Daily thoughts...

Mijn perfecte bevalling

Perfect? Kan een bevalling perfect zijn dan? Nu ik terug denk aan mijn bevalling heeft alles niet beter kunnen verlopen. Precies op de uitgerekende datum kreeg ik in de ochtend lichte weeën, braken even later mijn vliezen (en bleek dat Wess dus wel in het vruchtwater had gepoept) en na een bevalling van 6 uur en 6 minuten persen was ineens onze zoon Wess geboren. Een wezentje zo klein en helemaal van ons...

 

Ik heb mijn bevallingsverhaal al een keer gedeeld met jullie maar mochten jullie deze nog niet gelezen hebben dan deel ik hem bij deze nog een keer!

 

 

Dinsdag 22 November:

Op deze dag had ik een afspraak bij de verloskundige voor een normale controle. Ik had al in mijn achterhoofd dat ik wilde vragen of dat ze mij wilde strippen. Dit in de hoop dat dit de bevalling op gang zou zetten. Na het hartje gehoord te hebben heeft ze gekeken of ik gestript kon worden maar helaas zat alles nog helemaal gesloten. Dus strippen zat er voor mij niet in. Dat was een teleurstelling omdat ik dat weekend heel het weekend krampen had gehad in mijn baarmoeder en eigenlijk in heel mijn onderbuik. Ik dacht dit is het gerommel waar iedereen het over heeft..!!

 

Aangezien ze verder niks voor mij kon betekenen had ik gewoon weer een vervolg afspraak gemaakt voor een week later. Dit zou week 41 van de zwangerschap zijn. 

Ze vertelde mij wel dat ik misschien wat bloed kon verliezen omdat ze mijn baarmoedermond toch heeft aangeraakt.

Die hele dag had ik niks meer gezien of gevoeld dus het was maar gewoon afwachten of het vanzelf komt en anders moeten we volgende week maar weer kijken of ik dan wel gestript kan worden.

You never know!!

 

Woensdag 23 November

De nacht van 23 November had ik alsmaar kramp. Ik gaf er niet te veel aandacht aan want dit was dezelfde kramp die ik het afgelopen weekend voelde. En er was volgens de verloskundige nog niks te zien of te merken. 

Ik besloot die dag maar gewoon mijn dingen te doen die ik had gepland en dat was de grote boodschappen. Tijdens het ontbijt voelde ik dat er verandering kwam in de krampen die ik had. Er zat een ritme in. Het kwam, duurde even en het ging weer weg. De pijn was niet heel erg maar vond het wel raar dat het aanhield. Misschien oefenweeën?  

Toen ik eenmaal in de auto onderweg was naar de winkel voelde ik dat de krampen erger werden.

En eenmaal in de winkel moest ik toch af en toe even stilstaan om bij te komen van de kramp die ik voelde. Het voelde voor mij niet goed dat ik weg was van huis dus besloot maar vaart te maken met de dingen die ik wilde doen. Eenmaal thuis moest ik gelijk naar de wc. Maar ik zag ineens iets liggen na mijn toiletbezoek waar ik best van schrok. Dit was niet zoals ik dacht dat het was als de verloskundige zei: "je kan een beetje bloed verliezen...". Het was namelijk niet rood maar meer bruin en groen... Kan het zo snel bruin worden of is er iets anders aan de hand? Ik belde mijn man om te vertellen hoe ik mij voelde en hij vroeg meteen of hij naar huis moest komen. Dat vond ik nog niet nodig.

Ik hou het bij oefenweeën want er scheen gisteren nog niks aan de hand te zijn... Toch besloten we om  maar even naar de verloskundige te bellen om na te vragen wat het misschien kan zijn. Inmiddels werd de pijn ook steeds erger.

'Neemt u alle spullen maar gelijk mee en kom maar gelijk naar het ziekenhuis.'

Dit is wat ze mij vertelde toen ik belde met mijn klachten over de pijn die kwam en ging en dat ik van alles verloor wat ook steeds meer werd...

Ik schrok enorm en moest ook even een traan laten want misschien was het echt wel zover en was Martijn niet bij me... Ik belde mijn schoonouders om te vragen of ze mij even bij het ziekenhuis af wilde zetten. Mijn man wilde niet meer dat ik auto reed en besloot dus met mijn schoonouders mee te gaan. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen mocht ik mee met een verloskundige die mijn verhaal aanhoorde en vervolgens ging kijken of mijn vliezen misschien waren gebroken. Ik verloor inmiddels zoveel vocht dat dit niet meer te maken had met de controle van gisteren. Toen ze de vruchtwatertest erbij haalde ( wat precies hetzelfde werkt als een zwangerschapstest ) bleek de test toch negatief en bleek het volgens de test geen vruchtwater te zijn. Toch vertrouwde ze het niet en ging even met haar meerdere overleggen wat te doen. Inmiddels was mijn man ook in het ziekenhuis aangekomen en toen ze tegelijkertijd binnen kwamen kreeg ik al gelijk een kraamsuite toegewezen want ik moest blijven. Het was vruchtwater en Wess had in het vruchtwater gepoept!! Ik schrok van het nieuws want voor zover ik wist betekende dit dat het kind meteen moest komen. Dit bleek minder waar. Het is idd belangrijk dat het kind komt maar daar zat verder geen spoed bij als in 'meteen'. De weeën moesten in ieder geval wel doorzetten nu.

Het was inmiddels 13 uur. Toen we eenmaal geïnstalleerd waren in de kamer kwam de verloskundige langs om van binnen te kijken hoe ver ik al ontsluiting had. Dit was op dit moment zo goed als niks. Ze wilde het even aankijken of dat de weeën de komende uren zouden doorzetten en kwamen rond 4 uur weer even kijken hoe alles gevorderd was. 

De uren tot 4 uur waren zo voorbij. Ik had wel krampen maar nog niet echt heftig of zo.

Om 4 uur kwam de verloskundige met de gynaecoloog en kwam weer even kijken hoe ver ik was. Mocht de bevalling niet doorzetten dan kreeg ik nu een paar pilletjes in die de boel doet weken en de bevalling op gang zou zetten. 

Dat was ook echt pijnlijk. Ze braken mijn vliezen verder open en de boel werd verder open gemaakt. Ook kreeg Wess een draadje op zijn hoofd om zijn gezondheid in de gaten te houden.

De pilletjes werken en de weeën kwamen op gang..!!

Toen de pilletjes er in zaten kwamen de weeën al snel op gang. Ze werden steeds heftiger en ik merkte dat ik ook steeds meer pijn in mijn onderrug kreeg. Ik heb heel vaak bevallingsfilmpjes gekeken en wilde heel graag een bal waar ik op kon zitten. En dat werkte zo fijn!! De weeën waren makkelijker op te vangen en de pijn in mijn rug was beter te doen dan liggend op bed. Ook kon mijn man mij beter begeleiden bij het puffen omdat hij achter me kon zitten om mij vast te houden en te ondersteunen. Dit was echt fijn en tot nu toe was alles goed te doen. Als dit zo blijft dan mag ik niet klagen!!



Inmiddels was het rond 6 uur en hadden we wat gegeten. Tijdens het eten kwamen de weeën en gingen ze weer. Rond deze tijd kwam ook de verloskundige weer kijken hoever ik was. Ik had inmiddels 4 a 5 cm ontsluiting. Wess had het door de bal minder naar zijn zin want zijn bloeddruk zakte elke keer weer en dit was niet goed. Ik moest mijn bed weer in en hadden mij gevraagd of ik inmiddels had gedacht aan een ruggenprik of een pijnpomp. De ruggenprik wilde ze nog niet gelijk geven om eerst maar eens te kijken hoe Wess reageert op de pijnpomp. Toen die was aangesloten had ik hem ook echt nodig. De weeën werden steeds erger en ik kon het steeds minder goed verdragen. Elke keer als ik een wee voelde aankomen mocht ik hem indrukken om de ergste pijnscheuten te onderdrukken. (met verplicht 3 minuten ertussen) Ik werd er heel duizelig van en merkte dat ik steeds meer moest plassen. De verloskundige vertelde mij dat ik dat mocht doen op bed maar ze dacht dat het door het kindje kwam wat steeds lager kwam te liggen.

Het was inmiddels rond 9 uur. Bij elke wee merkte ik dat ik het niet tegen kon houden om mee te persen en vroeg of ik mee mocht doen en dat mocht. Ik moest op mijn rug gaan liggen zodat ze konden kijken hoever ik was en zat ineens op 8 a 9 cm!! Jeetje wat ging dat ineens snel!! Bij de volgende wee mocht ik langzaam mee drukken en Wess was ineens zichtbaar!! Ik moest mijn benen omhoog houden en proberen om mee te gaan met de persweeën. En met 4 persweeën ( 6 minuten bij elkaar ) was Wess er!! Om 21: 53 is onze kleine man geboren!! En wat een overweldigend gevoel. Ja ik was zwanger en voelde mijn kindje trappelen in mijn buik maar ik heb nooit het gevoel gehad hoe het zou zijn wanneer het een echt baby zou zijn... En daar lag hij op mijn buik. Huilend en prachtig te zijn!! Ik pakte zijn glibberige lijfje vast en na heel eventjes te huilen was hij al zo snel weer stil. Daar lag hij dan bij mama. Ons kindje. Wess Christiaan  is er eindelijk na dat lange wachten. Toen hij eenmaal rustig was werd Wess even gecontroleerd maar alles was prima met hem. 

Je kon je al die tijd geen voorstelling maken maar ineens zie je dan zijn gezichtje...

Wauw, je bent zo mooi... We hadden een gezichtje gezien tijdens de 20 weken echo maar daar kon ik hem niet meer van terug. Hij was zo anders!!

Ineens heeft het een stemgeluidje. Zo lief.. Na een uurtje even bijkomen probeerden we hem voor het eerst aan de borst te leggen. Dit was en voelde voor mij een beetje raar. Waarom geen idee maar ik kon gewoon mijn kindje voeden. Het voelt zo speciaal en aan de andere kant zo gek!

Het drinken lukte al vrij aardig en hij viel al snel in slaap. Hij sliep die nacht 4 uur achter elkaar. Wauw!! Wat super goed!! De volgende morgen zou de kinderarts hem even nakijken en mochten wij vervolgens naar huis. Alles was namelijk helemaal goed met onze kleine man!!

 

Daar gaan we dan in de Maxi-Cosi voor het eerst met zijn 3e naar HUIS!!



 

 

Aangezien mijn bevallingsverhaal al een aardig lang verhaal is praat ik jullie morgen bij over hoe het verder met mij ging na de bevalling. Zat de bobbel er nog? Ben ik zelf heel gebleven tijdens de bevalling, en het belangrijkste, hoe bevalt het moederschap!

 

Dus STAY TUNED!!

 

Liefs,

Nikkie


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.