Mama Joyce

Mijn zwangerschap…

 

Mijn zwangerschap was voor ons heel bijzonder en speciaal. De eerste keer zwanger en meteen twee wondertjes, twee kindjes in je buik vond ik zo een bijzonder gevoel en tegelijkertijd ook een heel gek idee. Ik vond de groeiende buik en het getrappel in mijn buik denk ik het meest bijzondere van alles. Ik heb hier ondanks de hele medische molen waar we ook in terecht kwamen echt met volle teugen van genoten. Ik ben daar nog steeds elke dag zo dankbaar voor.

 

In mijn vorige blog hebben jullie kunnen lezen hoe wij er achter kwamen dat we niet één maar twee kindjes verwachtten. Na die echo op zaterdag, kreeg ik op dinsdag ochtend een bloeding. PANIEK, nee toch? Het ging toch nu niet mis??

 

Inmiddels vielen we niet meer onder controle van de verloskundige praktijk, maar waren wij doorverwezen naar het Flevoziekenhuis. Daar was nog geen intake geweest en mijn gegevens waren nog maar net aan binnen. Gelukkig mocht ik toch komen voor een spoed echo om 11uur. Jermaine en ik zijn hier samen naar toe gegaan. Ppff wat een spanning, wachten in de wachtkamer lijkt wel uren te duren op zo een moment. Al vrij snel werden we geholpen. De echo werd gestart en de kindjes deden het prima. Sterker nog de één lag heerlijk te slapen terwijl de ander boven op hem aan het springen was. Ach wat een bijzonder gezicht!! Wij waren natuurlijk meteen super opgelucht, echter…

 

Voor ik verder ga eerst even een medische verhaal want als ik het jullie niet uitleg dan snappen jullie hier werkelijk niets van. Op de onderstaande afbeelding zie je drie type tweelingen (er zijn uiteraard nog meer types maar dit is voor dit verhaal relevant).

 

Plaatje A; delen de kindjes geen placenta en geen vruchtzak, het kan dan een eeneiige of twee-eiige tweeling betreffen. Plaatje B; delen de kindjes de placenta en de buitenste vruchtzak. Plaatje C; delen de kindjes de placenta en zowel de buitenste als de binnenste vruchtzak.

 

Terug naar de echo in het Flevoziekenhuis.  De arts assistent zag tijdens de echo geen “vlies” tussen de kindjes wat zou betekenen dat het om plaatje C zou gaan. Dit betekend een hele risicovolle zwangerschap met grote kans op ernstige complicaties. De kindjes kunnen dan om elkaars as draaien en wanneer de navelstrengen een knoop gaan vormen, overlijden zij beide binnen enkele minuten. Opnieuw, PANIEK, meende ze dit nou? De arts assistent ging direct overleggen met het hoofd Gynaecologie en zij besloten dat we dezelfde middag om 16uur terug moesten komen voor nog een echo met betere apparatuur. Zo gezegd, zo gedaan. Die dag duurde natuurlijk super lang. Mijn moeder is gekomen en in de middag mee terug gegaan naar het ziekenhuis. Ook bij deze echo was het vlies niet te zien. Door twee arts assistenten werd er opnieuw telefonisch overlegd met het hoofd Gynaecologie. Ook hij had dit nog nooit gezien want dit soort zwangerschappen staan normaal gesproken altijd direct in een academisch ziekenhuis onder controle.

 

Het volgende werd ons mede gedeeld. Het ging hier om een monochoriale monoamniotische tweeling (plaatje C). Eigenlijk ben je een tikkende tijdbom. De zwangerschap duurt sowieso nooit langer dan 32 weken want daarna is het voor deze kindjes veiliger buiten de buik dan binnen de buik. Vanaf 20 weken krijg je bedrust, vanaf 24 weken word je opgenomen in het ziekenhuis om de kindjes 24/7 te monitoren. Zij zijn namelijk vanaf 24 weken (volgens de Nederlandse wet), levensvatbaar en zij worden dan gehaald op het moment dat het in de buik mis gaat. Een tikkende tijdbom dus, die ieder moment van de dag kan ontploffen, waarbij dan vóór 24 weken allebei je kindjes overlijden. Of de bom ontploft niet of net op tijd zodat ze met mazzel de kindjes nog kunnen redden. Volgens mij sprongen spontaan de tranen in me ogen en de rode vlekken in mijn nek. Ik heb geknikt naar de artsen en gezegd ach het komt goed. Ja dit was het niet meer en niet minder en we werden doorverwezen naar het AMC was de boodschap. Alsof de wereld onder mijn voeten vandaan zakte. Ons zorgen maken, dingen erover lezen en huilen is wat we de komende dagen hebben gedaan. Wat ergens heel logisch is maar ook heel gek, want feitelijk is er op dat moment nog niets aan de hand. Er ontstaat gewoon een constante spanning, omdat het zo afgelopen kan zijn…


Dat er helemaal niets aan de hand was, bleek pas een paar dagen later toen we in het AMC kwamen. Na veel bellen en druk uitoefenen (ik had duizend vragen en wilde die zo snel mogelijk stellen) konden we op vrijdag ochtend al in het AMC terecht. Hier zouden we ook meteen de combinatie test laten doen. Binnen nog geen 5 min zag de echoscopiste daar meteen het “vlies” tussen beide kindjes zitten. WAUW, wat een opluchting, ik was geen tikkende tijdbom, het viel allemaal reuze mee (het betrof dus toch plaatje B). Alsnog was het een risicovolle zwangerschap, met mogelijke complicaties.

 

Achteraf heb ik heel vaak gedacht en vind ik eigenlijk nog steeds dat de aanpak vanuit het Flevoziekenhuis anders had gekund. Naar mijn mening hadden ze beter aan kunnen geven dat zij twijfelde en mij door sturen voor een second opinion. Maar het mededelen alsof het een voldongen feit was, had wat mij betreft niet nodig geweest en ons een hele hoop onnodige stress gescheeld.

 

De medische molen, ik zei het net al eventjes. Medisch gezien was mijn zwangerschap dus vrij spannend en stonden we na alles onder strenge controle in het AMC, waar we overigens hele goede en fijne ervaringen me hebben. Er wordt naar je geluisterd en alle dingen die je als vrouw aan je lijf voelt worden heel serieus genomen. Als deze zwangerschap mij één ding heeft geleerd is het wel te luisteren naar je lijf. Je lichaam vertelt je namelijk van alles, je moet er alleen wel naar luisteren.

 

Elke twee weken hadden we echo’s om de groei van beide kindjes nauwkeurig in de gaten te houden en te monitoren of alle andere complicaties uit bleven. Dit ging super goed, we kregen steeds meer vertrouwen en we hebben elke twee weken mogen genieten van de echo’s.. Want medische molen of niet, hoe fijn is het om je kindjes elke twee weken te mogen zien groeien?

 

Ten tijde van de 20 weken echo bleek dat Daley, toen nog kindje 1, een iets verwijde hersenkamer had, wat kon wijzen op allerlei enge syndromen of een waterhoofdje. There we go again… De medisch molen die inmiddels voor ons was veranderd in een achtbaan, waar we niet uit konden of wilden stappen maar die tegelijkertijd allemaal onverwachtste loopings voor ons in petto had. Wederom allemaal extra echo’s, bloed onderzoek en een NIPT test. Bij 24 weken bleek er gelukkig geen enkele verdere aanwijzing op een afwijking. Dus we hadden weer een gratis ritje gehad in de achtbaan die prenatale diagnostiek heet.

 

Wat waren we opgelucht en blij. We zijn er beide altijd wel van uit gegaan dat het gewoon goed zat maar het maakt je gewoon mega onzeker als artsen denken van niet. Dus toch ben je al die weken super gespannen en hoop je alleen maar dat zij uiteindelijk je moeder gevoel en vertrouwen in je lijf gaan bevestigen.

 

Als nacontrole hierop hadden we wel met 27 weken (op maandag 9 mei) wederom een extra echo op de prenatale diagnostiek van het AMC. En geloof het of niet, maar hier bleek ineens dat mijn baarmoedermond bij 27 weken zwangerschap al voor meer dan de helft was verstreken (hoort normaal pas aan het einde van je zwangerschap te gebeuren). Nog meer extra onderzoeken op de spoedkliniek van het AMC. Daaruit bleek dat mijn lichaam ook al een eiwit aanmaakte wat je lichaam normaal aan het begin van een bevalling aanmaakt. Dat was super schrikken!! Gingen onze kindjes dan nu al, met 27 weken ter wereld komen? Daar kon niemand ons antwoord op geven. Behalve het antwoord dat ik opgenomen moest worden, preventief weeën remming kreeg, longrijpingsprikken kreeg toegediend voor mijn kindjes en ik complete bedrust moest houden, was het afwachten (uiteindelijk in de VU, aangezien het AMC vol lag). Hier heb ik 4 dagen gelegen, twee tot driemaal daags werden er CTG’ s (hartfilmpjes) van de kinderen gemaakt, werden mijn harde buiken gemonitord en de lengte van mijn baarmoedermond in de gaten gehouden. Daar lig je dan, de hele dag op bed, in een kamertje alleen. Je zou denken, verschrikkelijk. Maar ik heb dit geen moment erg gevonden. Ik deed dit voor hun, dit ging niet om mij of om het feit dat ik niet stil kan zitten en niets kan doen. Het ging om het leven van mijn twee kinderen en dan ineens, is het zo simpel..

 

Op dinsdag 10 mei had wederom Daley, het tijdens de CTG heel erg moeilijk. Zijn hartslag was veel te laag en herstelde nauwelijks. Jermaine was net even weg voor de verjaardag van Syleena, die werd deze dag 10 jaar. Mijn moeder, broertje en beste vriendinnetje waren bij me op bezoek. Wat een hectiek en weer PANIEK, de kamer stond ineens vol met artsen, bezoek werd weggestuurd. Ik heb mijn vriendinnetje nog net mijn telefoon gegeven met de woorden BEL JERMAINE! Hij is zich kapot geschrokken en meteen met gierende banden terug gekomen. Ondertussen ben ik toen klaargemaakt voor een spoed keizersnede, maar vlak voor we naar de OK zouden gaan, herstelde Daley zijn hartslag, THANK GOD!! Jeetje, wat een momenten en wat een spanningen allemaal. De komende dagen hebben we gesprekken gehad met kinderartsen over wat er zou gebeuren en hoe het gesteld zou zijn met onze kinderen, mochten zij met deze termijn al ter wereld komen. We hebben zoveel gesproken, zoveel bedacht, zoveel gebeden en zoveel gehoopt. Maar ook altijd nog vertrouwen gehad, vertrouwen dat we in ieder geval de 32 weken en liefst de 36 weken wel zouden halen, met twee kindjes in mijn buik… Hoe het hoort…

 

Na 3 dagen stabiliteit bij beide kindjes en mijn baarmoedermond die niet verder slonk mocht ik op donderdag met strikte bedrust naar huis. Met de kanttekening dat ik bij elke twijfel of verandering in symptomen meteen moest bellen. Ondanks dat ik me lichamelijk verder harstikke goed voelde, ging de bedrust ook thuis mij gemakkelijk af. Jermaine veranderde van een hard werkende man, naar een hardwerkende man en huishoud goeroe. Hij haalde alles in huis wat ik lekker vond, deed de was, maakte schoon.. Alles, wat een steun en toeverlaat is deze man voor mij en onze kindjes geweest in deze tijd.. Hij was er, hoe dan ook, zodat ik niets maar dan ook niets hoefde te doen.. Behalve broeden als een kip op haar ei…

 

Liefs,

Joyce

 

Instagram: Joyyy_______

 

Mijn grote liefde




Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.