Mama Sabrina

Zal alles nog wel goed zijn? Stel dit? Stel dat? Wat als? 

Dat waren de vragen weer ik mee wakker werd en mee naar bed ging de eerste weken van mijn zwangerschap. Herkenbaar? 

Wanneer ging dat over? En hoe ging ik ermee om?  Dat lees je in deze blog.

 

En dan ben je zwanger. Je hele wereld staat op zijn kop. Alles moet geregeld worden dat weet iedereen. Maar hoe voel je je geestelijk? Daar hoor je eigenlijk niemand over. 

Ik vond de eerste weken niet echt bepaald leuk. Ik bedoel, er was zoveel onzekerheid. Je bent zwanger maar voelt nog niks? Hoort dat? Is dat normaal? Tuurlijk is dat normaal. Het wondertje dat je bij je draagt is nog maar net zo groot als een boontje natuurlijk voel je geen bewegingen! Ik las veel op het internet en dat is één van de dingen die je echt niet moet gaan doen. Als je je pijntjes opzoekt heb je of een vreselijke ziekte of je gaat bijna dood haha. Ook omdat je overal leest: ik voelde het met 14 weken al of ik voelde het met 20 weken. Het is per persoon gewoon zo verschillend. Maar toen ik 14 weken was begon ik me toch druk te maken. *WAAROM VOEL IK NOG NIKS?!* Mijn moeder werd gek van me en mijn vriend ook. Zal alles nog wel goed zijn?! Zal het hartje nog wel kloppen?! Waren de vragen die ik ze dag en nacht stelde. Tot vervelends aan toe. Ondanks dat ik wist dat de vragen vervelend waren. Stelde mijn vriend en mijn moeder me toch gerust. Dat was voor 2 minuten en daarna maakte ik me weer druk. Ik kon pas 1 hele dag genieten als ik een echo had gehad. Dan hoorde ik het hartje, dan zag ik zijn bewegingen en wist ik dat het goed zat.

En kon ik weer rustig naar huis. 

Ook kwam de verloskundige aan huis omdat ik een keer huilend opbelde omdat ik het hartje wilde horen en natuurlijk wilde ze mij helpen en kwam ze aan huis, dat was zo lief van haar.

 

Zoals ik al zei, las ik veel op het internet en zocht veel op. 

Over miskramen, kinderen met een syndroom of handicap, wanneer je je kindje ongeveer moet voelen en ga zo maar door.

Als ik er nu over nadenk denk ik echt van waar was ik mee bezig!? Hahah 

Als alles niet goed zat had ik dat echt wel gemerkt. Maar is dat je moeder gevoel? Of stelde in me aan? Ik denk dat het 50/50 was. Want ik maakte alles nog wel 1000 x zo erg in me hoofd.

Met 16 weken begon ik het kleine wondertje toch echt te voelen en opeens werd ik alle kanten opgeschopt en liep ik al snel met gekneusde ribben rond haha. Pff, wat een opluchting! Ik voel bewegingen. Maar dan komt de 20 weken echo inzicht! Hups daar ging deze aanstaande mama weer... Zometeen is het een kindje met een afwijking! Of dit! Of dat! Of zus! Of zo! Ik werd ook wel gek van mezelf. En mijn vriend zei meerdere keren: *Sabrien geniet nou eens!* ik deed dat ook. Naja meer dan in het begin. Maar ik denk dat elke aanstaande mama zich druk maakt voor de 20 weken echo.

Was een kindje met syndroom dan echt zo erg geweest? 

Elk kindje is van harte welkom maar in deze tijd met een ongeneselijk zieke moeder etc had ik dat niet getrokken heel eerlijk gezegd. En hadden ik en me vriend ook samen besloten om er dan niet voor te gaan. We kregen ook in het begin van de zwangerschap de keuze om zo een test te doen. Maar hadden daar toch niet voor gekozen omdat die kans maar heel klein was omdat we beide nog heel jong zijn. Me vriend wist dat het goed zat, ik ook wel maar toch jaa... Ik weet niet waarom ik mij zo druk maakte? Was het omdat ik bang was nog iemand kwijt te raken? Of waren het moeder gevoelens? Ik laat die tijd maar gewoon gaan... En denk aan alle leuke dingetjes. 

Trouwens op de 20 weken echo was alles goed. Alleen een armpje kwam niet goed in beeld en bleef stil hangen... En jaar hoor! Daar begon deze mama weer hahah. Later bleek dat er bijna geen ruimte meer was voor deze kleine man en kon hij zijn armpje moeilijk verplaatsten haha. 

Heel logisch ook hahah.

Ik denk dat als we een 2e nemen ik veel meer gerust gesteld ben, alles heb je al een keer meegemaakt en is niet meer nieuw. En je weet wat er ongeveer aankomt. Maar dat duurt nog wel heel lang ! hahaha

 

Hoe ging ik met deze gedachtes om? 

Elke keer als ik me heel onzeker voelde liep ik naar mijn vriend of naar mijn moeder en stelde ze elke keer opnieuw de vraag. Dat stelde me elke keer even gerust. Maar was denk ik wel heel irritant voor hun. En heel veel echo's gehad me hele boekje zit vol en heb nog losse echo's erbij hahah, meer deed ik eigenlijk niet en liet alles maar zoals het was. 

Was jij ook zo een drukte maker? Of totaal niet? 

Ik denk dat er wel meerdere moeders zich zo druk maken toch?! Of stelde ik me aan? Hahah 

In mijn volgende blog ga ik wat vragen stellen aan mijn vriend over de dag van de bevalling! 

Hoe ziet een man alles? Ben je benieuwd? Wacht mijn volgende blog af.

 

Liefs 

Sabrina


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.