Mama Kaylie

Ben ik nu wel of niet bevallen?

Nog niet eerder had ik over deze vraag nagedacht. Ik heb de liefde met Jer bedreven, ben vervolgens weken lang ziek zwak en misselijk geweest, ik heb Joïs zelfs in mijn buik voelen groeien. Ook mijn omgeving zag haar met de week groeien, of ja in elk geval mijn enorme buik. Die was er al heel vlug en was ook heel vlug groot (lees: formaatje drieling). Ik heb zelfs, ja je geloofd het niet, weeën gehad.

Toch hoorde ik na de geboorte van onze dochter regelmatig dat ik niet echt was bevallen. Als ik dit nu lees, is het nog vreemder dan wanneer ik het voor het eerst hoorde. Hoe dan? Ze is toch echt nu bij ons en ze is niet door een ooievaar gebracht en we hebben haar ook niet tussen de bloemkolen bij de boer opgehaald.

Nee, onze dochter is geboren via een keizersnede. Dat dit zou gaan gebeuren wisten wij al vanaf het moment dat we in blijde verwachting waren. Ik heb namelijk de ziekte van Crohn en door eerdere operaties was het voor mij verstandiger om ons kindje via een keizersnede geboren te laten worden. Wanneer mijn omgeving hierover hoorde waren de reacties: ‘oh, wat heerlijk.’, ‘wat fijn voor jou, dan hoef je tenminste die helse pijn niet te hebben’, ‘relaxed, lijkt me heerlijk’. Nou geloof me, als we ooit nog een tweede kindje krijgen en iemand durft bovenstaande tegen me te zeggen, in combinatie met de actieve hormonen, sta ik niet voor mijzelf in.

 

De reacties na de geboorte waren echter nog erger: ‘heb je niet het gevoel dat je gefaald hebt?’, ‘daar kies je de volgende keer toch zeker weer voor’, en ga zo maar door. Nou geloof me, voor deze opmerkingen heb ik geen hormonen nodig, maar ga ik zo ook al door het lint.

Ik was, en ben nog steeds, in de veronderstelling dat ik gewoon bevallen ben van onze dochter. Ze heeft zich twee weken eerder gemeld dan gepland, omdat ze zich niet wilde houden aan de afspraak van 7 februari om 8.30 uur. Waarschijnlijk had zij een beter gevoel bij een andere datum. Wat maakte dat ik midden in de nacht weeën zat weg te puffen in bad,  mijn vliezen braken op de stoel van onze nieuwe auto en ik in het ziekenhuis de verpleegkundige wel kon wurgen als ze zij dat ik beter op mijn ademhaling moest letten. Ik had namelijk intens veel pijn en kon niet wachten om mijn buik open gesneden te krijgen. Dat was namelijk heerlijk had ik mij laten vertellen en vooral relaxed.

Ik kon niet wachten dus om relaxed ons kind op de wereld te zetten en ik was er na een paar uur weeën ook wel klaar mee. Joïs overigens ook, want haar hoofdje was al te zien. Had ik even geluk dat op dat moment de moeder voor mij in de OK  klaar was met haar relax ingreep en weer helemaal zen was, dan konden ze mij in elk geval gaan verlossen. Snel, snel naar beneden, even die ruggenprik erin (ook echt super lekker, een aanrader!) om vervolgens te voelen hoe zes mensen in je buik aan het snijden zijn. Je buik is namelijk niet gevoelloos, maar mensen jullie hadden gelijk: wel pijnloos.

 

Na een twintig minuten zagen wij onze dochter voor het eerst, natuurlijk het allermooiste moment uit ons hele leven. Even mocht ze bij mij liggen, maar ze moest al snel met haar vader mee naar boven. Ik bleef nog even daar, want mijn buik moest nog dicht gemaakt worden en ik mocht nog naar een zogenaamde uitslaapkamer , waar ik moest wachten tot ik mijn benen kon bewegen. Wat in mijn geval zo’n anderhalf uur duurde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet echt super relaxed daar lag bij te komen, want ik wilde naar mijn dochter en man. Toen die tijd eindelijk voorbij was werden wij herenigd en konden we heerlijk knuffelen en kon ik haar eens goed bekijken. Ze had inmiddels al kleertjes aan en haar eerste flesje gedronken (gelukkig heb ik dit op foto kunnen zien). Erna bezoek van familie die onze dochter natuurlijk ook wilde bewonderen. Tegen de avond begon het echte werk, de avond zuster kwam vragen of ik al uit bed geweest was om naar het toilet te gaan. Ik gaf aan dat dit nog niet het geval was aangezien ik mij niet kon bewegen, waarschijnlijk doordat mijn buik een paar uur eerder opengesneden was. De goden waren mij gunstig gestemd en ik mocht de katheter nog een nachtje inhouden. Heerlijk wat een verwennerij, niet eens hoeven op te staan om te plassen.

De ochtend erna kwam ik er helaas niet meer zo makkelijk vanaf, ik moest namelijk proberen om op te staan. Voor de zekerheid kwamen ze mij de hele nacht en de ochtend pijnbestrijding toedienen, om mij voor te bereiden op de eerste keer opstaan, zelf plassen en douchen. Hier kom ik dan ook op het punt dat ik mensen met eerder genoemde opmerkingen wel iets aan kan doen. Wat een hel is het namelijk als je de eerste keer zelf rechtop moet staan, maar je gewoonweg geen buikspieren hebt en alles in je lichaam pijn doet. De hele eerste week was mijn kussen mijn beste vriend. Oh en Jer was natuurlijk mijn aller aller beste vriend, en allerbeste vader. Hij heeft onze dochter verzorgd, dag en nacht, omdat ik niet rechtop kon staan, laat staan mijn dochter uit haar bedje pakken.

Wel werd ik vier dagen in het ziekenhuis op en top verwend, ik werd gewassen, er werd voor mij gekookt, er was zelfs iemand die mijn sokken aan deed. Dus eigenlijk was het misschien toch wel een beetje relaxed, maar ik kan niet zeggen dat ik helemaal zen het ziekenhuis weer heb verlaten. Het duurde zeker zes weken, voordat ik weer mobiel en zelfredzaam was. Inmiddels is Joïs dik zes maanden oud en ben ik lichamelijk nog niet de oude, sporten bijvoorbeeld is nog wel eens pijnlijk en zwaar.

 

Ondanks dit alles heb ik op een heerlijke roze wolk geleefd en is de geboorte van Joïs het grootste geschenk ooit. Of ik nu wel of niet echt bevallen ben, het is en blijft de mooiste dag van mijn leven.

 

Kaylie


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.