Het verhaal van mama Francine

Lieve mama's, 

Ik ben Francine, 23 jaar en mama van Dave. Hij is nu 13 maandjes. Ik ben getrouwd met Wilco en we wonen in Waddinxveen.

 

Hoe heb ik mijn zwangerschap ervaren

Ik heb mijn zwangerschap als prachtig, zwaar en onzeker ervaren. Toen ik ongeveer 6 weken zwanger was kreeg ik een bloeding. Ik mocht gelukkig met 8 weken zwangerschap al bij de verloskundige komen, maar die 2 weken ertussen waren zo onzeker. Maar gelukkig zagen we een hartje kloppen! Wat een intens geluk!

Op de volgende echo was een zwart vlekje te zien in het hoofdje. De verloskundige zei: 'je hoeft je vast geen zorgen te maken hoor, dit is wel vaker met 10 weken, maar ik moet het toch benoemen'. Nou, daar was de onzekerheid weer, tot de volgende echo heb ik weer enorm in spanning gezeten maar het bleek gelukkig niks te zijn. Met 17 weken zat ik rustig op de bank en voelde ik ineens een 'plopje'. Ik wist het zeker, dit was ons kindje! Wauw, wat een verliefdheid voel je dan!

De eerste 16 weken was ik erg misselijk en moest ik elke ochtend (en vaak ook 's avonds) overgeven. Ik heb me daarna 1 weekje goed gevoeld en toen kwam de vermoeidheid en de slapeloze nachten. Maar wat vond ik het prachtig om mijn buik te zien groeien en om te voelen hoe ons kindje steeds sterker werd! 

Met de 20 weken echo ging ik met stressvlekken in mijn nek naar de verloskundigepraktijk. Wat spannend! Is alles goed en wie ben je? En alles was goed, wat een wonder! En een jongetje, wat gaaf! Ik heb daarna heel hard zitten huilen van geluk (lang leve de hormonen ). 

De laatste weken van mijn zwangerschap werd ik weer erg misselijk. Ik hield veel vocht vast en ik had veel vruchtwater, ik stond echt op knappen! Toen mijn zwangerschapsverlof begon kwam ik niet meer voor 12:00 uur mijn bed uit, omdat ik alleen 's ochtends nog wat kon slapen. Dat was wel een fijne tijd, alles op mijn eigen tempo kunnen doen en me rustig voorbereiden.

 

 

De bevalling

Ik ben met 40 weken en 5 dagen bevallen. Twee dagen voor de bevalling zat ik uitgeput bij de verloskundige. Het was 30 graden en ik was inmiddels een wandelende skippybal. Ik ben toen gestript (auw!) en ik kreeg vrolijk te horen, tot vannacht! Maar nee, pas toen mijn man Wilco de allerlaatste accessoires voor het kamertje geverfd had, dacht Dave, nu kom ik! Mijn bevalling is erg snel gegaan. Om 23:30 uur begonnen de weeën, anderhalf uur later had ik 6 centimeter ontsluiting en gingen we naar het ziekenhuis. Dave is om 04:13 uur geboren! Ik was helemaal in mezelf gekeerd en heb alleen maar gepuft, 'ja' geroepen toen er een perswee aankwam. En 'auw' gezegd toen ik een prik in mijn been kreeg om de placenta er sneller uit te krijgen, haha. Achteraf heb ik het allemaal niet bewust meegemaakt, heel gek! Ik was op dat moment in een soort roes. Ik hoorde ineens 'kijk dan, kijk dan' en opeens zag ik Dave voor me. Ik was voor mijn gevoel nog heel druk bezig met persen. Alles kwam een soort later bij me binnen, dit bleef ook zeker nog aanhouden in de kraamweek. 

En toen 

Wat waren wij trots en verliefd! Ons kindje was er eindelijk, wat een bijzonder geluk! De eerste nacht was enorm heftig. Hij lag steeds goed aan (ik wilde proberen om borstvoeding te geven) maar hij heeft de hele nacht gekrijst, echt gillen was het. Zo enorm zielig! We voelden ons zo machteloos. Halverwege de nacht stikte hij bijna in wat slijm wat blijkbaar nog in zijn longetjes zat van de bevalling, een paar seconde lang was hij aan het snakken naar adem, toen begon hij gelukkig weer te huilen. We hebben de hele nacht rondjes met hem gelopen, daar leek hij ietsje rustiger van te worden. Een speentje wilde hij niet, wel af en toe mijn pink. De volgende ochtend was hij helemaal uitgeput, en bijna een kilo afgevallen. De kraamverzorgster had gelukkig kunstvoeding mee, snel gegeven met een cupje maar daarna heb ik ook besloten om niet meer te proberen om borstvoeding te geven. Ik vond het zo zielig voor Dave dat hij moest wachten tot het allemaal maar een keer op gang kwam bij mij. Gewoon lekker een flesje als hij honger had. 

 

 

Alleen wat vreemd was, na zijn flesjes bleef hij maar huilen. Hij had een enorme zuigbehoefte maar een speentje wilde hij niet, dan maar mijn pink, die pakte hij wel. Mijn moeder heeft nog alle soorten merken speentjes gekocht in allerlei verschillende vormen maar Dave wilde alleen mijn pink. Na een paar dagen leefde ik echt naar zijn flesmomentjes van een halfuurtje toe, dan was hij even stil. Daarna begon het huilen weer, tot zijn volgende flesje. Van rondjes lopen werd hij iets rustiger, en soms viel hij in slaap maar als ik hem dan in zijn bedje legde werd hij meteen wakker. Daar ben ik dus mee gestopt, als hij sliep ging ik heel voorzichtig op een stoel zitten en liet ik hem slapen in mijn armen. Eindelijk een beetje rust voor ons ventje, hij had zo veel paniek in zijn oogjes altijd! Zo zielig om te zien! Ook enorm veel respect naar Wilco toe, als hij uit zijn werk kwam, nam hij Dave van mij over, ging ik koken en eten, dan nam ik Dave weer en kon Wilco eten. 's Nachts sliep hij gelukkig wel, maar dan ook alleen maar op mijn buik en met mijn pink in zijn mondje. Later ook wel in zijn babynestje tussen ons in maar dan nog altijd met mijn pink.

Hij werd ook niet stil van inbakeren, in badje,  auto rijden en met de kinderwagen lopen. We hebben van alles geprobeerd. Na ongeveer 4 weken moest er iets gebeuren want het kon zo echt niet langer. Voor Dave niet, en voor ons ook niet. We zijn toen naar een ostheopaat geweest. Hij beweerde dat een werveltje in Dave zijn nekje niet goed zat en dat hij dat zeker kon verhelpen. Dave had inderdaad een voorkeurskantje en kon moeilijk zijn hoofdje naar de andere kant draaien. Nou, na een aantal behandelingen zagen we geen enkele verandering. We zijn ook veel bij de huisarts geweest, die dacht aan verborgen reflux. Daar kregen we medicijnen voor. Maar ook dat bleek niet te helpen. Ook zijn we bij een chiropractor geweest, je raad het al, ook dit hielp niet. Dave had ook erg harde ontlasting, dit deed natuurlijk ook zeer. Hier kregen we Lactulose voor, en dat hielp gelukkig wel!

Ik stond in een soort overlevingsstand. Ik snap nu niet hoe ik het toen allemaal kon volhouden. 's Nachts nooit in een diepe slaap komen omdat ik bang was dat Dave van mijn buik zou glijden en dan de hele dag rondjes lopen met een krijsende baby. Als ik alleen boodschappen aan het doen was hoorde ik Dave nog steeds krijsen. Wat was er toch met mijn lieve kleine ventje? Ik reageerde niet meer op appjes, ik had geen puf om ze allemaal te lezen en te beantwoorden. En wat moest ik zeggen? Ik wilde ook niet steeds zeggen, ja hij huilt zo veel, ik wilde niet steeds zo negatief praten over Dave ook al was het niet anders, want het was nog steeds mijn lieve, kleine en mooie baby!

 

 

Toen Dave bijna 2 maandjes oud was, werd hij opeens heel rustig! Hij sliep heel lang maar werd ineens erg warm. Zijn temperatuur was 39,2 graden. We hebben de HAP gebeld en we moesten meteen langs komen. Ze hebben Dave globaal onderzocht en konden niks vinden. Hij moest worden opgenomen en ze hebben urine en bloed afgenomen en hij moest zelfs een ruggenprik om het hersenvocht te onderzoeken. Vreselijk zo'n enorme naald tussen zijn werveltjes! We moesten 4 dagen blijven en de 3e dag kregen we de uitslag: een keelvirus en een milde vorm van hersenvliesontsteking. Ze waren al met antibiotica gestart dus gelukkig bleef het daarbij. Ondertussen had ik mijn verhaal gedaan en kwam er iemand van de huilpoli langs met tips. Wauw, eindelijk iemand die ons echt begreep! We zijn weer gaan inbakeren en dat bleek nu erg goed te werken! De opname is het keerpunt geweest. Ik weet nog dat toen we thuis kwamen ik hem in zijn babynestje op de bank legde en even later viel hij gewoon in slaap! Dit had ik nog nooit meegemaakt!

 

 

Nu zijn we een jaartje verder en wat een vrolijk mannetje is Dave! Altijd lachen en vrolijk! Heel ondernemend en vreselijk ondeugend, heerlijk! We weten nog steeds niet wat het precies geweest is. Zal er toch altijd een virus in zijn lijfje hebben gezeten? Of toch iets met zijn nekje? Gelukkig zal hij het zich niet meer kunnen herinneren. Bij mij heeft het even geduurd voordat ik het uit mijn hoofd kon zetten. Ik heb er best een tik van gekregen. Dave heeft lang bij ons in de kamer geslapen omdat ik bang was dat hij iets zou overkomen 's nachts. Ook hield ik heel strak vast aan zijn schema want ik was zo bang als het iets zou veranderen hij dan weer uit zijn ritme ging en dus misschien zijn gedrag weer ging veranderen. Ik kon er echt niet goed tegen als hij moest huilen, dan pakte ik hem snel want nu kon ik hem eindelijk troosten. Gelukkig ben ik nu veel flexibeler geworden! Als ik nu de huilfilmpjes bekijk lopen de rillingen over mijn rug, dat hele gevoel van toen komt dan weer terug. Ik heb ze gewist, ik werd er alleen maar verdrietig van en wil het nu achter me laten. Wij zijn een hele ervaring rijker!

Mijn lieve moeder is overleden toen Dave ongeveer 8 maandjes oud was. Ik mis haar zo! Ik ben dankbaar dat ze Dave nog heeft kunnen knuffelen maar ik heb het er zo moeilijk mee dat ze Dave niet kan zien opgroeien. Je wilt zoveel dingen delen, helemaal in het eerste jaar als die kleintjes zich zo snel ontwikkelen. Ik hoop de mooie herinneringen aan haar zo veel mogelijk over te brengen op Dave. Het was een heftig jaar voor ons, en dat is het vaak nog steeds met het verlies van mijn moeder. Maar ik probeer positief te zijn, voor Dave, voor mijn man. En natuurlijk heb ik soms nog een dip, maar ik geniet nu vooral van de kleine dingen. Wat heb je meer nodig dan gezondheid en liefde?

 

Liefs, 

Francine 

 

P.s. Mocht je vragen hebben of wat kwijt willen over dit onderwerp, contact me gerust via een DM op Instagram (francine.kooiman).

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.