Mama Anneke

Hoii Allemaal,

 

Leuk dat jullie allemaal de tijd en moeite hebben genomen om mijn vorige blog te lezen. Waarin ik jullie  vertelde over hoe voor ons de hele medische mallen molen begon om een kindje te kunnen krijgen. Ik werd gediagnostiseerd met PCOS, wat onze grote kinderwens even op een laag pitje zette omdat een “natuurlijke” zwangerschap voor ons waarschijnlijk niet zo van zelfsprekend zou zijn.

Ik kreeg zoveel mooie en lieve reacties en zo bijzonder om te lezen dat ik niet de enige ben en er zoveel met mij zijn! Ik hoop dat jullie mijn nieuwe blog met net zo veel plezier gaan lezen als de vorige..

Ondertussen is het november 2015 en ben ik ruim 4 maanden bezig met het hele hormoon traject. Ik heb zojuist te horen kregen dat ik ga starten met de hoogste en tevens voor mij laatste dossering Clomid. ( de orale medicatie die er voor zorgt dat mijn eicellen groeien tot de juiste grote voor een eisprong).

De gynaecoloog heeft mij zojuist verteld dat wanneer deze behandeling ook niet aanslaat ik in mijn volgende cyclus moet gaan starten met hormoon injecties.

Hopend op het beste en stiekem samen met Nick aan het fantaseren hoe we onze zwangerschap met kerst bekend kunnen gaan maken aan onze familie beginnen we aan een nieuwe ronde.

 

Want zo staan we er nog steeds in “ nieuwe ronde nieuwe kansen”.

We werken het hele riedeltje weer af .. Cyclus dag 10 terug voor de echo/meting waar helaas ook deze keer weer geen eicel rijp genoeg is voor een eisprong en we dus weer over drie dagen terug moeten voor een extra controle afspraak..

Die ochtend gaan we samen met lood in onze schoenen naar het ziekenhuis. Na een kort gesprekje met de gynaecoloog over het traject waarin de gynaecoloog nog zegt “geloof me het gaat helemaal goed komen” .. Een uitspraak die we de afgelopen maanden elk bezoek weer hoorde en langzaam begonnen we het op te geven.. En al helemaal als blijkt dat ook deze cyclus weer helemaal niks noppes nada is gebeurd!

We besluiten op aanraden van de gynaecoloog met zicht op de december maand, mijn emotionele en lichamelijke toestand om even een pauze in te lassen van een maand.

De gynaecoloog stelt voor om de nieuwe cyclus te starten met een HSG onderzoek. Dit is een onderzoek waarbij de eileiders van de vrouw worden doorgespoten met contrastvloeistof om te kijken of deze doorgankelijk genoeg zijn en anders worden ze dat gemaakt door de vloeistof die er doorheen wordt gespoten.

Ik krijg een informatie folder mee en de afspraak voor het onderzoek wordt gemaakt.

In de auto naar huis barst ik in tranen uit!

 

Ik ben er zooo klaar mee en het idee dat ik straks hormoon injecties moet gaan prikken maakt mij bang en onzeker. Het afgelopen half jaar heb ik mij op verschillende forums, websites en belangenverenigingen(FREYA) ingelezen over vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen. Dus ik weet ondertussen wel wat mij te wachten staat.

Ik vond het fijn om er met andere lot genoten over te kunnen praten en ervaringen op die manier met elkaar te delen. (En ik heb er nu trouwens ook leuke vriendschappen aan overgehouden!)

Wanneer we thuis komen moet ik echt even alles laten bezinken en besluiten we die zelfde avond nog een last-minute te boeken naar Tenerife.. Een paar dagen later zitten we in het vliegtuig. Even geen hormonen, lekker eten, wijntjes en sangria drinken(want ondertussen leefde ik al als een zwangere vrouw want ja voor het geval dat..)

Maar voor nu vooral even heerlijk genieten van elkaar!

 

 

Wanneer we terug komen van deze heerlijke vakantie besluit ik een afspraak te maken bij de acupuncturist..

Ik ben er via via achter gekomen dat er bij ons in de buurt een acupuncturist is die helemaal gericht is op vrouwen en mannen die kampen met vruchtbaarheidsproblemen.  Niet geschoten is altijd mis toch?!

Ik maak een afspraak en kan die zelfde week nog bij haar terecht. Ondanks dat ik echt niet het type ben wat hier snel heen zou gaan pakte ik nu alles aan wat maar zou kunnen helpen om onze grote droom waar te maken!

Na een korte intake kreeg ik gelijk mijn eerste behandeling. Ze prikte mij op verschillende punten die mijn hormoonhuishouding zouden moeten stimuleren.

Vervolgens moest deze behandelingen blijven herhalen tot ik zwanger zou zijn.. Nou dat doen we dan maar.. en ga ik vanaf dat moment om de twee weken op bezoek bij de acupuncturist.

 

Ondertussen is de december maand achter de rug en staat op 4 januari 2016 de afspraak voor het HSG onderzoek gepland. Ik had mezelf ingelezen en wist dat het onderzoek geen pretje zou zijn, maar dat het zo’n pijn zou doen! Pff wat was dat heftig zeg .. En dan zegt die verpleegkundige nog doodleuk oh u bent zeker nog nooit bevallen?! Euhm nee doos anders lig ik hier nu niet!

Het onderzoek is achter de rug en een aantal dagen later staat er weer een date op de planning met de gynaecoloog..

De uitslag van het onderzoek is gelukkig goed en alles was goed toegankelijk. De kans op een zwangerschap wordt ook vergroot door dit onderzoek dus positieve uitgangswaarde om weer met frisse tegenzin te starten met de behandeling.

Dit keer weer medicatie om mijn menstruatie op te wekken en daarna ga ik starten met de injecties. 

 

De injecties.. Gonal-F is het medicijn waarmee ik mezelf dagelijks mee moet gaan injecteren. Omdat het effect van de injecties veel heftiger kan zijn dan de pilletjes moet ik elke drie dagen terug naar het ziekenhuis voor een controle echo.. Bij de eerste twee controles gebeurd er as usual vrijwel niets! Waarop ook de dosering van de injecties langzaam wordt opgehoogd en ik dus al snel op 137,5 eenheden zit. (gestart met 50EH) ..

Van de een op de andere dag voelde ik mezelf helemaal niet oke. Ik had ontzettend pijn in mijn buik ,mijn buik was mega opgezet en ik was continu misselijk! Eerst dacht ik dat dit misschien wel iets heel positiefs kon zijn.. Maar toen ik weer terug moest voor een controle echo bleek het toch niet helemaal goed te gaan daar onder in mijn buik! Mijn lichaam had te heftig gereageerd op de injecties met als gevolg ik een mega over stimulatie had gekregen! Lees: ik had nu ongeveer 15 eicellen van zon 2,5 cm in mijn buik! Allemaal rijp genoeg voor een eisprong!

Dit was wel even van het ene uiterste in het andere.. En wat nu? De gynaecoloog raden ieder geval zeer af om gemeenschap te hebben want het risico op een meerling zwangerschap en dan niet twee of drie nee misschien wel veel meer was heel groot! Daarbij moest mijn lichaam echt herstellen van deze over stimulatie en mocht ik zeker 2 maanden geen behandelingen meer krijgen..

Hoe dan?! Eerst gebeurd er maanden niks en dan nu ineens uit het niets dit! Na een lang gesprek met de gynaecoloog neemt hij het besluit dat hij mij niet kan en wil verder behandelen in dit ziekenhuis.. De behandelingen die niks opleverde, de hoge dosering medicatie die ik nu spuit en de daarbij komende over stimulatie gaan boven zijn kunnen. Hij wilt dan ook dat ze mij in een speciale vruchtbaarheidskliniek verder gaan helpen. Hier zitten gynaecologen die gespecialiseerd zijn in alle soorten vruchtbaarheidsproblematiek en zij kunnen ons vast en zeker de juiste behandeling geven.

Oke.. Daar stonden we dan buiten, met een doorverwijzing naar de vruchtbaarheidskliniek van het Maasstad ziekenhuis.

Ergens heel opgelucht, opgelucht omdat de arts zelf aangaf dat dit boven zijn pet ging, opgelucht omdat we weten dat er nog meer kansen zijn.. Maar ook weer zo teleurgesteld dat het weer niet is gelukt! Ondertussen voel ik me zeker nog 2 a 3 weken ziek. Buikpijn, misselijk en gewoon niet mezelf.. De gynaecoloog had aangegeven dat ik na ongeveer 1 a 2 maanden weer mag starten met de behandelingen.

18 maart 2016 onze eerste afspraak in het Maasstad ziekenhuis. We gingen weer samen op date maar dit keer met een heel ander gevoel een gevoel dat het hier goed zou gaan komen! Na de intake mag ik hier gelijk gaan starten en schrijft ook hier de gynaecoloog weer een medicijn voor wat mijn menstruatie zal opwekken. En ook hier ga ik op de 3e dag van mijn cyclus starten met de injectie. Ik begin vanwege mijn over stimulatie met een lagere dossering en we kijken even wat dat gaat doen.. Op de 10e  cyclus dag terug.. Waarom ga ik nu met een heel ander gevoel naar deze afspraak?

Nick en ik zitten in de wachtruimte waar nog 4 andere stelletjes zitten raar idee dat zij daar allemaal zitten met het zelfde probleem als ons..

We worden binnen geroepen de echo wordt gemaakt

en wat zagen we daar; Twee eitjes die volgens de juist lijn aan het groeien waren! Man wat waren wij gelukkig en blij! En dat zelfs met een lagere dossering dan de vorige keer.

Omdat ze nog wel een zetje nodig hadden moest ik iets meer eenheden gaan spuiten en de dag voor de volgende controle nog ietsje meer.. Zo gezegd zo gedaan 9 april 2016 op een zaterdag moesten we weer terug voor de meting…

Het was de dag voor de marathon van Rotterdam. Nick zou deze met zijn zusje gaan lopen en geinde nog

“ hopelijk hoeven we morgen niet.. “

Maar we moesten wel! De controle was goed en er waren twee eitjes die groot genoeg waren voor een eisprong. Ik moest die zelfde middag nog Pregnyl gaan spuiten.

Een medicijn in de vorm van een injectie die er voor zou zorgen dat ik binnen 36 uur een eisprong zou moeten krijgen en we moesten dus aan de bak..

Man wat waren wij blij! Zou het dan toch gaan gebeuren?! Bij de eerste behandeling in een nieuw ziekenhuis na al die maanden dat er steeds niks tot stand kwam?!



De twee lange wacht weken waren begonnen.. De weken die je moet wachten tot de officiële datum dat je de zwangerschapstest mag gaan doen..

Wat voelde ik mezelf raar.. en ik begon mezelf steeds raarder te voelen.. zou ik dan toch echt zwanger zijn? (Of zit het tussen mijn oren) Omdat de Pregnyl zwangerschapshormoon afgeeft wilde ik een week na het zetten hiervan kijken of mijn test negatief zou zijn. “Ja negatief” zodat ik zeker wist dat het medicijn uit mijn lijf was. En wanneer ik de officiële test mocht gaan doen deze dan betrouwbaarder zou zijn. De pregnyl was uit mijn lijf en officieel mocht ik op 25 april 2016 gaan testen. Maar ik voelde mezelf al dagen zo vreemd dat ik niet meer kon wachten en stiekem toch al een test deed op 19 april en ja er stonden in beide vensters twee hele lichte roze streepjes!!

Aaaaaah daar stond ik dan in de badkamer met die test in mijn handen helemaal alleen want dit hadden we niet afgesproken.. Tranen met tuiten hij zal toch niet boos zijn?! Nick was op dat moment dus nog aan het werk. Dus kocht ik het boek “ help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt” van Kluun en pakte dit samen met de test in .

Toen hij thuis kwam uit zijn werk was dit het eerste wat ik aan hem gaf.. Omdat het streepje nog maar heel licht was wilde hij het eerste niet geloven en was hij teleurgesteld dat ik niet had gewacht..  5 dagen lang deed ik elke dag een test en het streepje werd alleen maar donkerder en donkerder.. Langzaam begon de hoop, het gelukkige gevoel maar ook zeker de angst toe te nemen.

25 april 2016 de officiële testdatum vanuit het ziekenhuis.. Speciaal voor deze test had ik een digitale test van Clearblue gekocht.. Waar met grote koeienletters opstond;

ZWANGER 2-3 WEKEN!

 

 

 

Ik ben gewoon zwanger na al die maanden is het gewoon gelukt! Wat waren wij door het dollen heen! Helaas was het een dag vol emoties.. Nick zijn oma overleed op de dag dat wij onze positieve zwangerschapstest in handen hadden..

“ Wanneer oud leven een plekje in de hemel krijgt, krijgt nieuw leven een plekje op aarde..”

 

Liefs, Anneke


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.