Het verhaal van mama Sarah

 

Aangezien er 3.02 staat wanneer ik dit type op mijn klok krijg je dit niet "mooi" in een document gegoten, je krijgt zomaar de eerste impulsversie, de ongecensureerde, bolstaand met gekke zinsbouw allicht ook, pure, rauwe versie...

sorry als dit ongemakkelijk ik voor je...

 

Ik heb enige tijd nagedacht over hoe ik bepaalde mijlpalen zou brengen. Over hoe ik ze zou verwoorden. Maar ineens kwam ik tot het besef dat ik graag mijn mijlpalen wil benoemen. Mijn mama mijlpalen...

Dus laten we van start gaan. Je mag het zelf in een mooier jasje gieten, wat een eer zeg ☺️

Als mama heb je honderden mijlpalen te vieren, de zwangerschap alleen zijn er al zo'n 40 aan een rato van 1 per week (de eerste mijlpaal "zwanger" telt voor 4, toch? ☺️). Je ziet je lichaam veranderen, voelt beweging, alles staat meestal van voor je zwangerschap al in teken van "de baby". En laat ons eerlijk zijn, blijft dat niet grotendeels zo?

 

Als trotse moeder vieren we

*de geboorte

* eerste nacht doorslapen

* eerste papjes

* eerste tandjes

* eerste verjaardag

* ...

 

Wanneer je denkt dat je rond bent, je alles hebt gehad en de mijlpaalkaartjes kan opbergen kom je tot de ontdekking dat er nog een hele boel volgen. Uiteraard! Je net in een dreumes veranderde baby heeft nog zoveel te leren! Denk aan het stappen, potjes training, school, fietsen,...

Jaaa, al die tijd sta je als grootste fan van je kind natuurlijk op de eerste rij mee te kijken. In het begin mag je nog helpen en naarmate de tijd verstrijkt groeien ze zelfstandiger op, leren ze zichzelf dingen aan en soms nemen anderen je plekje over op de eerste rij voor eventjes .

Allemaal ook mijlpalen die iedere moeder herkent. En toch... toch zie ik zelden foto's die onze emoties blootgeven. Een traan aan de schoolpoort, de onzekerheid, de angsten.

Als mama van 2 moet ik eerlijk zijn dat het hier niet anders is gegaan hoor.

Hoewel...

Soms lig ik gelijk op het moment dat ik dit schrijf midden in de nacht wakker. Ik overdenk situaties en voorvallen. Waar kon ik anders reageren, wat had ik beter kunnen doen. Maar ook, wat zou ik anders willen en hoe plaats je bepaalde dingen.

Welke mijlpaalkaartjes zou ik in mijn doosje willen? Welke heb ik en zou ik liefst opbranden?

De eerste mijlpaal die ik mezelf zo snel mogelijk zou geven is "zwanger". Gewoon, paar maandjes oefenen en broodje gebakken.  De vele kaartjes "IUI", "IVF" en "ICSI" haal ik er graag tussen uit!

De nodige aftelkaarten blijven steken, al zou ik er graag "ik krijg mijn broeken niet meer toe na een halve doos ijs" erbij steken. Mijn god waar is de tijd dat er iedere week een doos citroensorbet gekocht werd door mezelf om de week rond te komen...

Na 40 gezellige weken waarin je aftelt volgt standaard de "hoera een jongen" of "hoera een meisje" en dan kan de rest van het doosje babykaartjes volgen!

In normale omstandigheden tenminste.

Op dit moment vraag ik me af welke kaarten ik in een "abnormaal" doosje zou steken.

Welke mijlpalen heb ik echt gevierd?

 

* je thuiskomst na 10 weken ziekenhuis.

* je thuiskomst na opnieuw 7 weken ziekenhuis.

* je thuiskomsten na weer 2 maal meer dan een week ziekenhuis.

* het feit dat je sondevrij bent en toch groeit. * Je op je eigenwijze manier ontwikkeld en ontplooit.

* je wilskracht en je doorzettingsvermogen. Het meest typerende aan jou, buiten je karakter.

Allemaal kaarten die onze baby verdiend dus.

* "ik overwin mijn angsten en blijf geloven in jouw mijn kind"

 

Steevast zou ik deze als eerste nemen en nooit meer loslaten. Ik geef grof toe dat ik eraan moest wennen om artsen en verpleegkundigen te geloven. Steeds als er wat tegenzat was er een medisch team paraat om mij (mijn partner of zoontje) op te vangen en moed in te spreken.

Reeds vanaf het prille stadia van grootste onzekerheid zei 1 verpleegkundige steevast "luister naar je moedergevoel" tegen me als de medische staf weer eens was gepasseerd boordevol met al dan niet in mijn ogen gekke ideeën . "Jij weet als moeder wat nodig is, vertrouw erop"... dat deze woorden meer dan de waarheid bevatten heb ik achteraf pas beseft en nooit vergeet ik deze. (En eerlijk is eerlijk hier mag onze dochter om vieren ☺️)

 

* "ik blijf zo positief mogelijk"

Iedere tegenslag komt aan als een slag in mijn gezicht. Mijn kind te zijn lijden doet meer pijn dan wat ook. Toch blijf ik sterk, het huilen in een hoekje hielp namelijk ook niet. Ik sta op de eerste lijn en laat me vooralsnog door geen dokter, verpleegkundige of wie dan ook vervangen. Samen staan we sterker, jij en ik. Samen met je papa en broer !

Dag en nacht bleven we al die weken bij je. Zongen we liedjes, speelden we kiekeboe en luisterden we naar de alarmpiepjes. Iedere moeilijke ademhaling aan de machine bracht je een ademhaling dichterbij "thuis" en zolang wij overeind bleven bleef jij ergens ook maar kracht vinden om door te gaan, ondanks men verwacht had dat je eerder zou opgeven. Niet dat je dit nooit hebt geprobeerd hoor, meerdere malen zelfs helaas maar samen zijn we erdoor geraakt

 

* "ik durf los te laten"

Ooohhhh deze was zooo moeilijk! Na alles wat we gezien, beleefd en ondergaan hebben... hoe laat ik je dan wat losser om de wijde wereld in te trekken?

Ik sla iedere keer dat je niest in blinde paniek, angstig dat je weer gestopt zou zijn met ademen en ik je bewusteloos moet vasthouden. Ik durf de deur amper uit uit angst dat de microben en bacteriën je te stekken krijgen en we weer in het ziekenhuis belanden, de gedachte aan weer een stom infuus prikken bezorgt me al huiveringen als ik me afvraag of ze je weer 4,8 of misschien wel weer 14 maal moeten gaan prikken eer ze goed zit.

Iedere dag je wat minder at vreesde ik de oh zo gehate maagsonde extra. Iedere spuugbeurt liet me radeloos achter. Ontelbare uren, vele slapeloze nachten en paniekaanvallen later durf ik nu wel te stellen dat ik het heb los gelaten. We zetten (weliswaar) kleine stapjes in de wereld en durven te genieten. Een dagje minder eten is geen ramp want de dagen erna haal je de schade in heb ik ondertussen geleerd.

 

*"ik ga tot het uiterste en deel rijkdommen"

Kort en bondig, ondanks alle toestanden, alle situaties, alle stress en al de wanhoop kan ik trots melden al 14 maanden exclusief te kolven en grof weg zo'n 50L gedoneerd te hebben. Enkel het beste is goed genoeg voor deze helden!!

* " ik interesseer me niet meer in wat anderen zeggen en denken"

✔️

Ongelooflijk wat ik in haar ziekenhuisperiode allemaal heb gehoord. De meest lachwekkende maar helaas ook intrieste dingen. Halve waarheden, opgeklopte versies, geroddel,... schiet maar raak, altijd prijs! leek wel.

Er was een tijd dat ik me hier vreselijk in kon opjagen. Gelukkig ligt die tijd achter me.

Hoe cliché ook; ten tijde van nood leer je mensen kennen. Je verwerft nieuwe vriendschappen, oude banden worden weer opgerakeld en nieuwe gesmeed. Er sneuvelen er ook heel wat tegelijkertijd.

Ik heb geleerd wat er toe doet, wie er mijn vriendschap waard is en vooral wie niet. Jaloezie en achterklap over de rug van mijn baby, het heeft de leeuwin in me ontwaakt. Uiteindelijk kan ik er alleen maar dankbaar voor zijn...

 

* "ik geniet van het leven*

Ik geniet veel meer dan ooit tevoren. Alle kleine dingen zijn nl groots na dit hobbelig parcours. Een lekkere koffie met een goede babbel, een glimlach, een knuffel van mijn kinderen. * "Ik ben meer dan ooit een fiere mama" *

 



Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.