Papa Marco

De ervaringen van een jonge vader (deel 1) 

Hallo allemaal, ik zal me even voorstellen. Ik ben Marco @papa.van.bo, 32 jaar en trotse vader van onze dochter Bo. Sinds kort blog ik wekelijks over mijn ervaringen met het vaderschap. Op uitnodiging van @lifebynikki.nl schrijf ik in een 3-delige serie over mijn ervaringen met het vaderschap tot dusver. 

 

De bevalling 

Het is donderdagavond 22 september 2016, er wordt een ballonkatheter bij Myranda geplaatst die de ontsluiting bevordert. Wachtend op de verpleegkundige staar ik naar buiten. Mijn oog valt op een gebouw genaamd Weidesteyn. Min of meer een laatste verblijfplaats voor mensen die intensieve zorg nodig hebben.  ‘Gek hè?’, zeg ik tegen Myranda. ‘Daar eindigt het leven en hier begint het.’ ‘Ja', zegt ze. 'Zeker apart. Maar het duurt wel lang voordat die verpleegster er is hè?’ The game is on. 

 

Nadat de ballonkatheter is geplaatst geef ik Myranda nog een kus en rijd met een vreemd gevoel alleen naar huis. Ze moet de volgende dag worden ingeleid en een nachtje in het ziekenhuis verblijven. Het is de bedoeling dat ik de volgende ochtend om 6:30 uur aanwezig ben in het ziekenhuis, want dan zal het inleiden beginnen. Spannend! 

 

Vol verbazing schrik ik die ochtend wakker van de wekkerradio en de telefoon tegelijk. Ik dacht toch werkelijk dat ik de wekker alleen op de wekkerradio had ingesteld. Dit klopte ook, het was een telefoontje van Myranda. 

 

‘Ja met mij, ben je al klaar?’ 

‘Nee, ik ben net wakker. Hoezo?’ 

‘Ja, het gaat al beginnen.’ 

‘Ok, ik kom eraan, tot zo.’ 

 

Nog even snel douchen, aankleden en in de auto richting Hoogeveen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis snel ik me naar de kamer op de kraamafdeling waar ze gisteravond nog lag. Juist ja, lag. Enigszins beduusd vraag ik een kleine, dunne, brildragende doch zeer onvriendelijke man of hij misschien weet waar Myranda is gebleven. ‘In de kamer recht voor je neus,’ zegt hij nors zonder me aan te kijken. 

 

Wel en wee 

Na de deur te hebben geopend tref ik een rechtopstaande, huppende Myranda aan. Alsof ze op een paard rijdt maar dan zonder paard. Zoiets. ‘Goedemorgen lieverd', zeg ik twijfelachtig. Ik wacht op antwoord, maar die blijft uit. Na anderhalve minuut met open mond de hupjes te hebben aanschouwd roept ze plotseling. ‘Goedemorgen schat, alles goed?’. Alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. ‘Ja, met mij wel. Maar hoe gaat het met jou en wat ben je in vredesnaam aan het doen?’ Het bleek een vorm van weeën opvangen te zijn. Weer wat geleerd. 

 

Vele hupjes, pasjes en onnatuurlijke houdingen later lag er ineens een plas vruchtwater op de grond. Voor de verpleegkundigen het teken dat we aan de slag kunnen. Nou ja, Myranda dan. Allereerst respect voor de vrouw, wat een prestatie dient zij te leveren. Voor de man is het overigens ook niet gemakkelijk. Je kunt namelijk niet zoveel betekenen voor je partner. Handje vasthouden, lief zijn en om de haverklap het washandje verversen die je vervolgens weer op haar voorhoofd legt. Dat zijn zo ongeveer je taken. Tenzij je een kei in puffen bent, dan kun je deze taak er nog aan toevoegen. Ik ben niet zo’n puffer, dus heb ik het achterwege gelaten. Myranda vond het allemaal prima, het was immers al lastig genoeg. 

 

Verhalen, verhalen, verhalen 

Na de vele bevallingsverhalen die je tijdens de zwangerschap hebt moeten aanhoren van deze en gene, ging ik ervan uit dat het nog wel een tijdje zou gaan duren. Ik had me voorgenomen niet van heel dichtbij te gaan kijken hoe onze dochter (dat wisten we stiekem al) ter wereld zou komen. Toen de verpleegkundige mij erop wees dat er al een flinke zwarte haardos tevoorschijn kwam, ben ik het allemaal toch van dichtbij gaan volgen. Wat een wonder en wat ging het ineens snel. Hier had ik me helemaal nog niet op voorbereid. Gelukkig hoefde dit ook niet. Waar ik vooraf nog ietwat onzeker was of het me wel handig af zou gaan, bleek het vanaf het moment dat Bo om 11:04 uur werd geboren allemaal vanzelf te gaan. 

 

De verpleegkundigen verlieten de verloskamer en vanaf dat moment waren we dan echt met z'n drietjes. Wat een heerlijk gevoel. Helaas moesten we een nachtje in het ziekenhuis verblijven maar het idee dat we de volgende dag als gezin naar huis konden deed ons goed. Onze naaste familie kwam Bo uiteraard nog even bewonderen en toen deze de zaal die we helemaal voor onszelf ter beschikking hadden verlieten, gingen wij de dag nog eens analyseren. 

 

'En, hoe vond je de bevalling gaan?', vroeg ze zichtbaar moegestreden van de enorme prestatie die ze had geleverd. 'Ik vond dat je het heel goed hebt gedaan My en het eigenlijk allemaal wel een beetje meevallen.' Met het eerste gedeelte van mijn antwoord was ze het eens. Die toevoeging bleek op dat moment geen tactische meesterzet. Integendeel. Maar goed, zo heb ik het wel ervaren en daar ben ik alleen maar blij om. Na een tijdje keuvelen besloten we een poging tot slapen te doen. Hoe eerder morgen begint, des te eerder zijn we lekker samen thuis. 

 

Het bleef echter bij een poging. Bo dacht er namelijk anders over en huilde al een behoorlijke tijd. Je hebt geen idee wat je moet doen. Althans, wij niet. Dus besloten we om op het alarmbelletje te drukken voor advies van de verpleegkundige. 

 

Robert ten Brink 

Toen de verpleegkundige in kwestie binnenkwam, waande ik me voor even in het programma Lotto Weekend Miljonairs en dan het moment dat men het even niet meer weet en besluit een hulplijn in te schakelen.

 

‘Waarom bel je? Heb je al gekeken of ze een volle luier heeft? Heb je haar er al uitgehaald? 'Heb je haar wel getroost?', riep de blijkbaar boze mevrouw. Ik besloot de fifty-fifty in te zetten al stond mijn antwoord niet op de kaart. 'Ik denk dat ze honger heeft of misschien toch een volle luier', geef ik in eerste instantie twijfelachtig aan. In mijn gedachte hoorde ik Robert ten Brink. 'Denk aan je eerste ingeving Marco.' Dat trekt me over de streep en dus ga ik definitief voor antwoord a. 'Maar ik denk toch dat ze honger heeft' besloot ik zelfverzekerd. 'Ga eerst maar eens kijken of ze een volle luier heeft' snauwde de boze mevrouw. Mijn antwoord bleek juist en ik won een flesje melk voor Bo. 

 

Eindelijk naar huis 

Na toch een paar uurtjes de slaap te hebben gevat kwam de

inmiddels van wacht gewisselde verpleegkundige binnen. Wat een schat van een vrouw! We kregen een heerlijk ontbijtje en nadat ze Bo en moeders had gecheckt en Bo in bad had gedaan, mochten we eindelijk samen naar huis. Wat fijn! 

 

Wordt vervolgd. 

 

Graag tot de volgende keer! 

Papa.van.bo 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.