Het verhaal van mama Lore

How we met

 

In 2015 besloot ik om naar Australië te vertrekken om daar te gaan werken en reizen. Al snel ontmoette ik mijn vriend. Ik was allesbehalve op zoek naar de liefde, maar ik vond hem in the middle of nowhere, in het midden van Tasmanië.

 

Onverwachts, maar zeer gewenst

 

Ik was al 2 jaar gestopt met de pil omdat ik al die extra hormonen in mijn lichaam niet wou hebben. Gevolg was dat ik een jaar lang niet ongesteld werd. Zelfs toen alles terug op gang kwam, kon er maanden tussenzitten. Het was voor mij dan ook niet abnormaal dat ik niet ongesteld werd, maar ergens diep vanbinnen wist ik dat er meer aan de hand was. Omdat ik een vermoeden had, vroeg ik aan mijn vriend een zwangerschapstest mee te nemen. Zelf kon ik het niet gaan halen, want de dichtstbijzijnde winkel was zo’n 200 km verderop en ik had geen rijbewijs.

 

Ik wou de test absoluut alleen doen. Ik was bang maar ook zeer enthousiast. Toen de test positief bleek te zijn kon ik mijn ogen niet geloven. Daarom deed ik een tweede en ook deze was positief. Mijn vriend en ik kenden elkaar nog niet erg lang maar we besloten er toch voor te gaan. Ik wou altijd al een jonge mama zijn en soms denk ik dat het lot dit zo gewild heeft.

 

Long distance

 

De afstand kon natuurlijk een probleem vormen. Ik wou absoluut terugkeren naar België en mijn vriend moest in Australië blijven voor zijn werk. Ik heb vele tranen gelaten, maar ik voelde me veel beter in het bijzijn van mijn familie en vrienden. Ondanks dat de gynaecologen en vroedvrouwen in Australië mij zeer goed hebben geholpen, wou ik toch het liefst terug naar mijn vertrouwde omgeving. Dus toen ik 18 weken zwanger was besloot ik de lange vlucht naar huis te nemen.

 

20 weken

 

Ik verheugde me zo op de 20 weken scan waar we het geslacht van ons babytje te weten zouden komen. Over complicaties had ik zelfs nog niet nagedacht. Ik had vanaf het begin altijd het gevoel gehad dat er een meisje in mijn buik aan het groeien was, toen op de scan bleek dat ik in verwachting was van een jongetje, was ik dan ook enorm verrast! Ik was dit nieuws nog maar net aan het verwerken tot de dokter me vertelde dat er een cyste in zijn linkerlong te zien was. Hij verwees me door naar een specialist in een ander ziekenhuis. Die bevestigde zijn vermoeden. Ik dacht bij mezelf, wat maakt het uit, een jongen of een meisje, ik wil een gezonde baby!

 

Regelmatig op controle

 

Vanaf dat moment moest ik regelmatig op controle. Cystes zijn heel onvoorspelbaar en kunnen van de ene op de andere dag verdwijnen. Aan de ene kant was het leuk om mijn zoontje regelmatig te kunnen zien, aan de andere kant was het telkens enorm stresserend. Was de cyste gegroeid, verkleind of verdwenen? Gelukkig kon ik dit allemaal goed relativeren. In mijn achterhoofd dacht ik steeds dat ik mezelf geen zorgen moest maken en dat de baby mijn stress wel kon missen. Ik hield me dan ook enorm sterk en had altijd een positieve houding. Er waren uiteraard wel momenten dat het teveel werd. Maar ja, je bent zwanger dus extra emotioneel.

 

De cyste bleek te groeien. Er was heel even sprake om de zwangerschap af te breken. Als ik daaraan terug denk doet mijn hart zoveel pijn. Ik mag van geluk spreken dat dit uiteindelijk niet moest gebeuren. De cyste begon ook zijn hartje opzij te duwen maar zijn hartje bleef goed functioneren dus ingrijpen was niet nodig. Vanaf het derde trimester leek de cyste dan toch te verkleinen. Op 34 weken had ik mijn laatste controle bij de specialist. Het is daarna toch heel moeilijk om alles na te kijken omdat baby’s dan al heel groot zijn. Ik maakte me niet zoveel zorgen meer. Het was ook moeilijk te voorspellen wat voor effect de cyste zou hebben op mijn zoontje eens hij geboren was. Afwachten dus!

 

 

De bevalling

 

Twee weken voor mijn vermoedelijke bevallingsdatum vloog mijn vriend naar België. Het was toch best spannend want ik wou echt dat hij er bij de bevalling bij was. Twee weken na mijn vermoedelijke bevallingsdatum zou hij terugkeren.  

 

Luke is geboren op 23 september 2016, op 40 weken en 2 dagen om 15:16. Ik had al een paar dagen last van voorweeën. In de nacht van 22 op 23 september werden ze veel intenser. Ik kon niet slapen en besloot toen maar tv te gaan kijken. De avond voordien had ik grote stukken van mijn slijmprop verloren. Rond 2 uur ’s nachts braken mijn vliezen, maar niet volledig waardoor er steeds maar vruchtwater bleef komen. Zeer vervelend! Ik besloot nog een douche te nemen en om 6 uur ’s morgens kwamen we in het ziekenhuis aan. Na een halfuur aan de monitor te hebben gelegen had ik enorme persdrang. Ik bleek al 8 cm ontsluiting te hebben! Omdat ik het al tot daar had kunnen volhouden zonder pijnstilling besloot ik geen ruggenprik te nemen. Ze maakten een warm bad voor mij klaar met lavendelolie en daar heb ik een hele tijd ingezeten. Ik vond de pijn best dragelijk. Toen het eindelijk zover was om te persen kwam er maar geen vooruitgang in. Na een uur geprobeerd te hebben besloten we dan maar voor een keizersnede te gaan. Moest ik uiteindelijk toch een ruggenprik krijgen! De keizersnede verliep goed en al snel bleek duidelijk waarom natuurlijk bevallen zo moeilijk was. Luke woog 4,5 kg en was 54 cm groot.

 

Er stond een kinderarts klaar om Luke meteen te onderzoeken. Hij bleek toch wel wat sneller te ademen dan normaal. Toen Luke 5 uur oud was besloten ze hem ter observatie naar de dienst Neonatologie over te brengen. Daar lag mijn grote baby tussen alle andere kleine vechtertjes. Het is echt een heel raar gevoel om juist te zijn bevallen en je kindje al te moeten afgeven. De dagen nadien kregen we veel bezoek maar het is allesbehalve leuk om mee te delen waarom je pasgeboren baby niet bij je op de kamer ligt. Ik had het mij toch wel anders voorgesteld. Het leek of mijn geluk werd overschaduwd door verdriet. Gelukkig mocht ik door mijn keizersnede langer in het ziekenhuis blijven waardoor ik snel bij Luke kon zijn. De eerste dagen mocht ik ook geen borstvoeding geven. Ze waren bang dat dit te veel energie zou kosten. Na 5 nachtjes op de Neonatologie mocht hij dan toch bij mij op de kamer. We mochten een extra nacht in het ziekenhuis blijven zodat ze zeker wisten dat alles oké ging. Eindelijk naar huis!

 

 

4 maanden oud

 

Op de CT-scans hadden ze gemerkt dat de cyste toch in grootte was toegenomen. Daardoor moesten we regelmatig op controle gaan. Toen hij 4 maanden oud was werd hij opgenomen in het ziekenhuis met een zware longinfectie. Aanvankelijk wilden ze pas een operatie uitvoeren na een paar jaar maar door deze longontsteking besloten ze deze te vervroegen naar 6 maanden oud.

 

 

De operatie

 

Ze besloten om de bovenste linkerlob te verwijderen. Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat het zover zou komen. De operatie verliep over het algemeen goed. In het begin heeft hij wel wat bloed verloren omdat zijn long bleef vastkleven door de infectie die hij heeft gehad en eigenlijk nog steeds had. Daarna verliep alles vlekkeloos. Ik heb hierdoor enorm veel respect gekregen voor mensen die bloed doneren want Luke had dit extra bloed echt nodig. Na de operatie ging hij eerst naar recovery en daarna naar intensieve zorg. Ik had eerst gedacht dat hij wel een paar nachten daar zou moeten blijven maar na 1 nacht mocht hij al terug naar de pediatrie. Wat was ik toch enorm trots.

 

Hij herstelde echt razendsnel en na dag 2 leek het of er niets was gebeurd. Op de scans was wel te zien dat het kleine stukje long dat was overgebleven zich nog niet helemaal had ontplooid maar het had ook nooit echt de kans gekregen om te ontwikkelen dus de dokters maakten zich niet al te veel zorgen. In het slechtste geval moeten ze deze long ‘openblazen’ maar om dit te voorkomen gaat hij nu 2 à 3 keer per week naar een kinesist. Na 10 dagen mocht hij het ziekenhuis verlaten.

 

Luke is nu 9 maanden oud, een vrolijke baby met veel energie. Voorlopig gaat alles goed. Hij moet nog steeds regelmatig op controle maar daar zijn ze zeer optimistisch. Zijn papa, mijn vriend, komt eind juli voor een maandje naar hier. Hij heeft hem dan al bijna 10 maanden niet gezien. Bijzonder moeilijk, zeker omdat ik dit grotendeels allemaal alleen heb moeten doorstaan. Hopelijk komt hij binnenkort hier definitief wonen zodat we een gezinnetje kunnen vormen. Ik verlang al naar een tweede kindje maar gezien onze situatie moet ik deze wens toch nog even uitstellen. Wat ik wel weet is dat we volgende keer het geslacht pas bij de geboorte willen weten. Als het kindje maar gezond is, de rest is bijzaak.

 

Lore

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.