Mama Callista

Ik had mijn keuze voor het kraambureau heel bewust gemaakt.

Alle informatie en foto’s spraken mij zo aan dat de keus snel gemaakt was en verheugde ik mij al helemaal op deze bijzondere tijd.

 

Mijn ouders gingen alvast naar ons huis om de deur te openen voor de kraamhulp. Wij zouden rond 13.00 uur thuis zijn, maar het liep enorm uit in het ziekenhuis. De kraamhulp ging meteen een de slag en toen wij eenmaal thuis waren had ze het hele huis bestiert. Bij de eerste kennismaking voelde ik alles behalve rust. Ik had meteen op mijn mensenkennis moeten vertrouwen, maar nee ik wachten nog 2,5 dag.

 

Ik moest boven in bed blijven en voelde mij totaal niet op mijn gemak. Mijn looks zijn absoluut niet overweldigend, maar ik wilde zo graag douchen en even een makeupje op doen. Dit was geen optie: Ik moest in bed blijven. Ik mocht Josefien niet zelf naar beneden tillen, maar de wat dikkere kraamhulp die NIET met een wasmand de trap af durfde liep wel met mijn meisje naar beneden.  Er gebeurde zoveel en ik voelde mij diep ongelukkig.  De borstvoeding zou al moeizaam/niet op gang komen ivm een eerdere operatie, maar ik was vastbesloten om er voor te gaan en Josefien viel ook nog eens te veel af. Ze maakte mij bang met alles wat er zou kunnen gebeuren en dat een ziekenhuisopnamen echt de volgende stap zou zijn. Het ergste? Ik hoopte dat we werden opgenomen en zo van de kraamhulp afkwamen.

 

Coen wilde mij niet zijn twijfels laten zien en deed zo hard zijn best om alles wat krom was recht te praten tot ik brak bij mijn moeder aan de telefoon. Die dag er voor kwam mijn moeder langs om mutsjes te brengen en dat gebeurde op een tijdstip dat ik moest rusten volgens de kraamhulp. Ik belde mijn moeder, want die had ik gezegd dat ze beter niet voor haar werk langs kon komen. Mijn moeder had avonddienst en ik belde haar op het werk en brak “ Mama, ze vond het niet goed dat je kwam terwijl ik moest rusten. Je zou vandaag weer rond de tijd komen en daarom dacht ik het is beter als je niet komt. Ik wil even alleen met jou zijn en niet met haar er bij.” Gevolg met een hoop gehuil en vertelde dat die middag toen ik eindelijk beneden een broodje at de deurbel ging en er iemand stond met bloemen. (situatieschets: De deurbel zit bij ons tuinhek en wij zien vanaf de bank niet wie er staat). Ze komt binnen en legt de bloemen in de keuken en gaat verder met haar ding. Wij kijken elkaar aan en ik vraag van wie ze zijn. “O een blonde vrouw bracht deze langs, maar het is rust tijd en niks afgesproken”. Het was de directeur van de theaterschool waar wij samen vrijwilligerswerk doen. Gelukkig is dit een vrouw die ook wel snel door zal hebben gehad dat deze kraamhulp verdomde veel op Juffrouw Bulstronk leek.

 

 

Als ze gewoon Coen even naar de deur had geroepen was er niks aan de hand geweest. Ze had ook niet de intentie om binnen te komen, maar had Coen even naar de deur laten komen. Ik voelde mij gevangen en niet op mijn gemak in ons eigen huis. Na al mijn verhalen zat mijn moeder ook huilend aan de telefoon en zei je gaat NU bellen voor een ander.

 

Dit vond ik wel een dingetje, maar ben zo blij dat ik dit heb gedaan. De volgende ochtend kwam een vrouw binnen die mij gewoon lekker liet tutten. Bv kwam beter opgang, Josefien deed het super en we gingen haar eindelijk in bad doen.

 

Achteraf bleek er heel veel meer mis, ook met het dossier en de controles. Dit in combinatie met een schoonmoeder die van alles wilde, weinig tot geen medeleven toonde en alleen maar klaagde wanneer ze Josefien vast mocht houden (En vervolgens ook uit mijn handen pakten). Heeft mij echt veel pijn gedaan.  Het kraambezoek dat Josefien kuste en bezoek die hun drukke kinderen niet tot de orde riep.

 

Ik hoopte op de palmbomen van fruit, die lieve vrouwen van de foto’s en geweldige verhalen op de fb pagina van het kraambureau. Fijne bezoekjes en vooral veel rust.

 

Het grote lichtpuntje was deze week de newborn shoot van Tess Evenboer. Ik heb weinig foto’s van de eerste weken, op de foto’s die er zijn zie je mijn angst en verdriet. Behalve op deze foto’s daar zie ik mijzelf. Deze zijn mij daarom zo dierbaar en dat is niet in woorden uit te drukken.

 

Dit allemaal een plekje geven en een hoop shit die later nog over ons heen kwam is moeilijk, maar niet onmogelijk. Op instagram probeer ik zo eerlijk mogelijk te zijn en krijg ik regelmatig berichten dat ik volgers een glimlach bezorg in moeilijke tijden. Dankbaar, want door deze dames nam ik zelf ook de stap om met iemand te praten en de reacties zijn echt cadeautjes  die mij van oor tot oor laten stralen.


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.