Mama Rianne

A L S   D O O R S L A P E N   N I E T   L U K T

Ik twijfel of ik dit onderwerp wel moet aansnijden. Lotte slaapt eindelijk door!! En stiekem, bijgelovig als ik ben, ben ik bang dat ik juist ongeluk op me af roep om dit te benoemen. Dus ik typ dit dan maar met mijn vinger gekruist (best lastig trouwens). Maar ze slaapt nu dus al een maand echt heel goed. Soms zelfs langer dan twaalf uur achter elkaar. Mensen, dit heeft bijna twee jaar geduurd. Niet alle nachten waren even erg hoor, soms was één keer opstaan voldoende, soms ook niet. Dan waren we wel twee of drie uur zoet met ons mevrouwtje. Maar nu gaat het dus goed en durf ik er zelfs op terug te kijken en erover te schrijven.

Want waar ligt het nu toch aan? Dat wel of niet doorslapen? We hebben drie kinderen. En ik durf echt te zeggen dat het grootbrengen van die kids ons goed afgaat (tot nu toe dan). Ze luisteren goed, zijn beleefd, zijn makkelijke eters, drama’s in de supermarkt ken ik niet, ze zijn lief voor elkaar, gaan netjes mee naar huis als het spelen voorbij is, ze ruimen netjes op enzovoorts. Kortom, ik ben arrogant genoeg om te zeggen dat ik mezelf een goede moeder vind. Maar toch, dat slapen, daar scoor ik weinig punten mee.

 

Het begon natuurlijk allemaal bij kind één, Lisa. Lisa is nu acht jaar oud en slaapt inmiddels voortreffelijk. Uitslapen tot 11 uur is haar niet vreemd. Bij kind  één maakten we destijds de fout om haar in slaap te wiegen en te wandelen. Jeetje wat hebben wij gewandeld door die woonkamer. Ik was binnen no time weer in shape na die bevalling. Dat dan weer wel… Lisa sliep trouwens wel al vrij snel door, bij haar was het inslapen juist het probleem. Na acht maanden vonden we het dan ook tijd om haar wakker in bed te leggen zodat ze zelf in slaap zou vallen. Lisaatje zelf had daar helemaal geen zin in maar gaf toch al snel toe.  We legden haar in bed, kwamen elke vijf minuten terug om haar een zoen te geven en verlieten dan de kamer weer. Die techniek werkte bij haar perfect want al snel sliep het dametje hartstikke goed zelf in. Kind twee kwam en we hadden grote plannen met deze kerel. Hij is inmiddels drie jaar. Geen denken aan dat we hem in slaap gingen wiegen. Nee nee, we deden het helemaal volgens het boekje. Meteen vanaf het begin sliep hij in zijn bedje en niet op de arm of in de box. Dat werkte ook goed want Noah sliep heel goed zelf in. Bij Noah was juist weer het doorslapen een probleem. Hij vond het gewoon veel te lekker om in de nacht bij mij aan de borst te sabbelen. En laten we eerlijk zijn, dat vinden veel mama’s ook gewoon heerlijk. Ik in elk geval wel. Bij Noah moest ik er gemiddeld één keer per nacht uit om hem te voeden en ik heb dat ook nooit als een probleem ervaren die eerste maanden. Het was meestal maar tien minuutjes per nacht en in die tien minuten knuffelde ik hem zelf helemaal plat, heerlijk! Daarna sliep iedereen weer vrolijk verder. Na tien maanden vond ik het toch welletjes geweest want het was puur gewenning van hem. We besloten dat we dat gingen afleren en dat ging heel goed. Wanneer hij huilde ging ik om de vijf of tien minuten naar hem toe om hem te troosten maar pakte hem niet meer uit bed en gaf hem ook geen melk meer. De eerste nacht heeft dat een uur geduurd, de tweede nacht nog maar 20 minuten en de derde nacht sliep meneer gewoon door tot op de dag van vandaag. Wow, was dat even makkelijk. Mijn eigendunk steeg en steeg. Kindje nummer drie wordt gewoon een eitje. Wat kan ons nu nog gebeuren..

 

 

En daar kwam kindje drie. Meisje Lotte kwam vijf weken te vroeg. En daar kwam ook al meteen de kink in de kabel want onze slaaptechnieken konden we helemaal niet toepassen op het meiske. Gelukkig mocht ze na een week wel al lekker naar huis en daarna heb ik haar grandioos verpest met mijn geknuffel en gewieg haha.

Slapen?? Helemaal alleen boven in bed? Ik dacht het niet, mijn prematuurtje blijft lekker de hele dag bij mij en slaapt in de box (oeps). Na een weekje thuis moest Lotte weer het ziekenhuis in want ze had het rs-virus opgelopen. Dat was voor haar heel gevaarlijk, zo klein als ze was. Twee weken ziekenhuisopname volgden, waarvan één week intensive care. Dag en nacht was ik bij haar, hing ik boven haar bedje. Erg naar, maar ze kwam er gelukkig helemaal bovenop. Dit heeft wel consequenties gehad voor haar slaapgedrag. Van begin af aan is dat gewoon niet lekker gegaan bij haar. Die ziekenhuisopnames, al die toeters en bellen op haar. Op de intensive care werd ze heel vaak uit haar slaap gehaald voor controles. Ik denk dat dit toch één en ander verstoord heeft. Niet te vergeten hoe ik zelf op haar reageerde. Ik liet haar echt niet huilen, ik heb haar helemaal blauw en grijs zien worden in het ziekenhuis. Dat beeld vergeet ik niet meer. Ik kan achteraf wel zeggen dat ik vooral in het begin gewoon voorzichtiger was naar haar toe. En daar heb ik geen spijt van. Helemaal niet. Ik vond dat zij dat nodig had. Het had wel het gevolg dat we vaak eruit moesten in de nacht. Mevrouwtje kreeg na een paar maanden dus wel door hoe het werkte en was bovendien dol op die nachtvoedingen aan de borst. Noah had toch zo goed gereageerd op die techniek met afbouwen? Als Lotte oud genoeg is gaan we dat bij haar ook toepassen was de gedachte. Dat zou vast net zo makkelijk gaan. Nou niet dus. Bij Lotte werkte dat gewoon niet. Niets werkte. We hebben zoveel geprobeerd. Je krijgt ook  mooie tips van mensen om je heen. Meestal mensen waarvan het eigen kindje al doorsliep na één week, of tips van moeders, tantes, buurvrouwen, consultatiebureau. Tips als, een nachtlampje aan laten, of de borstvoeding vervangen voor pap. Owww dat we daar na 1,5 jaar niet eerder op zijn gekomen, een nachtlampje! Ja dat zal het zijn…. Ach het was ook allemaal super lief bedoeld, maar als je kind slecht slaapt wil je gewoon ook niks meer horen van anderen. Geen voor de hand liggende dingen in elk geval.

 

 

Overdag ging het slapen niet veel beter. Lotte had meestal genoeg aan een half uurtje. En dan bedoel ik ook echt genoeg. Ze was ook nooit huilerig of moe of hangerig. Ik kan echt zeggen dat Lotte een super makkelijk en tevreden kindje is. Echt een heerlijk, vrolijk meisje. Dus wat dat betreft hebben we helemaal niks te klagen. En ik hoef ook nooit rekening te houden met haar slaapjes, want die doet ze toch niet, of snel tussendoor, in de auto, in de kinderwagen. Wel makkelijk hoor. Lisa sliep ook weinig overdag. Ook zij heeft dat gewoon nooit zo nodig gehad. Noah heeft wel altijd goed zijn middagdutjes gedaan. Die kon makkelijk twee tot drie uur slapen. En dan wilde ik dolgraag Lotte ook in bed leggen, zodat ze samen hun middagdutje deden, maar die ritmes kwamen totaal niet overeen. Dat forceren had geen enkele zin. Wel geprobeerd hoor. Maar langzaam aan heb ik dat helemaal naast me neergelegd. Ik had echt geen zin meer in dat gedoe met die slaapjes, ik was er ook niet meer zo mee bezig. Ook in de nacht liet ik het los, we hadden een matras op haar kamer gelegd en wanneer ze ’s nachts wakker werd ging Sebas/papa daar gewoon liggen. En dat werkte prima. Dat was voor haar genoeg, iemand die bij haar lag. Niemand meer zo moe als eerst. Niet meer op en neer lopen van haar kamer naar onze kamer. Echt veel beter. Inmiddels had ze ook al een groter bedje gekregen en dat maakte ook verschil. Dat ledikantje vond ze helemaal niet prettig leek het wel. 

 

En opeens werd Lotte niet meer midden in de nacht wakker en sliep ze door. Heerlijk!  De eerste keren denk je nog dat het toeval is. Maar de matras is nu echt al weken niet meer gebruikt. Hij ligt wel nog op haar kamer. Ik durf het nog niet weg te pakken, bijgeloof he. Ik wil hierbij elke mama en papa met spokende kinderen in de nacht heel erg veel succes wensen. Ooit komt het goed! Ooit! Hoe minder ik me druk maakte om het niet-slapen hoe beter het hier ging, De sfeer in huis werd er ook veel beter op, want één ding is zeker, ze voelen die spanningen feilloos aan en dat werkt ook niet mee met slapen. Zoek ook even na of jullie kindje niet net in een fase of in een sprongetje zit. Wanneer het kindje altijd goed slaapt en opeens niet meer wil slapen, kan dat iets tijdelijks zijn.  Fases, fases, ze komen en gaan. Sommige duren kort, sommige duren lang, veel te lang. 

 

Ik mag hopen dat dit goede slaappatroon een blijvertje is, want ik wil nooit meer zo moe zijn als in de afgelopen (bijna) twee jaar. Maar goed, het was blijkbaar nodig bij haar. En ik ben heel blij dat we haar die tijd gegeven hebben zonder haar te laten huilen. Want dat voelde helemaal niet goed. Ik heb het verschil gezien tussen onze kinderen. Lotte huilde echt anders en dat kon mijn hart niet negeren. Hee en we leven nog, de relatie is ook nog heel. We hebben wel wat meer wallen en rimpels, maar twee jaar zijn best te doen… Ik zou bijna voor kindje nummer vier gaan.


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.