Mama Lore

29 augustus

 

5:15

Luke wordt wakker. Alsof hij het al aanvoelde dat ik mijn wekker om 5:30 had gezet. Vandaag moet Luke naar het ziekenhuis voor een bronchoscopie. Één van de voorwaarden is dat hij 6 uur nuchter moet zijn. 6 uur lang geen eten of drinken. Bijzonder moeilijk want als het aan Luke lag zou hij heel de dag dooreten. Daarom moet ik hem nu een flesje geven zodat er zeker 6 uur tussenzit. Om 12 uur moeten we hem aanmelden in het ziekenhuis.

 

9:30

Luke begint echt honger te krijgen en ik vind het zo zielig om te zien. Ik geef hem een badje om hem af te leiden maar dat lijkt maar enkele seconden te werken. Ik voel me echt enorm schuldig maar dit is voor zijn eigen bestwil.

 

11:15

Zoals gewoonlijk zijn we te vroeg maar ik vond het echt te erg dat ik Luke geen eten of drinken mocht geven. Gelukkig is hij onderweg in slaap gevallen. Ik meld hem aan en we vertrekken naar de kinderafdeling. We krijgen een kamer toegewezen waar we moeten wachten tot het zijn beurt is.

 

14:00

Eindelijk komen ze melden dat Luke naar het operatiekwartier mag. Ondertussen is hij wakker geworden en heb ik hem zijn operatiehemd aangetrokken. Ze meten nog zijn temperatuur en zijn hoofdomtrek. Niet veel later komt iemand van de OK om ons naar daar te brengen. Als we met zijn bedje door de gangen rijden komen herinneringen van zijn longoperatie naar boven. We worden naar een apart kamertje gebracht waar we wachten tot het zijn beurt is. Net zoals 5 maanden geleden. Er worden routinevragen gesteld zoals zijn naam, geboortedatum en welke ingreep er vandaag bij hem wordt gedaan. Daarna wordt hij naar de operatiezaal gebracht. Ik mag nog bij hem zijn tot hij onder narcose is. Hij is super flink en kijkt met grote ogen naar het apparatuur en naar iedereen in de zaal. In tegenstelling tot zijn longoperatie, die zo’n 4 uur duurde, duurt deze kijkoperatie maar een kwartiertje. Toch ben ik op van de zenuwen. Wanneer hij in slaap is gevallen brengen ze mij naar de wachtkamer.

 

  

14:45

Zoals de dokter al had voorspeld duurde de bronchoscopie niet erg lang. Ze vertelt me dat ze hadden gehoopt dat er gewoon een slijmprop in de weg zat en daarom zijn long niet wil opengaan maar dat is helaas niet het geval. Omdat ze niet volledig tot in de diepte konden kijken hebben ze zijn long wel eens grondig gespoeld want het zou kunnen dat het probleem wat dieper zit. Conclusie is dus dat ze de oorzaak niet hebben kunnen vinden. Ze hebben wel wat weefselstalen genomen en daarvan krijgen we de resultaten volgende week. Er zijn 2 opties. Optie 1 is dat we er niets aan gaan doen en afwachten hoe hij het verder doet. Optie 2 is terug een operatie inplannen om zijn overige linkerlong volledig weg te halen. We zijn beiden voorstander van optie 1 omdat hij het gezien de omstandigheden bijzonder goed doet. Hij is nooit ziek en het lijkt hem (nog) niet dwars te zitten. Dit betekent wel dat we nog steeds meerdere keren per week naar de kinesist moeten maar dat nemen we er maar bij. Binnen 3 maanden zou hij weer op controle moeten en wordt alles gerevalueerd.

 

 

15:00

Na ons gesprek komt een verpleegkundige van de ontwaakzaal me halen. Luke is wakker. Ik hoor hem al van buiten de deur huilen. Hij ligt te rollen in zijn bed en weet met zichzelf geen blijf. Ik kan me volledig voorstellen hoe vervelend het moet zijn om te ontwaken uit een narcose. Hij wil gaan rechtzitten maar het lukt niet goed en rolt weer de andere kant op. Het is best nog grappig om te zien maar ook heel zielig! Na een tijdje begint de narcose uit te werken en staat hij al rechtop in zijn bed. Een doorzettertje is hij wel! Ze laten de kinderafdeling weten dat ze hem mogen komen halen.

Eens aangekomen op de kinderafdeling mag ik hem eindelijk eten geven. Ik geef hem yoghurt en dat gaat er gemakkelijk in. Uiteraard was dit niet voldoende en geef ik hem nog een flesje. Daarna valt hij in een diepe slaap. Weer veel om te verwerken.

 

 

18:00

We krijgen de toestemming om naar huis te gaan. Weer een dag dat me bij zal blijven. Ik ben trotser dan trots op mijn kleine deugniet. Hij is nog geen jaar oud en heeft al zoveel meegemaakt en ondanks dit alles blijft hij een vrolijke baby. Ik besef ook wel dat er kindjes zijn die het veel moeilijker hebben dan Luke want je kan perfect leven met 1 long. Je wordt geboren met 2 longen maar niet met 2 levers of 2 hartjes. Daarom geniet ik van elke dag en vind ik niks vanzelfsprekend.

 

Mocht je vragen hebben mag je me steeds contacteren via mijn Instagram-account @LoreSmellenbergh

Bedankt lieve lezers en tot volgende week!

 

 

 

Heel veel liefs, 

Lore 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.