Mama Chantal

Blog II

Het is 19 september… een koude dinsdag ochtend. De zomer is helaas echt ten einde. Dat betekent dat de momenten van lang buiten zitten, bbq-en en spelen in de tuin voorbij zijn. Helaas helaas… ik vond het dan ook een mooi moment om even terug te blikken op de zwangerschap van ons zonnetje in huis Kate ☺

 

Zoals eerder geschreven, ben ik niet de jongste mama, ook zeker niet de oudste.. maar op je 36e voor de 1e keer mama worden is niet perse vlot..  Hoe ervaar je het proberen zwanger te worden met de wetenschap dat je zwangerschapskansen al gehalveerd zijn als je 35 bent??  Nu is mijn geest wel ergens blijven steken op een leeftijd van 28 jaar, fysiek was mijn lichaam toch echt wel een stuk ouder… Ook al probeer ik het goed te verbloemen, de rimpels zijn er zeker..  ;-)

 

Eind 2014 na een hele zomer klussen in ons nieuwe huis, besloten we er voor te gaan. Ik stopte met de pil en begon me in te lezen over zwanger worden en zwanger zijn. Omdat ik al ruim 25 jaar aan de pil was, vond ik het goed om eerst mijn cyclus af te wachten en pas daarna goed te oefenen. Precies 28 dagen na het stoppen begon mijn maandelijkse ongemak… wat een mooi teken was. We kunnen beginnen!  Man man man.. wat was ik enthousiast. Je hoort zo vaak dat het een van de eerste keren al raak is..

 

Maar ondanks zeer regelmatige cyclus gingen de maanden voorbij… en nog meer maanden… en het was einde zomer 2015… Bijna een jaar verder en helaas nog niet zwanger. Omdat ik inmiddels al bijna 36 zou worden, begon ik te twijfelen en steeds onzekerder te worden.. ben ik te oud? Zijn al mijn eitjes op? Is onze toekomst kinderloos? Ben ik al die jaren voor niets aan de pil geweest?? Die onzekerheid is killing! En daarnaast komt ook nog eens het verdriet bij als je hoort dat andere wel zwanger zijn. Zelfs die ouder zijn dan ik en binnen 3 maanden… Echt waar.. je gunt iedereen hun geluk, maar ondertussen ga je steeds meer aan jezelf twijfelen en komen er soms tranen aan te pas.

 

Tot het moment in oktober 2015, een jaar later, ben ik naar de dokter gegaan. Daar heb ik voorgelegd dat we al geruime tijd bezig waren, ik toch wat ouder was en wilde weten waar ik aan toe was. Als bleek dat ik op een natuurlijke wijze geen kinderen kan krijgen, dan wilde ik dat ook liever gelijk weten zodat we andere keuzes kunnen maken of je er bij neer kan leggen. We wilden niet nog langer met die onzekerheid leven. De dokter snapte ons punt en verwees ons door naar de gynaecoloog. Uit de eerste onderzoeken  in november bij mijn vriend en mij was niets raars te zien. Begin januari 2016 was de 2e  afspraak gepland om de vervolgstappen te bespreken… Nog steeds onzeker maar met iets meer informatie wachten we af..

 

December 2015, nog niet ongesteld.. Omdat ik afspraak in het ziekenhuis had voor mijn nieren en niet zeker wist of het röntgen of een echo was, deed ik een test. Zonder enige verwachting op een positief resultaat plaste ik die ochtend op het stokje, legde deze weg en begon mijn ochtendritueel… Aangekleed, opgemaakt, geparfumeerd en wel wilde ik naar beneden gaan, tot ik bedacht ..oh ja de test… Wat, wat, wat??? Ik geloofde mijn ogen niet.. positief 2-3 weken zwanger.. dat kan niet! Die test is kapot. Omdat ik geen ochtendmens ben en mijn tijd van opstaan tot de deur uit krap is, moest ik mijn vriend zachtjes wakker maken met de boodschap: ‘volgens mij worden we papa en mama…. “ om daarna vrijwel direct door naar het ziekenhuis te gaan.

 

Eenmaal op werk belde ik mijn vriend, die na mijn bericht natuurlijk geen oog dicht had gedaan. We konden aan niets anders denken die dag…beide vol ongeloof! Ik ben in mijn lunchpauze twee extra testen gaan halen om die na werk gelijk te doen. Die maandagavond vergeten wij nooit meer… 3 positieve testen… het is echt! We worden ouders…. Heeeeel leuk, maar ook RETE spannend!  De dagen erna knepen we elkaar regelmatig.. is het echt?? Ja… het is echt waar. Weer kijkend naar de foto van de positieve testen. Laat het avontuur maar beginnen..

 

Dan blijft de vraag.. hoe kan het nu een wel raak zijn? Is het dan echt dat als je er niet meer aan denkt, het gebeurd. Nee niet in mijn geval.. want ik dacht er elke dag aan en was er ondanks de afspraken bij de gynaecoloog nog steeds elke dag mee bezig. Maar wat dan? Ik denk dat het inwendige onderzoek bij mij heeft geholpen de zwemmers bij het eitje te krijgen…net dat extra zetje gegeven.. Weet ik dit zeker? Nee, dat moet blijken als we proberen voor baby nummer 2 te gaan…en wanneer dat is… who knows! ☺

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.