Deel. 1 van blog 'by anonymous mom'

De 2e babykamer in 10 maanden...

 

Het is zaterdag ochtend ik bel mijn moeder op om te vragen wat ze aan het doen is. Ze vroeg: wat wil jij doen? Ik vertelde dat ik wilde gaan kijken voor een babykamer en dat ik belde om te vragen of ze zin had om mee te gaan. Een uurtje later zaten mijn moeder, mijn zoontje Dave van bijna 6 maanden en ik in de auto onderweg naar de babydump. We lopen een rondje in de winkel, ik krijg het warm, er zit een brok in mijn keel, m'n tranen kan ik nog net weg knipperen na 3 minuten zeg ik tegen mijn moeder dat ik het wel gezien heb en loop richting de deur om te vertrekken. Buiten doet de frisse lucht en de zon me goed en vergeet ik alles weer even. We lopen bij wat woonwinkels naar binnen en zoeken iets maar wat weten we beiden eigenlijk niet. We besluiten om nog wat verder door te rijden naar Gouda daar zit een super grote baby winkel waar we het eerste kamertje voor Dave ook hebben gekocht. Ik ken deze winkel op mijn duimpje want ik ben hier wel 100x geweest toen ik in verwachting van Dave was. Mijn moeder moest plassen daarom loop ik wat rond bij de buggy‘s en denk: wat zijn deze dingen toch ontzettend lelijk! Waarom zou je dit (willen) kopen? Vroeg ik aan mijn moeder. Ze zegt: het is natuurlijk een stuk makkelijker dan de kinderwagen die je nu hebt, je hebt een grote auto nodig om alleen al de kinderwagen te vervoeren als je een klein autootje hebt kun je een buggy veel makkelijker kwijt. Mijn moeder loopt nog een extra rondje bij de buggy’s ik weet dat ze opzoek ik naar een buggy voor mij want over een paar weken beschik ik niet meer over die ‘grote’ auto waar mijn veel te onhandige kinderwagen in kan. Na 15 minuten kwamen we er achter dat er echt niks leuks/moois bij stond qua buggy. Ik liep gelijk door naar de koopjeshoek daar hebben ze regelmatig leuke aanbiedingen staan wat wel honderden euro ‘s kan schelen en aangezien mijn budget niet heel toerijkend is. We kijken wat rond en ik vraag mezelf af wat voor babykamer ik nou eigenlijk wil. We besluiten toch maar een rondje te lopen door de showroom om daar wat inspiratie op te doen.

 

Het was super druk, allemaal stelletjes, opa’s en oma’s, hele families die stonden te kijken hoe de zwangere vrouw met haar toekomstige kinderwagen een rondje liep, ze maakte foto's en je hoorde ze lachen van geluk. Vrouwen met prachtige buiken kwamen voorbij met ogen die straalden. Stelletjes met pas geboren baby’s liepen er. We liepen een rondje. De meeste kamers waren nog het zelfde als 10 maanden geleden. Zo liepen we ook langs Dave zijn kamertje en weer krijg ik het benauwd, het leek ineens 60 graden, ik moest en wilde hier weg. Eenmaal in de auto belde mijn moeders collega dat ze eindelijk oma was geworden van een prachtig meisje. Ze vertelde hoe de bevalling was gegaan, hoe trots haar zoon was en hoe goed haar schoondochter zich door de bevalling had heen geslagen.

 

Weer voel ik de tranen op komen maar dit keer kan ik ze niet meer tegen houden ze stromen over mijn wangen. Me moeder kijkt me aan en legt haar hand op mijn boven been en vraagt wat is er meisje? Ik begin nog harder te huilen. Waarom, waarom, waarom? Waarom moet ik voor de 2e keer in nog geen 10 maanden tijd een baby kamer uitzoeken? Ik had het heel leuk gevonden als het voor een 2e kindje was geweest. Waarom heeft mijn man, de man die ik blindelings vertrouwde besloten dat het leven met een gezin hem niet gelukkig maakte? Waarom liggen we in scheiding? Tijdens mijn moeders telefoon gesprek zag ik de beelden van mijn bevalling weer voorbij komen als de dag van gisteren. Hoe trots we beide waren, hoe geweldig ik het moederschap vond. Ik dacht aan de momenten dat ik huilde van geluk, dat heeft weken geduurd. Ik huilde om de kleinste dingen als we bijvoorbeeld met zijn drietjes op de bank zaten kon ik huilen van geluk en zei ik, ik ben bang want ik weet dat dit geluk vroeg of laat over gaat. Er zal een tijd komen dat ik niet zo gelukkig ben en dat ik niet meer van deze kleine dingen zal genieten.

Dat dat moment nog geen 3 maanden later al zou plaats vinden had ik niet verwacht. Als donderslag bij heldere hemel. Vertelde mijn man mij op een zaterdag avond dat hij wilde stoppen, dat hij al maanden ongelukkig was en niet meer van me hield. De ene dag gaat het goed, kan ik heel de wereld aan samen met Dave, maar er zijn ook dagen bij dat ik de waarom vraag niet kan loslaten. Een week voordat mijn ex de benen nam (ja, zo zie ik het!) zei hij: zullen we in Oktober een broertje of zusje maken voor Dave? Dat zijn geen dingen waarvan ik kon opmaken dat hij ongelukkig was. Als ik vraag of dat dan gelogen is zegt hij: ja, ik wist dat jij daar gelukkig van werd. En nu maanden verder begrijp ik het nog steeds niet en gaat meerdere keren per dag de vraag voorbij waarom? Was ik echt z’n rot mens? Was het zo erg dat je je zoon met gescheiden ouders wilt laten opgroeien? Was het zo erg dat je mij moest achterlaten terwijl ik nog herstellende was van een bevalling? Was het geluk wat ik de afgelopen jaren voelde met jou dan niet echt? Was het echt allemaal zo erg, dat er niks meer aan te doen was?

 

...


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Stay connected


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.