Het verhaal van mama Priscilla

Mijn zwangerschaps verhaal

Het begon allemaal vorig jaar februari. We hadden eindelijk de knoop door gehakt dat we toch besloten voor een kleintje te gaan. Maar dat was toch even een klap in ons gezicht, want zo even 1,2,3 zwanger worden was toch niet zo gemakkelijk als dat het soms lijkt. In maart kreeg ik een miskraam bij 7 weken en in augustus een miskraam bij 9 weken die best heftig was. We besloten het even te laten rusten om even op adem te komen. Wel moest ik onder behandeling van de gynaecoloog blijven.

 

 

Toen eind oktober, weet het echt nog als de dag van gisteren. We zaten samen op de bank een film te kijken en ineens kreeg ik een ingeving dat ik een test moest gaan doen. Die kwam positief uit en de dagen erna heb ik elke dag een test gedaan, omdat ik het niet geloofde en angst had over wanneer er dit keer iets mis zou gaan.

Ik belde die maandag de gynaecoloog en mocht die week erna langs komen.

 

Daar zaten we in de wachtkamer angstig te wachten tot we aan de beurt waren. Toen werden we geroepen en kreeg ik, omdat we in zo'n vroeg stadium zaten, een inwendige echo. Daar was ons kindje dan met een mooi kloppend hartje!

Mijn moeder en man waren erbij en ik moest huilen van blijdschap samen met mama. Mijn man kon alleen maar naar het geflikker van het hartje kijken en filmde het, zodat wij er elke keer naar konden kijken.

Dol gelukkig waren we, maar de echo maakte me niet minder onzeker.

 

De zwangerschap

De eerste 3 maanden heb ik erg veel stress gehad en was ik erg angstig. Mijn gynaecoloog was ook erg meelevend en elke week mocht ik langs komen voor een geruststellende echo. Na de 12 weken echo was ik minder angstig en werden er om de 2 a 3 weken echo's gemaakt. Ik mocht zodra ik twijfelde wel bellen voor een vervroegde afspraak, wat echt super fijn was.

 

De middelste 3 maanden

Ik voelde me eerst echt helemaal top. Niet moe, geen misselijkheid of erge pijnlijke borsten die op knappen stonden. Man wat kon dat zeer doen vooral als je buiten staat in de kou grrr. Alsof er een wasknijper op staat zeg!

 

 

Met 11 weken kreeg ik last van me rug, maar bleef gewoon doorgaan dacht dat hoort er nou eenmaal bij. Tot ik 17 weken zwanger was. Ik ging naar mijn werk. Die dag hadden we een uitje met de kids. We waren ons aan het voorbereiden en ik voelde me die dag al niet lekker en niet in me hum. Toen rond middag eten zakte ik in elkaar van de pijn in me rug. Ik werd door me collega thuis afgezet en mijn moeder had ik onderweg gebeld. Ik ben met mijn moeder gelijk na de gynaecologie afdeling gegaan, die had ik gebeld en ik moest gelijk langskomen. Ze waren eerst bang dat het namelijk weer mis zou gaan. Ik ook, want had erge menstruatie pijn.

 

Gelukkig was er niks aan de hand alleen dat ik bekkeninstabiliteit had. Ik kreeg een verwijsbrief voor de bekkenspecialist en moest het tot die tijd rustig aan doen en mocht even niet werken. Zoals bij vele werkgevers gingen ze hier moeilijk over doen.

De bekkenspecialist confronteerde mij dat ik mijn werk tijdelijk niet mocht doorzetten ivm kans op erge bekkeninstabiliteit. Wat overigens alsnog gebeurde.

Toen ik de laatste 3 maanden in ging verging ik van de pijn. Alsof je constant iemand op je rug mee moest dragen. Mijn kleine spieren konden het niet meer aan waardoor mijn grote spieren alles op moesten vangen. Hierdoor werden alle klachten alleen maar erger. Zo erg dat ik niet meer kon lopen en in een rolstoel belande. Ook kreeg ik slaapmedicatie, want van de pijn sliep ik haast niet meer. Hooguit 4 uurtje van een dag van 24 uur. Ik was kapot, mijn lichaam kon niet meer en ik ook niet. 

 

 

Bij 32 weken moest ik op controle komen en mijn gynaecoloog schrok van mijn uitstraling, wallen en dat ik niet aankwam en mijn bloeddruk. Ik mocht niet naar huis en moest blijven ter observatie, en voor een goede nachtrust moest ik een paar dagen blijven. Ik barste in tranen uit, want dat kwam wel even rauw op mijn bord. Gelukkig was mijn moeder erbij.

 

‘S avonds voor het slapen gaan kreeg ik een cocktail prik. Dit was een prik die geheel onschadelijk was voor de baby, maar goed was voor mij om op sterkte te komen door meer slaap. Anders zou ik de bevalling niet eens aankunnen. Ook kreeg ik bij dag 3 een ijzer infuus. Mijn ijzergehalte was te laag en zeker na de bevalling als je veel bloed verliest moest je dus een ijzer infuus.

 

Na 4 dagen mocht ik naar huis. Ik mocht alleen niks meer dan alleen bed rust houden. Ik en bedrust dat werd een grote uitdaging. Gelukkig had ik mijn familie en schoonmoeder die goed voor me zorgde! Elke woensdag was mijn schoonmoeder hier. Mijn man dinsdags en mijn moeder de rest van de dagen. Ze hielpen mij met de lunch en de hond en natuurlijk gezelligheid!  Mijn man deed alles in huis. Elke dag schoonmaken beneden i.v.m. onze huisdieren. Koken, boodschappen...

 

Bij 36 weken was ik er helemaal klaar mee, ik sliep niet meer, medicatie hielpt niet mee, ik had erge voor weeën en kon amper eten. Ik was zo bedroefd, verdrietig, eigenlijk alles. Ik moest toen tot 37 en een halve week in het ziekenhuis blijven en kreeg 2 keer een cocktail prik om bij te komen. Ik werd verzorgd in het ziekenhuis, want het ging niet meer thuis. Na de tweede prik was ik aardig wat bij geslapen in 4 dagen en kreeg ik te horen dat de kleine met 38 weken en 2 dagen gehaald zou worden. Ik mocht maandag naar huis en vrijdags zou hij gehaald worden. Ik was zo blij! Dus ik genoot van de laatste dagen thuis, tenminste dat probeerde ik. Daarna ging het heel heel snel en met 38 weken en 2 dagen werd ons klein wondertje geboren. Marvin is zijn naam! 

 

 

Na de keizersnee

Toen ik net uit de OK kwam was ik nog verdoofd van de ruggenprik. Ik riep toen tegen mijn man “zie je nou wel, de pijn is helemaal weg”. Gedeeltelijk was dit wel zo, omdat Marvin in een stuit lag en onder mijn ribbenkast kon ik wel weer normaal bewegen en ademen. Ook had ik die druk niet meer op me borst en ik kon eindelijk weer normaal zitten. Alleen na mate de ruggenprik uitwerkte, hoe meer de pijn weer langzaam terug kwam. Daardoor werden mijn emoties naderhand ook erger.

 

Een week nadat Marvin gehaald was kwam onze huisarts langs op kraambezoek en om te kijken hoe het nu met mij ging i.v.m. mijn depressie. Ik moest hard huilen en mijn emoties lagen overal. Hij zei toen dat ik toch moest gaan overwegen om misschien medicijnen te gaan slikken.

 

Ik zei dat ik dat alleen als laatste oplossing wilde, ik ben namelijk niet van de medicijnen en dat wist hij ook. Na een week zouden we elkaar weer zien en dan kijken hoe het verder ging.

 

Die week werd eerder gepland, want ik kon niet meer. Ik had woede buien naar mijn man, was vaak ineens super verdrietig en moest heel vaak huilen. Had paniek aanvallen, angst aanvallen (hele erge) dat ik soms gewoon bijna flauw viel. Daarnaast ook nog mijn erge bekkenpijn die gewoon terug was gekomen. Alles kwam als een gigantische klap in mijn gezicht en van alles ging door mijn hoofd.

 

Hoe kan ik nou een goede moeder zijn met dit allemaal...

 

Ik kwam dus na een paar dagen terug bij de huisarts en had besloten om toch medicijnen te gaan slikken. Dit mede, omdat ik wilde genieten van ons gezin en ons mooie mannetje. Ik kreeg anti-depressiva en kalmeringspillen voorgeschreven voor  mijn angst en paniek aanvallen. Ook kreeg ik slaap medicijnen, omdat ik totaal geen rust meer had in mijn lichaam. Ik ging weer terug naar de bekkenspecialist en daar moest in 2 keer in de week komen en ik probeerde langzaam aan  oefeningen te doen. Ook moest ik wekelijks naar de psygoloog.

 

Ik leerde hoe ik met bepaalde situaties om moest gaan om beter te functioneren. Wel was ondertussen mijn medicatie opgehoogd van 10mg naar 40mg. Daarna ging het super met mijn depressie en kreeg ik die steeds meer onder controle. Ook mijn angst en paniek aanvallen heb ik nu steeds meer onder controle. Zijn ze weg? Nee, dat niet. Ik heb er nog steeds last van, maar er is al vooruitgang en dat is goed. 

 

Met mijn bekken is het nog wel steeds drama. Mijn man werkt natuurlijk weer hele dagen en de kleine man word steeds zwaarder. Huishoudelijke taken komen veel op mij neer en ik probeer daar een structuur in te krijgen. Dat lukt me steeds beter, alleen het nadeel is dat je ‘s avonds pas merkt dat je soms teveel gedaan hebt en dan heb ik weer een pijnlijke nacht.

 

Hoe is het nu een jaar nadat Marvin is gehaald?

Met mijn depressie veel beter. Ik ben aan het afbouwen van de anti-depressiva. Ik zit nu nog maar op 15mg en ik slik geen kalmeringsmedicatie meer. Wel zit ik aan de tramadol en de paracetamol 1000mg. De bekkeninstabiliteit is terug en net zo erg als eerst. Ben ondertussen onder behandeling geweest van een fysiotherapeut, bekkenspecialist, sport fysiotherapeut en 2 weken geleden onderzocht door een neuroloog en foto's laten maken. Daar kwam dan gelukkig niks uit, maar we zijn nog steeds zoekende naar een oplossing. 

Priscilla

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.