Mama Anneke

Ons meisje is nu 10 maanden oud en ik ben ondertussen op het punt dat ik mijn (helse) bevalling eigenlijk al zo goed als vergeten ben en ik het zo nog een keer zou doen! Het punt om alles maar eens op te schrijven en nogmaals te ervaren... Het is een pittige bevalling geweest maar welke bevalling is dat niet? Elke bevalling heeft een eigen verhaal en daarom vind ik het  altijd erg leuk deze verhalen van andere  te lezen. En dat is ook de rede dat ik mijn verhaal graag met jullie wil delen...

 

Het is 19 december 2016.

De dag dat wij ons moeten melden voor de inleiding. Ik ben dan precies 38 weken zwanger.. Ondertussen zijn al meerdere vriendinnen/familie leden mij gevolgd dus ik weet een beetje wat mij te wachten staat.

Nick heeft vier weken vakantie genomen en we besluiten die ochtend dan ook het er nog even van te nemen en lekker uit te slapen.. Maar natuurlijk zijn we allebei mega zenuwachtig en komt er niks van dat uitslapen.. Dan het huis nog maar een schoonmaakbeurt geven want je weet nooit wanneer de volgende keer zal zijn. We maken voor de laatste keer foto’s van mijn dikke buik en in de middag gaan we nog heerlijk samen lunchen bij ons favoriete restaurant. Zal dit de laatste keer zijn dat ik geen broodje carpaccio kan bestellen en niet die lekkere wijn kan drinken? Na onze lunch gaan we nog een stukje wandelen in hoeverre dat nog gaat met mijn dikke buik .. Daarna rijden we door naar het ziekenhuis waar wij ons om 16.30 uur moeten melden. We worden door de verpleegkundige naar de kraamsuite gebracht en krijgen een korte uitleg wat ze gaan doen. Ik moet eerst een half uur aan de CTG en daarna zal de verloskundige komen kijken of ik al ontsluiting heb. En aan de hand daarvan beslissen ze of ik wel of geen ballonnetje krijg.  Ja dat beruchte ballonnetje waar ik me al vanaf het moment dat de gynaecoloog het had over inleiden ontzettend druk over maak! Ik zie er zo verschrikkelijk tegen op! Maar tot mijn verbazing ben ik rustig heel rustig.. Ik heb mezelf er bij neergelegd het gaat nu echt gebeuren en ik kan niks anders doen dan het over mezelf heen laten komen..

 

De verloskundige constateert dat ik al 2 cm ontsluiting heb en dat het ballontje geplaatst kan worden. Ze legt ons nog een keer uit wat er precies gaat gebeuren en wat er kan gebeuren wanneer het ballonnetje geplaatst is.  Ze hopen dat het ballonnetje mijn baarmoedermond oprekt waardoor mijn lichaam de prikkel gaat krijgen dat de bevalling kan beginnen. De verloskundige komt samen met de verpleegkundige het ballonnetje plaatsen en ik kan je zeggen het is me zo mee gevallen! Het was niet prettig maar hoe erg ik er tegen opzag het viel mij zo mee!

 

Gelukkig was het rustig op de kraamafdeling en mochten Nick en ik kiezen of we naar huis wilde om af te wachten of dat we liever in het ziekenhuis bleven. Uiteindelijk was die keuze snel gemaakt want hier hadden we het van te voren al  over gehad.  En besluiten dan ook in het ziekenhuis te blijven. Wat achteraf geen slechte keuze is geweest.. Het ballonnetje begint al vrij snel zijn werk te doen en de weeën beginnen langzaam te komen. Halverwege de nacht beginnen ze steeds heviger te worden en begint het ballonnetje echt te irriteren ik bel de verpleegkundige en deze komt kijken. En tot onze grote verbazing valt het ballonnetje er zo uit. THANK GOD! Op dat  moment zit ik op de 4 cm ontsluiting maar mijn vliezen zijn nog niet gebroken. De verloskundige wil tot morgen ochtend 8.00 uur afwachten of dit uit zichzelf gaat gebeuren en anders gaan ze mijn vliezen breken. De rest van de nacht slapen we eigenlijk amper meer omdat de weeën al best heftig zijn.. Maar mijn vliezen breken niet en daarom komt de verloskundig deze de volgende ochtend breken. tegelijk zet ze op het hoofdje van ons meisje een dopje om haar hartslag mee in de gaten te kunnen houden.. En dan gaat het erg snel allemaal en mijn (vooral rug) weeën beginnen  elkaar goed op te volgen en het doet PIJN! Na zo’n 1.5 uur zit ik op 6 cm ontsluiting , helaas stagneert op dat moment mijn ontsluiting maar mijn weeën houden in alle hevigheid aan.. Ondertussen zijn we 2 uur verder en ben ik nog niks opgeschoten.

 

Er wordt besloten om me aan een weeën infuus te leggen waardoor de weeën snel nog heftiger en pijnlijker worden.. Ik begin moe te worden en ondanks mijn yoga cursus weet ik niet meer hoe mijn weeën op te vangen en raak ik in paniek.. Samen met Nick besluit ik dat ik toch iets van pijnstilling wil want anders ga ik het niet trekken.. Vooraf had ik met mijzelf afgesproken dat ik het echt op eigen kracht wilde doen.  Omdat ik allergisch ben voor morfine of morfine achtige stoffen was er qua pijnstilling eigenlijk maar een keus; de ruggenprik. Maar dit wilde ik zo niet!  Maar op dat moment ben ik volledig van mijn plan af gestapt en besloot ik toch voor die ruggenprik te gaan. In het ziekenhuis waar ik beviel werd deze gezet op de uitslaapkamer van de OK. Ik kon hier gelukkig vrij snel terecht. Maar man wat was ik zenuwachtig hoe gingen ze ever een ruggenprik zetten wanneer je zulke heftige weeën hebt?

 

Ik werd door twee verpleegkundige naar boven gebracht en Nick moest beneden op de afdeling achter blijven. Ik was zo zenuwachtig, alle horror verhalen gingen door mijn hoofd. Maar ook hier gelde het viel mij zo verschrikkelijk mee en ik heb de “ prik” eigenlijk niet eens gevoeld. Misschien kwam dit omdat de pijn van de weeën veel heftiger was? Ah fijn dat ding zat er in maar toen..  Na +- 10 min merkte ik dat een kant van mijn lichaam wel verdooft was en de andere kan eigenlijk niet. Mijn rug weeën kwamen er nog even hard door heen als voor de ruggenprik. Weer raak ik lichtelijk in paniek en de verpleegkundige zei mij op mijn zij te gaan liggen zodat de verdoving ook naar de andere kant kon zakken. Dit gedaan maar ik lag zo niet comfortabel en het opvangen van mijn weeën ging zo echt niet lukken! Op dat moment zien ze ook op het scherm dat de hartslag van de baby erg snel daalt en echt een hele lage snelheid krijgt. Ik moest mezelf gelijk weer op mijn rug draaien en de hartslag krabbelde weer iets op.  Meerdere malen geef ik aan dat ik het idee heb dat de ruggenprik niet goed zit omdat ik nog zoveel voel.  Het had even de tijd nodig aldus de anesthesiste. Helaas bleef de hartslag van ons meisje laag en moest ik voor mijn gevoel nog de halve middag daar boven blijven liggen in mijn eentje met zware rug weeën en een ruggenprik die het maar half deed. Uiteindelijk na +- een uur mocht ik weer naar beneden maar ik had nog steeds die ruggenprik die niet goed zat. Terug op de afdeling was Nick helemaal in paniek omdat het zo lang had geduurd. Hij zag gelijk aan mij dat er iets niet goed zat. Ik kon alleen maar huilen heel hard huilen! De hartslag van ons meisje die ineens zo daalde die ,k*t ruggenprik die niet goed zat, het feit dat mijn ontsluiting maar niet vorderen.. Daar kwam het moment die elke vrouw denk ik wel heeft ervaren in haar bevalling; IK WIL NIET MEER!! Die ruggenprik moest eruit dit had geen zin geef me alsjeblieft iets anders.. Uiteindelijk na een goed gesprek met de verloskundige en verpleegkundige kies ik er toch voor om een Remifentanil-pompje te nemen. Dit pompje kan ik zelf bedienen en zal dan steeds een klein beetje medicijnen geven om de ergste kantjes van mijn weeën te halen. Helaas zitten er aan dit medicijn wel wat nadelige bijwerkingen. Je wordt er erg suf van en je ademhaling kan verstoord raken. Daarom moet ik aan continue bewaking en kon ik niet meer uit mijn bed.

Man wat voelt dit lekker en ik raak al snel in een diepe roes. Helaas door deze roes weet niet vanaf dit moment niet heel veel meer van mijn bevalling. Ik weet alleen dat ik hierdoor heel makkelijk mijn weeën kon wegpuffen, ons meisje deed het er goed op in de zin van haar hartslag was weer stabiel en deed het eigenlijk super goed. Tot twee keer toe kwam de verpleegkundige tegen Nick zeggen dat hij mijn wakker moest houden mijn ademhaling zakte soms te ver in.  Ik had rust misschien wel iets te veel rust maar daardoor kwam de ontsluiting wel weer op gang.

 

Onder tussen was het 17.00 uur en ben ik 24 uur in het ziekenhuis en al ruim 22 uur met mijn bevalling bezig. Na ongeveer een half uur begin ik persdrang te krijgen.. Wanneer de verloskundige komt “checken”  blijkt dat ik nog maar op 8 cm zit en ik dus absoluut nog niet mee mag persen! Wat een HEL! Dit heb ik denk ik nog als aller ergste van mijn hele bevalling ervaren. Pers weeën hebben maar niet mee mogen persen. VERSCHRIKKELIJK!

Na ongeveer een uur heb ik het niet meer ik wil ik moet gewoon mee persen! De verloskundige komt nog een keer “ checken “ en wat blijkt ik heb 10 cm ontsluiting en mag dan eindelijk mee persen. Nu gaat het echt beginnen pompje gaat er af en mijn pers weeën volgen elkaar goed op.  Volgens de verloskundige pers ik op de juiste manier mee maar toch daalt ons meisje niet verder in. Na 5 inwendige onderzoeken verder constateert de verloskundige dat ons meisje niet verder in kan dalen omdat er nog een randje in de weg zit. Dit randje zit te diep om er een knip in te geven.. Ik ben ruim een uur aan het persen en ben KAPOT! Ik kan niet meer en er gebeurd gewoon helemaal niks! Uiteindelijk ontstaat er lichte paniek en de verloskundige gaat de gynaecologe er bij halen. Ook zij doet een inwendig onderzoek en geeft ons uiteindelijk twee keuzes. Omdat ons meisje het daar binnen eigenlijk nog heel goed doet mag ik maximaal nog een half uur door gaan met persen met de hoop dat ze er de vacuüm pomp op kunnen zetten en haar er op die manier uit kunnen trekken.. Maar dit kan wel extra complicaties geven bij mij of de baby..  Of het wordt een keizersneden..

 

Wanneer de gynaecologe dit voorstel doet kan ik alleen maar huilen, ik heb zo verschrikkelijk gefaald! Een keizersnede dat is wel het aller laatste wat ik wilde.. De rede van inleiden was juist zodat ik nog de kans kreeg op een natuurlijke bevalling in plaats van een geplande keizersnede..  Maar diep in mijn hart weet ik dat ik niet verder moet gaan.. De risico’s die het met zich mee brengt  als ik door ga.  En dan kan de gynaecologe eigenlijk ook nog geen zekerheid geven of dat het plan van de vacuüm pomp überhaupt wel lukt!  Ik heb geen kracht meer, ik ben op, mijn hele lijf doet zeer het enigste waar ik aan kan denken is haal ons meisje er alsjeblieft uit! Na veel tranen besluiten Nick en ik om toch voor de keizersnede te gaan helaas is het ondertussen 19.15 uur in de avond en is er nog maar een OK open en ligt er op dat moment precies iemand op die ene OK.  Ik moet wachten tot ik terecht kan en voor mijn gevoel duurt dit uren. Ik ben weer mijn pers weeën aan het wegpuffen en ondertussen maken de verpleegkundige mij klaar voor de OK. Jullie zullen je afvragen waarom ging je dan niet verder met persen maar dit mocht niet meer omdat de gynaecologe zichzelf al aan het klaar maken was voor mijn OK. Wanneer ik verder zou gaan met “natuurlijk” bevallen moest zij hierbij aanwezig zijn. Gelukkig krijg ik een middeltje wat tijdelijk lees 20 min even mijn weeën stop zetten.  Ondertussen word ik naar de OK gereden en mag Nick zichzelf ook gaan klaar maken. Ik krijg op de OK weer een ruggenprik en ik kan je vertellen ben nog nooit zo blij geweest met een ruggenprik die wel werkte! Ik voelde gewoon helemaal niks meer wat was dit fijn na bijna 3 uur persweeën,  waarvan 1,5 uur weg puffen! Hierna ging alles heel snel  en na een bevalling van ruim 26 uur lag daar na zo’n 15 min ons kleine meisje Maan op mijn borst..

 

                              Geboren om 20.27 uur met een gewicht van 3890 gram..

Wauw wat is dit emotioneel en tegelijk zo ontzettend vreemd.. Wij zijn gewoon papa en mama geworden .. Onze grote droom is uitgekomen! En de onvoorwaardelijke liefde die je gelijk voor zo'n kleintje kan hebben... WAUW!!

 

Onze trots Maan



Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.