bij mij als we alle twee op bed lagen. 

 



 

Maar goed, ik was inmiddels bevallen, en na de bevalling moest ik mij eigen weer na 10 weken melden bij de verloskundige. Want zat die bobbel er nu eigenlijk nog? Ja, die zat er helaas nog! Ik werd door gestuurd naar de gynaecoloog en vanuit daar werd ik weer doorgestuurd naar de uroloog. Het bleek dat mijn lichaam moeite had met al die extra kilo's en is mijn plasbuis uiteindelijk gescheurd waardoor er een extra zakje is ontstaan. Kan geen kwaad maar ik vond de gedachte dit te hebben niet zo fijn en wilde hier dus vanaf! En daarvoor ben ik dus geopereerd afgelopen week. Kan het bij een eventuele volgende zwangerschap weer gebeuren? Ze zeggen van niet, maar dat moet ik eerst maar zien voordat ik dit geloof!

 

Morgen vertel ik jullie meer over het kwijtraken van mijn zwangerschapskilo's!

Dus STAY TUNED!!

 

Veel liefs,

Nikkie

 

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.