Mama Andrea

De kraamtijd.

Bijzonder, emotioneel, heftig, mooi en vermoeiend. Ineens was ons leven 180 graden gedraaid. 


Tijdens mijn zwangerschap had ik een bepaald beeld van mijn verlof na de geboorte. Ik dacht dat ik veel erop uit zou trekken met mijn newborn, redelijk veel tijd voor mezelf zou overhouden en dag en nacht op een roze wolk zou leven met mijn nieuwe gezin. 

Toch had ik me nooit kunnen voorbereiden op de eerste weken na Lexi's geboorte, er zijn zoveel dingen anders gelopen dan ik had verwacht. 


In mijn zwangerschap was ik er heilig van overtuigd dat ik borstvoeding ging geven, en uiteindelijk koos ik er vlak na de bevalling voor om dit niet te doen. Waarom niet? Simpelweg omdat ik me er niet meer goed bij voelde, ik twijfelde enorm en zag ook veel voordelen aan de flesvoeding. Achteraf heb ik spijt dat ik geen borstvoeding heb gegeven, als ik toen had geweten wat ik nu weet, had mijn hele kraamtijd er anders uitgezien. Na Lexi's geboorte werd al snel duidelijk dat er iets niet goed zat. Haar huid zat onder de uitslag en in het begin werd gezegd dat dit kwam door haar droge huidje na de bevalling, maar aangezien de uitslag alleen maar erger werd bleek het toch ergens anders aan te liggen. Ze dronk haar flesje met pijn en moeite leeg en kreeg ze vaak enorme huilbuien na het voeden. Haar hele lijfje spande zich aan van de buikkrampen na de fles, blijkbaar had Lexi verschillende allergieën. Uiteindelijk hebben we er ruim 2 maanden over gedaan om de juiste voeding voor Lexi te vinden, en dit ging niet zonder slag en stoot. We hebben verschillende artsen bezocht, zijn vier keer gewisseld van voeding en hebben vaak met onze handen in onze haren gestaan. Lexi's allergieën hebben de grootste impact gehad op mijn kraamtijd, en ik heb me vaak schuldig gevoeld tegenover Lexi omdat ik geen borstvoeding gaf. In mijn ogen had ik haar zoveel ellende kunnen besparen in die eerste maanden.

Over ellende gesproken; ik was zelf soms een hoopje ellende. Ik had nooit gedacht dat het moederschap zo zwaar kon zijn, of dat het emotioneel zo intens was. De ene dag kon ik de wereld aan, de andere dag wilde ik me het liefst voor alles en iedereen verstoppen met een bak Ben & Jerry's ijs en een fles wijn, en huilen. 

Hoewel Lexi vanaf het begin de nachten doorsliep (als ze eenmaal sliep na haar buikkrampjes), was ik elke dag doodmoe. Ik was dolgelukkig met mijn dochtertje, maar moest ontzettend wennen aan mijn nieuwe situatie. Ik voelde me vaak onzeker, bijvoorbeeld wanneer Lexi ontroostbaar was, maar ook over mijn lichaam en het moederschap op zich. Doe ik het wel goed genoeg? Ga ik me snel weer mezelf voelen? Wanneer wordt mijn vermoeidheid minder? Wanneer ben ik geen emotioneel wrak meer? Wanneer vind ik mezelf weer mooi? Deze vragen waar ik geen antwoord op wist zaten constant in mijn hoofd. 

Mijn roze wolk kan dan soms wel grijs zijn geweest, maar hij was er wel. Lexi was en is een vrolijke baby, ze huilt alleen als er echt iets aan de hand is. We hebben al meerdere malen gehoord dat we van geluk mogen spreken met haar als baby, gewoon omdat ze zo snel tevreden is. In de kraamtijd heb ik genoten van alle uren die ik met haar doorbracht. Ik hield haar zo graag vast, dicht bij me. 

Ik was zo dankbaar dat ik, met mijn kinderwens, een kindje op de wereld had mogen zetten. Dat mijn relatie super was met Tim en dat ik onder één dak woonde met de twee grootste liefdes van mijn leven.

Ook vond ik het heerlijk om in de eerste week hulp van een kraamverzorgster te krijgen. Voordat ik bevallen was zag ik daar een beetje tegenop, want stel je voor dat onze kraamverzorgster niet leuk zou zijn, of dat onze hele privacy weg zou zijn als er een kraamhulp door ons huis zou huppelen. Gelukkig hadden we een ontzettend lieve kraamverzorgster, die ons veel geleerd heeft en onze eerste dagen na de bevalling een stuk relaxter heeft gemaakt. 


Ook kraambezoek is een groot deel van de kraamtijd, toch had ik er in de eerste week nadat Lexi geboren was even geen behoefte aan. In die week waren alleen onze dichtsbijzijnde familieleden welkom, de rest moest nog even geduld hebben. Hoewel ik het liefst kraambezoek kreeg in de late ochtend of vroege middag, werden de meeste afspraken in de avond gepland. Niet zo gek ook, de meeste mensen werken overdag en Tim was vaak op school en in de weekenden aan het werk. Kraamvisite vond ik gezellig, het was geweldig om te zien hoe mensen op ons kindje reageerden. Lexi, Tim en ik kregen de leukste kraamcadeaus, waar ik nog steeds erg dankbaar voor ben.

De downside van het kraambezoek heb ik ook ondervonden, sommige mensen bleven wel uren hangen of waren erg druk tijdens het bezoekje. Dit vond ik verschrikkelijk, want ik was een voorstander van "rust en regelmaat" nadat Lexi geboren was. 

Achteraf gezien had ik best wel eens mijn mond open kunnen trekken, en mijn bezoek naar huis mogen sturen. Mijn moeder en een mede-kersverse mama uit mijn omgeving gaven mij het advies om vaste dagen aan te houden voor bezoek, met vaste tijden. Helaas heb ik dit advies niet opgevolgd, met alle gevolgen van dien. 

Na een aantal maanden was ik ook wel klaar met de kraambezoekjes, toch heeft het misschien wel een half jaar geduurd voordat iedereen was langsgeweest, wat natuurlijk absurd is. Ach weet je, ik ben dankbaar voor degene die zijn langsgekomen, degene die de komst van ons dochtertje met ons hebben gevierd. 

Zoals ik al in het begin vertelde, had ik een heel ander idee van de kraamtijd. Terwijl ik dacht dat ik veel tijd zou overhouden voor mezelf, bleek dit absoluut niet zo te zijn. Als Lexi sliep deed ik de huishoudelijke klusjes en wanneer ze wakker was, was ik constant met haar bezig. In het begin durfde ik me niet eens te douchen als ik alleen met haar thuis was, dan maar wachten tot Tim er was. Ook kwam ik bijna niet buiten, of in ieder geval niet ver van huis, en dit heeft me vaak hoog gezeten. Ik voelde me een tijdje niet meer mezelf, was soms onzeker en vaak ook onzeker over hoe Lexi op de buitenwereld zou reageren. Wel ging ik dagelijks een klein stukje wandelen, maar zodra ze begon te huilen draaide ik me om. Ik was bang dat mensen me vervelend zouden vinden als ik met een jankende baby over straat liep of naar de winkel ging. Bang dat Lexi ineens honger kreeg of een poepluier had, en ik op de meest random plekken haar een fles moest gaan geven of verschonen. Ik isoleerde mezelf vaak van de buitenwereld, terwijl ik nu zie dat dit totaal niet nodig was geweest. 

Toen ik uiteindelijk de stap had gezet om verder van huis te gaan met Lexi, zonder dat er iemand meeging, zag ik pas dat dit helemaal geen problemen gaf. Ik vond het heerlijk zelfs, en Lexi vond er ook een bepaalde rust in. Ik kan mezelf wel tien keer voor mijn kop slaan als ik terug denk aan de kraamtijd, en de dingen die ik niet heb gedaan terwijl ik ze zo graag had willen doen. Ik keek soms vlogs op Youtube van mama's die hun baby overal mee naartoe sleepte, en het maakte me zo verdrietig. Waarom durfde ik dat niet? 

Er is in mijn kraamperiode een tijd geweest dat ik er even doorheen zat, en uithuilde bij Tim, mijn beste vriendin en mijn moeder. Het nieuwe moederschap had me zoveel moois gegeven, waarom kon ik daar dan niet 24/7 van genieten? Ik vroeg me af of ik een slechte moeder was, omdat ik niet constant op een roze wolk zat. En waarom was ik niet gewoon tevreden, ik had toch een droombaby, zoals me telkens werd gezegd? Ik denk dat al mijn emoties daar in die 3 maanden na Lexi's geboorte in één keer naar buiten zijn gekomen. Het onverwacht zwanger raken, een woning vinden, het huis vanuit nul naar een thuis maken, voorbereiden op het ouderschap, geen rijbewijs hebben, complicaties tijdens de zwangerschap, de bevalling, een nieuw leven beginnen, alles heb ik verwerkt in mijn kraamtijd.

Deze tijd krijg ik nooit meer terug, daar ben ik me zeker bewust van. Ik denk dat elke kersverse mama (en papa) een fase hebben waarin ze moeten wennen aan hun nieuwe leven, en soms even de draad kwijt zijn. Of je nu gekozen hebt om zwanger te worden, of onverwacht zwanger bent geraakt, je kunt je niet volledig voorbeiden op het ouderschap. Het is dan ook de normaalste zaak van de wereld om je soms even down te voelen, onzeker en emotioneel. Voor mama's komen er dan ook nog eens hormonen bij kijken, met andere woorden: het ontzwangeren.

Een baby krijgen heeft gewoon een enorme impact op je leven, ineens heb je er een verantwoordelijkheid bij die je dwingt om volwassen te worden en anders te denken. 

Ineens is alles zo anders, maar ineens is alles ook zo mooi.

Lexi heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben, en ik mag er zijn. Zoals Lexi impact heeft op mij, heb ik ook impact op haar. Ik wil niets liever dan haar laten opgroeien tot een gelukkig mens, en ik zal er alles aan doen om dat doel te bereiken. 

Bij mij is ze veilig, bij mij vindt ze liefde en ik zal er altijd voor haar zijn.

Nu de kraamperiode eigenlijk al ver achter me ligt, kan ik het maar op één manier beschrijven:

Een emotionele maar bijzondere ervaring die ik nooit meer zal vergeten.


Liefs, Andrea

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.