Daily thoughts...

Een baby in je buik

En dan ben je ineens zwanger en zit er een baby in je buik... Zo klein dat je het nog niet kan zien maar toch zit het daar. Iets waar ik toch al zo lang naar uit had gekeken. En dan is het ineens zover. Wij worden papa en mama! Maar goed, ik was zwanger maar ineens was mijn lichaam vatbaar genoeg om 

2 dagen later met griep op de bank te belanden. Van helemaal happy naar hondsberoerd! 

 

Natuurlijk had ik de dag nadat we wisten dat ik zwanger was gelijk de verloskundige gebeld. We wilden natuurlijk wel graag ons kindje zien en nog belangrijker, hoever ben ik precies en wanneer ben ik uitgerekend?! Toen ik mijn blog gisteren schreef realiseerde ik mij wel dat het niet bij iedereen zo vlot mag gaan. Bij ons was het de eerste maand al raak maar voor veel mensen ziet dit er heel anders uit. Die moeten maanden of soms wel jaren wachten tot het zo ver mag zijn voor hun. Daarom ben ik ook enorm dankbaar dat alles zo goed en voorspoedig is verlopen bij ons. En wanneer je eenmaal zwanger bent dan beginnen de zorgen pas echt. Je hoopt natuurlijk dat alles goed mag blijven gaan maar dit is ook niet zo vanzelfsprekend als het lijkt...

 

We hadden een afspraak met 8 weken zwangerschap. Puur omdat ze dan pas het vruchtje goed kunnen zien. En ja, die paar weken wachten tot je eindelijk een keer langs mag komen duurt heeeeel laaaang!! 

Maar goed, de dag van de afspraak was daar en daar zaten we dan. In de wachtkamer! Al snel waren we aan de beurt en werd eerst de administratie doorgenomen. Daarna mocht ik gaan liggen en daar gingen we... De gel werd aangebracht en toen kwam de echo in beeld. 

 

 

En ineens zag ik daar MIJN/ONS gummy beertje!! EN JANKEN MAAR!! Man, man, man... wat is dat mooi om mee te maken en zeker voor de aller eerste keer. De zwangerschapstest werd voor mij nu pas echt bevestigd. Er zit echt een kindje in mijn buik... Gelukkig was alles (zo ver ze konden zien) goed. De verwachte uitgerekende datum zat ongeveer op 25 November. (later in de zwangerschap bleek dit 23 November te zijn) Wat zal ons kindje verwend worden was het eerste wat in mij binnenschoot. Eerst jarig, dan Sinterklaas en dan ook nog Kerstmis erachteraan... OEPS... misschien hadden we dit toch een beetje beter moeten plannen... 

 

De eerste twaalf weken verliepen super! Ik was af en toe wat misselijk maar dat kon ik op 1 hand tellen. Tot nu toe in ieder geval een voorbeeldige zwangerschap! 

De twaalf weken echo was aangebroken en ineens zie je daar al een heel kindje op het beeldscherm. Terwijl het eerst bijna nog geen benen en armen had, was het nu volop aan het trappelen en aan het bewegen. Het is gewoon echt al een klein mensje...

 

En nu je weet dat er een echt mensje in je buik rond zwemt realiseer je je dat je ineens volop met je hand over je buik gaat wrijven... Althans zo beleefde ik het. Of dat ik Wess constant aan het 'aaien' was... Zou het een jongen of een meisje zijn? Eigenlijk wilde ik een eerdere geslachts bepalende echo. Puur omdat ik gewoon niet kon wachten tot we eindelijk die 20 weken hadden bereikt. IK WIL GEWOON NU WETEN WAT HET WORD!!! Zoiets zeg maar... 

Maar ja, manlief dacht daar anders over. Hij wilde gewoon wachten tot die 20 weken. Wij hadden met de 20 weken echo ook een uitgebreide echo gepland staan in het Erasmus MC. Ik ben namelijk zelf geboren met twaalf vingers en twaalf tenen. (Waar je nu niks meer van ziet want die zijn meteen verwijdert na mijn geboorte.) Daarom wilde wij graag weten of onze kleine spruit hier ook mee te maken had. Het is namelijk erfelijk want mijn vader had het ook... Bij onze verloskundige waren de echo apparaten niet zo goed dat ze hier goed op konden inzoomen en daarom hadden ze ons doorverwezen.

 

Uiteindelijk bleek dit gelukkig niet zo te zijn en was alles helemaal perfect! Hij was iets groter dan gemiddeld maar ja, met twee lange ouders dan krijg je dat vanzelf! En... we krijgen een zoon!! Aangezien Martijn al een dochter had, ging mijn wens toch een klein beetje uit naar een jongen. Puur omdat ik dat super leuk voor Martijn zou vinden. ZO LEUK!! Een klein mannetje straks in huis... Nog zo onwerkelijk!

 

En, we zijn 20 weken dus het babyshoppen kan nu pas echt beginnen!! Een kamertje, kleertjes, de uitzet... Maar ja, we waren wel 20 weken maar er zaten ook al 13 kilootjes extra aan mama's lichaam!! Klopt dit wel? Tuurlijk in het hele begin gaf ik toe aan alle cravings die ik had zoals chocoladepasta. Maar ik at niet voor twee en sowieso niks meer dan anders... De verloskundige vertrouwde het niet en wilde graag weten of ik zwangerschapssuiker had. 

 

Morgen meer dus STAY TUNED!!!

 

Liefs,

Nikkie


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.