Mama Joyce

“Het zijn er twee he?”

Ik zal mijzelf allereerst eens even voorstellen. Ik ben Joy, 29 jaar en woon samen met de liefde van mij leven, Jermaine, in Almere.  We wonen daar samen met zijn dochter Syleena (11) en onze zoontjes Daley & Quinn van 14 maanden.

Jermaine en ik zijn nu vijf jaar samen en halverwege 2015 begon het bij ons beide te kriebelen, we waren klaar voor gezinsuitbreiding.

 

Dus, zo gezegd zo gedaan.. We kozen ervoor te stoppen met de pil en we zouden wel zien.. Toch? Ik vond het mega spannend. En voor jullie duidelijkheid, ik ben best een control freak.. dus hoe ging ik iets wat we zo graag wilden gewoon los laten en laten gebeuren.  Echter viel dat allemaal reuze mee want binnen drie maanden was de test hartstikke positief en wij dol gelukkig. Er zou een kleintje bij komen, een zusje of broertje voor Syleena.

Mijn allereerste echo had ik al na 7 weken zwangerschap (Zoals ik net al zei, ik ben een control freak en wilde dus weten.. Tja, wat eigenlijk? Ik denk of het goed zat). Alles was op deze echo helemaal in orde, ‘een kloppend hartje’. We waren natuurlijk dol gelukkig. Rond 12 weken hadden we een tweede echo, de reguliere termijn echo. Voorafgaand aan deze echo had ik omdat ik al een klein buikje kreeg een paar keer de grap gemaakt “ er zullen er toch geen twee in zitten”. Maar dit zette ik vervolgens ook al snel weer uit mijn hoofd, gezien de eerdere echo. 

 

 

Maar goed, de 12 weken echo dus, Jermaine, Syleena en mijn moeder waren mee. Mijn moeder omdat ze gewoon dolgelukkig was om Oma te mogen worden en Syleena om het voor haar wat tastbaarder te maken. Want ja als je negen bent, leuk een broertje of zusje maar hoe dan en wanneer dan? De echoscopiste was heel vriendelijk en startte de echo, we zien meteen een heel mooi kindje in beeld. Een kindje dat heel ontspannen op mijn baarmoeder aan het glijden is. Super bijzonder om te zien. Ongelofelijk, gewoon een mini mensje in je buik. Jermaine is het op mijn verzoek gaan filmen. De echoscopiste draait vervolgens wat met het apparaatje op mijn buik en ze valt stil, ik zie het ook… dus ik zeg direct “ Het zijn er twee he?”  Ze geeft stotterend antwoord: “ uhm ja uhm hadden wij vorige keer? Uhm..”  Waarop ik zeg Ik dacht het al, ik dacht het al en alleen maar kan lachen.. Jermaine filmt ondertussen rustig door… Tot zij duidelijk zegt, “JONGENS HET ZIJN ER TWEE..” . Jermaine heeft toen pas het filmpje gestopt en is weer op zijn stoel gaan zitten en heeft het eerst volgende uur niets meer gezegd…  Toe ik hem later vroeg waarom hij gewoon doorging met filmen zei hij, “ ik wachtte tot zij zei, oh nee toch niet”. 

Op het filmpje hoor je mijn moeder zeggen “ NEEE??”  En Jermaine “Jaa?”  Syleena begreep er allemaal vrij weinig van op dat moment, mijn moeder was alleen maar in het land der verbazing “Nee toch? Nee dit meen je niet?”. 

 

En ik?? Ik heb alleen maar liggen lachen en trillen. Lachen van geluk en spanning tegelijk… WAUW, er kwamen gewoon twee kindjes!! Echt? Twee? Wauw wauw wat bijzonder! Meteen daar al gingen bij ons beide de vragen door ons hoofd “ Hoe gaan we dat doen? Kunnen wij dat wel?? Het huis is te klein!”. Er komen op dat moment super veel vragen en praktische dingen in je hoofd op, gepaard met twijfels of je dit wel kan maar bij ons heeft vanaf dit eerste moment tot aan nu altijd de blijdschap overheerst. 

 

 

 

Ondertussen heeft de echoscopiste de hele echo afgemaakt en beide kindjes gecontroleerd. Alles zag er super goed uit, de kindjes waren gezond en groeiden goed. Echter betrof het wel een monochoriale tweeling wat inhoudt dat het gaat om een eeneiige tweeling waarbij beide kindjes de placenta delen en zich in dezelfde vruchtzak bevinden. Hierbij kunnen mogelijke complicaties ontstaan en vielen wij daarom vanaf dat  moment onder het Flevoziekenhuis en niet langer onder de verloskundige praktijk. 

Toen de echo was afgelopen zijn we iets gaan eten, waar Jermaine en ik beide bijna niets door onze keel kregen. Vervolgens hebben we al onze naaste ingelicht. Iedereen was zo verbaast, enthousiast en geschrokken tegelijk. Heel overweldigend allemaal. Diezelfde avond hebben we uren lang zitten praten, huizen bekeken en allemaal zogenaamde plannen gemaakt. Uiteindelijk zijn we rond 01:00 uur naar bed gegaan. Ik heb geen oog dicht gedaan, ik hen dat filmpje denk ik wel 100x bekeken die nacht.. Het was gewoon echt zo, er kwam niet een maar er kwamen twee wondertjes, wat een zegen…

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.