Mama Samantha 2

10 maart 2016... deze datum blijft mij altijd bij. De dag dat we ontdekte in verwachting te zijn. Na lang hopen kwam onze wens eindelijk in vervulling. Al moest dit nieuws wel even landen voor ik echt kon geloven dat we papa en mama gingen worden! Over de eerste 12 weken mag ik echt niet klagen. Kwaaltjes? Niet bij mij…. Alles ging super.

Dinsdag 23 augustus, heerlijk aan het werk. Op dat moment 28weken. Steeds vaker kreeg ik de vraag of ik in verwachting was. Mijn buik was niet zo goed te zien in mijn werkkleding, maar vol trots liet ik de mensen zien dat ik inderdaad in verwachting was.

 

Woensdag en donderdag was ik gelukkig 2 dagen vrij, i.v.m. mijn weekenddienst. Wat was het prachtig weer die dagen, alleen ik lag in bed met een ventilator voor de hitte. Het was mij echt té warm buiten. Donderdags had ik met mijn leidinggevende besloten dat ik vrijdagochtend ook thuis zou blijven. Het was belangrijker om er zaterdag weer te zijn.

 

Vrijdagochtend begon het bloed verlies….. ik had mezelf voorgenomen om rustig te blijven. Omdat ik een laag liggende placenta had, was ik hier al voor gewaarschuwd. Toch vond ik het beter om wel even melding te maken bij de verloskundige, we gingen tenslotte het weekend in. Zij gaf aan, zolang het ‘oud’ bloed blijft, is er niets aan de hand. Ze dachten dat de placenta aan het verschuiven was en ik daardoor bloed verlies kreeg. Zelf had ik besloten dat ik minimaal zou gaan werken tot ik wist hoe het met de kleine ging. We hadden voor 8 september een echo staan i.v.m. de laagliggende placenta dus tot die tijd deed ik het rustiger aan. Zondag leek alles weer rustig te zijn, samen met vrienden zijn we nog lekker uit eten geweest. Wat ben ik achteraf blij, dat we dat hebben doorgezet.

 

Maandagochtend 29 augustus, weer bloed. Nog steeds ‘oud’ bloed. Toch vertrouwde ik het niet. Contact gezocht met de verloskundige en gevraagd of ik zo snel mogelijk langs mocht komen voor een echo. Ik wilde weten hoe het binnen ging voor ik weer aan het werk zou gaan. Na overleg mocht ik langs komen. Tijdens dit bezoek, gingen al snel alle alarm bellen rinkelen… Bloed, rood bloed, helder rood bloed… Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar konden ze een betere echo maken en kijken of mijn baarmoedermond nog lang genoeg was.

 

 

Na controle in het ziekenhuis hadden de artsen besloten om mij 24uur op te nemen. De echo zag er goed uit en mijn baarmoedermond was netjes. Toch wilde ze even kijken wat er zou gebeuren met 24 uur bedrust. Maar het werd alleen maar erger. De volgende dag mocht ik nog niet naar huis. Regelmatig verloor ik bloed stolsels en leek het alsof ik ongesteld was van de afgelopen 6maanden, maar de CTG liet zien dat Jay het wel fijn had bij mama.

 

Dinsdag op woensdagnacht, menstruatiepijn. Hoort dit bij een bevalling? Dat heb ik geen moment gedacht. Mij werd tenslotte dinsdags nog verteld dat ik makkelijk de 40weken zou halen. Het zou alleen een in en uit loop van ziekenhuizen worden. ’s Morgens werd de pijn steeds heviger, waardoor ik uiteindelijk toch besloot de zuster te roepen. Zij legde mij meteen weer aan het CTG apparaat om te kijken hoe het in mijn buik ging. Na vele vragen, scheurde ze het briefje van het apparaat met de mededeling, ‘ik moet even overleggen, ik ben zo snel mogelijk terug…’ Wat er dan door je heen gaat, is niet te beschrijven.

 

Toen ging het snel, de zuster kwam terug en binnen no time stond de hele kamer vol mensen. De gynaecoloog kwam langs om een echo te maken waarna al vrij snel bleek dat de bevalling begonnen was. Mijn baarmoedermond was zo goed als verdwenen. Wat mij toen allemaal werd verteld is veel al langs mij heen gegaan. Er werd een ambulance opgeroepen aangezien ik zo snel mogelijk naar een academisch ziekenhuis moest en ik werd volgegooid met medicijnen. Nu was er nog één ding belangrijk, Jay moest nog minimaal 48uur blijven zitten zodat de longrijping voldoende tijd had om in te werken.

 

Driekwartier later kwamen we aan in het AMC in Amsterdam. Hier werden we goed voorbereidt op een mogelijke vroeggeboorte. Wat zou er gaan gebeuren met Jay, waar komt hij terecht? Hoe zal hij eruit zien aangezien hij nog niet ‘klaar’ is? Hoe ziet een couveuse eruit en waar zijn al die slangetjes voor die hij krijgt?! Tijdens deze uitleg kwam er een gynaecoloog binnen lopen. Er was een spoedopname binnen gekomen. Mocht Jay toch geboren worden, zou hij direct na de bevalling overgeplaatst worden naar een ander ziekenhuis, aangezien er geen couveuse beschikbaar was voor hem. De artsen besloten rond te bellen of er nog ergens een plekje vrij was voor Jay en voor mij. Aangezien de artsen niet wisten of mijn bevalling aan het doorzetten was, gingen ze kijken of ik al ontsluiting had. Echter bleek dit al 5 centimeter te zijn. Aangezien de ziekenhuizen pittig vol lagen, was er sprake van een opname in Groningen. Doordat ik al ontsluiting had, mocht ik niet te ver. Na overleg kon ik naar een noodplaats in het VUmc.

 

Aangekomen in het VUMC hebben ze nog een andere weeënremmer geprobeerd. Ook deze kon de bevalling niet meer stoppen. Aan het begin van de avond had ik al 7 centimeter ontsluiting. De laatste centimeters gingen langzaam. Héél langzaam. Terwijl we ons er net aan overgegeven hadden dat onze kleine schat niet meer te stoppen was. Toen ik eindelijk de 9 centimeter bereikt had, mocht eindelijk de weeënremmer uit. Die hadden ze al die tijd aan laten staan, zodat de longrijping nog zolang mogelijk kon inwerken. Om 23.55uur werd de 10centimeter gehaald! Na dat ze nog een extra infuus hadden aangelegd, wat natuurlijk eerst nog fout moest gaan, mocht ik beginnen met persen. Om 00.30uur, 1september 2016, werd dan eindelijk Jay geboren.

 

Op dat moment gaat het zo snel. Jay heeft 2sec bij mij gelegen en werd meteen weggehaald. Gelukkig mocht Jordy met hem mee, maar ook dat voelde vreemd. Je bent net papa en mama geworden maar je kind en man zijn allebei weg. Dat gevoel is niet te beschrijven. Het enige wat ik mij nog goed kan herinneren was de leegte en onrust, hoe zou het gaan met hem? Het duurde even voor de artsen met Jay terug kwamen. Z’n mooi kindje, zo compleet, ons kindje. Ik mocht hem even bekijken vanuit bed voordat ze Jay naar de afdeling Neonatologie brachten. Weg was mijn kind…

 

Om 03.30uur mocht ik eindelijk samen met Jordy naar Jay. De zuster heeft ons veel verteld maar wat ik daarvan onthouden heb? Weinig… Gelukkig heb ik die zelfde nacht voor het eerst met Jay gebuideld! Wat gaf mij dat een trots gevoel! Al die slangetjes en plakkertjes deden er even niet toe. Ik mocht knuffelen met ons kleine mannetje! Rond 05.00uur werd ik naar de kraamafdeling gebracht. Eindelijk slapen! Na zulke intense en slopende dagen ben je daar wel aan toe zou je denken… Maar door de adrenaline, bezorgdheid en verdriet, stond ik om 07.00uur alweer naast mijn bed. Klaar om naar Jay te gaan! Tot de verpleegkundige naast mij stond…. Met het kolfapparaat!

 

Samantha

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.