Het verhaal van mama Rinse

Mijn verhaal

Als kersverse mama vroeg Nikkie mij of ik een gastblog wou schrijven over mijn leven als jonge mama. Ik lees zelf ook graag blogs over het moederschap met een kopje koffie erbij en ik was best enthousiast toen ze dit vroeg aan me maar ik vond het tegelijkertijd ook heel spannend.

 

Voordat ik begin te vertellen over mijn bevalling en mijn kraamtijd zal ik eerst even iets over mezelf vertellen.

 

Ik ben Rinse, 24 jaar en sinds januari 2017 ben ik trotse mama van Fé.

Samen vormen wij een gelukkig gezinnetje van 3. Ik hou me in mijn vrije tijd bezig met leuke kleertjes te naaien voor haar, ga graag uit eten met mijn vriend, spreek eens af met vrienden, hou me graag bezig met foto’s en ik ontwerp heel erg graag.

Ik ben momenteel ook nog aan het studeren voor medisch secretaresse en binnenkort in combinatie met werk en het gezinsleven. 

 

 

Loslaten is de boodschap

Doorheen mijn zwangerschap dacht ik soms wel eens; “wat zal ik blij zijn als alles terug op zijn plooi is, ik weer wat sociaal contact heb en dat mijn leven weer iets bereikt heeft wat nog maar een beetje lijkt op stabiliteit.”

Maar achteraf, nu het allemaal voorbij is, maakt het me toch wel wat emotioneel. Ik vind het afsluiten zo moeilijk. Het warme, fijne gevoel van altijd  bij haar te zijn kan en wil ik nog niet loslaten. Ik weet natuurlijk ook wel dat we tussendoor nog prachtige momenten gaan beleven met ons drietjes en dat tijd voor mezelf ook belangrijk is maar ik denk dat elke mama dit wel herkenbaar vind.

 

Nu kan ik jullie daarom wel zeggen dat mijn kraamtijd niet altijd zo rooskleurig is geweest. Ik weet nog heel goed hoe ik enorm hard uitkeek naar deze periode toen ik zwanger was. Een grote roze wolk, tenminste als ik de meeste verhalen van anderen moest geloven.

 

 

De bevalling

Deze dag is toch wel de allermooiste en tegelijk de zwaarste dag van heel mijn leven tot nu toe. Ik moest die dag al heel vroeg in de ochtend in het ziekenhuis zijn want ik zou ingeleid gaan worden. Ik was tien dagen over tijd dus ik had geen andere keuze meer! Aangekomen in het ziekenhuis moest ik al vrij snel in bed gaan liggen aan de monitor en daar kwam ik daar voor het eerst ook niet meer uit omdat ik om de vier uur aan een baxter antibiotica moest. Niet dat ik makkelijk uit bed kon want ik veel last van bekkeninstabiliteit. Mijn vliezen werden gebroken en even later kwamen ze met een baxter voorzien van de oh-zo-fijne weeënopwekkers. Ik weet nog goed dat ik tegen de vroedvrouw zei;“Zijn dit nu weeën?! Dat hou ik nog wel een paar uur vol!”Maar toen ze de dosis voor de vijfde keer kwamen verhogen heb ik gesmeekt deze niet meer te verhogen. Ik was kapot! Ik had de voorbije nachten ook maar amper geslapen dus ik begon al niet echt uitgerust aan mijn bevalling. Die laatste uren leken ook niet meer voorbij te gaan.. Het was echt een hel! Weeënstormen om de minuut en uiteindelijk om de halve minuut. Ik kon echt niet meer ontspannen tussen de weeën door. Hoewel ik de weeën goed aan het wegpuffen was volgens de verloskundige, voelde dat voor mij totaal niet zo.

Ik wist me echt geen draai meer! Een bad hielp niet, rondwandelen kon ik niet dankzij mijn bekkeninstabiliteit en blijven liggen was ook geen pretje. Ik had dan nog “de (stuiter)bal” geprobeerd maar daardoor kreeg ik enorm veel last van mijn blaas en kon ik de pijn nog minder verdragen van mijn weeën. Ik kon precies elk moment flauwvallen en had braakneigingen om het geheel af te maken. Ik vond de ruggenprik doodeng, maar het gedacht deze pijn niet meer te hoeven voelen heb ik de ruggenprik gevraagd. Gelukkig oversteeg de pijn van mijn weeën deze pijn waardoor dit een fluitje van een cent was !

                                      

 

Het was zo een zaligheid toen het begon te werken, wat een verademing, wat een ongelofelijke verlichting! Nu het had wel twee uren geduurd tot de epidurale volledig werkte en ik geen pijn meer voelde want bij de eerste poging bleek de verdoving niet aan te slaan.

Vervolgens ging het heel snel allemaal ,in geen tijd zat ik op 8 cm ontsluiting.

Toen zag ik het ziekenhuispersoneel tegen mekaar fluisteren en begon ik me toch wel wat zorgen te maken. De hartslag van ons wondertje was blijkbaar veel te laag en ze waren aan het overwegen een spoedkeizersnede te doen. Haar hartslag is uiteindelijk gelukkig toch nog gestabiliseerd en kort daarna was het moment eindelijk aangebroken, ik had 10 cm ontsluiting en ik mocht eraan beginnen, hoera ! De persweeën waren nog licht voelbaar door de verdoving heen en dit vond ik achteraf bekeken toch wel een groot voordeel want ik wist hierdoor vrij goed wanneer ik moest persen en wanneer niet. Uiteindelijk besloten ze dan om bij de volgende wee in te gaan knippen. Tijdens mijn zwangerschap was dit toch wel iets waar ik bang voor was maar eerlijk gezegd was ik nog nooit zo blij geweest want dit betekende dat het nu nog maar een paar minuten kon duren. En daar was ze dan, 11 uur later, het mooiste wat ik in m’n hele leven al had gezien. Om 16:20 is onze prachtige dochter Fé geboren. Ze was kerngezond, woog 3,410 gram en was 52 cm lang.

 

 

Onze trots

Fé  ♥

24.01.2017

 

Wat een opluchting, wat een intenste liefde voelden we.

Er ging van alles door me heen, ik was zo trots op ons gezinnetje.

 

 


 

Bevallen is het pijnlijkste wat ik in mijn hele leven heb gedaan

Moeders zeiden wel eens tegen mij “je bent de bevalling zo vergeten”. Deze vrouwen liegen of ze hebben een beginnende vorm van dementie. Je kan gerust wel eens iets vergeten, maar een bevalling?! Nee! Bevallen is echt hard werken. Weeën opvangen en wegblazen, concentreren, jezelf beheersen, volhouden, huilen, sterk zijn, al je krachten gebruiken en vooral proberen te blijven denken; “je kan het, als al die andere vrouwen dit kunnen, dan ik ook!”

 

 

Ode aan mijn vriend

Hij heeft me zo gesteund in dit alles en daarom ben ik ook zo fier op hem!

Want jawel, hij heeft ook wel wat moeten doorstaan. ☺ Hij heeft veel op zich genomen tijdens de zwangerschap door mijn bekkeninstabiliteit. Hij is degene die me aan- en uit heeft gekleed. Hij stond ’s nachts op om me te helpen draaien in bed of me te helpen tot bij het toilet te geraken. Mijn nestdrang te ondergaan. Het huishouden te doen. Hij is degene die me heeft aangemoedigd tijdens het persen. Hij heeft me gezien zoals nooit tevoren.  Hij heeft me horen schreeuwen en al de kracht die ik in me had zien gebruiken. Hij heeft de navelstreng doorgeknipt. Hij heeft me mee gewassen na de bevalling. Hij heeft al het bloed gezien en me gezien in de meest flatterende onderbroek na de bevalling. Hij heeft vele nachtshiften op zich genomen om mij wat rust te gunnen en te laten bekomen. Maar vooral de blik in zijn ogen. Hij nam zijn dochter vast alsof hij precies nooit iets anders gedaan had. Ik ben zo dankbaar voor iemand zoals hem in mijn leven. Wat zorgt hij goed voor ons! ♥

 

Thuis

In het ziekenhuis heb ik niet echt veel kunnen doen omdat ik zoveel last had van mijn knip. Zitten, het lijkt vanzelfsprekend. Maar ik kan je zeggen dat het echt geen zaligheid is om met zes trekkende hechtingen te gaan zitten. Hierdoor was plassen dan ook erg pijnlijk. Dit gebeurde de eerstkomende tijd dus nog onder de douche met stromend water. Ik vond het echt verschrikkelijk om niet zelf voor haar te kunnen zorgen en alles uit handen te moeten geven. Ik heb haar eerst 9 maanden gedragen, dan alles gegeven wat ik had tijdens de bevalling en nu ze er eindelijk was kon ik haar niet eens zelf vasthouden en verzorgen door de pijn. Een paar dagen later mochten we eindelijk naar huis en wat was ik blij! Ik mocht dan nog steeds veel pijn hebben maar ik wou niets liever dan naar onze thuis te gaan. Ik keek hier zo naar uit, naar mijn kraamtijd. Ik, als trotse, stralende mama, wandelend door de stad. Mijn vriend en ik die verliefd over haar wiegje zouden hangen, lange wandelingen maken samen, ’s ochtends lekker gezellig samen wakker worden met z’n drietjes. We zouden een mooi leven tegemoet gaan met ons drietjes..

 

  

Na even thuis te zijn ging het al wel ietsjes beter met mijn knip en kon ik haar zelf lekker rustig in badje doen, eens een stukje gaan wandelen... Wat vond ik het zalig om even buiten te komen en te genieten van de frisse lucht. Maar dit was van korte duur want ik had blijkbaar al te veel gedaan en mijn knip was gaan ontsteken. Het groeide ook helemaal niet mooi dicht ondanks al mijn goede zorgen hiervoor. De vroedvrouw die langskwam bij mij thuis zei dat het toch terug  gehecht moest worden of het zou verder niet goed gaan genezen. Hier had ik echt geen zin meer in!

Een paar weken later had ik nog erg veel last. Seks deed zoveel pijn, het voelde echt alsof het te nauw was geworden daar beneden. Ik was te strak gehecht blijkbaar dus het lukte hierdoor gewoon niet meer. Mijn hoofd stond er niet naar maar ik moest echt zien dat ik ook nog tijd maakte voor mijn school want ik had examens. Na de eerste maand ben ik dan ook terug naar school gegaan omdat ik anders te veel zou achter lopen. Ons pruts sliep totaal niet meer goed en huilde bijna de hele dag. Toen mijn vriend na een week terug aan het werk ging heb ik het heel moeilijk gehad. Ze stopte alleen maar met huilen als ze aan het eten was of als ze eindelijk eens sliep.

Ik zat de hele dag alleen thuis met een baby die niet wou stoppen met huilen. Ik was echt hopeloos en zo onzeker! Vaak huilde ik dan maar met haar mee, dit luchtte dan toch een beetje op. Gelukkig was mijn vriend er na zijn werk dan om onze dochter op te vangen en ik ze eventjes uit handen kon geven.

Ik begon de moed echt te verliezen na een tijdje en kende mezelf helemaal niet meer terug.

Ik ben normaal van nature een nuchter persoon en je zal me niet snel zien huilen.

Maar nu was ik echt een emotioneel wrak. Ik voelde me diep ongelukkig, had heimwee naar hoe het hiervoor was. Ik was bang dat ik het helemaal niet meer leuk zou vinden het moederschap en om heel eerlijk te zijn was het zeker ook niet liefde op het eerste gezicht. Ik had helemaal geen enorme moederliefde waar iedereen over sprak. Ik was helemaal niet ondersteboven verliefd op dat kleine meisje van ons. Waar was mijn roze wolk?!

 

 

 

Ik begon uiteindelijk wel te beseffen dat we nu eenmaal in een heel andere wereld beland waren. Ik probeerde dan ook voor ogen te houden wat iedereen zei tegen me en wat ik overal las; “het gaat ooit ‘makkelijker’ worden!” De verbazing, de vermoeidheid en de pijn maakte plaats voor acceptatie. En inderdaad, het was een fase. Ik begon me terug wat beter te voelen, heb de bevalling en de eerste weken een plek kunnen geven, sprak terug af met vriendinnen en we konden eindelijk wat genieten van ons nieuwe gezinnetje. 

 

 

 

Genieten

Dat is iets wat ik hiervoor dan ook echt niet kon. Hoe deed je dat trouwens ook?! Tijdens de gebroken nachten of tijdens het veranderen van de zoveelste outfit na een incident. Tijdens het verversen van de zoveelste pamper? Of misschien door altijd tussen 4 muren te zitten? Een baby die bijna de hele dag door huilde en je geen raad meer wist? De onzekerheid.. De vermoeidheid... Wat is hier genieten aan dacht ik.  Maar het zit gewoon in de kleine dingen, bijvoorbeeld wanneer ik haar eindelijk in slaap had gekregen en ze met haar armpjes omhoog vredig lag te slapen. Of wanneer ze op jou borst in slaap viel, ook al wou je toen tien andere dingen gaan doen zoals eens gaan douchen of wat opruimen. Maar op die moment is zij eigenlijk het enige dat er toe doet. Haar eerste lachjes naar jou.

De moment dat ze je begint te herkennen en dan ook heel enthousiast wordt als ze jou ziet, haar mooie grote ogen die me aanstaren als ik iets aan het vertellen ben, de badmomentjes.. Maar het ultieme geluksmoment is natuurlijk wanneer het besef komt dat dat kleine wondertje echt van jou is. Je kan er uren naar blijven staren en er gewoon emotioneel van worden. ☺

    


 

Ik heb me zo schuldig gevoeld dat ik het niet voelde, die moederliefde. Maar nu vier maanden later, kan ik me geen leven meer voorstellen zonder haar! Mijn hart loopt echt over van liefde voor haar. Wat is ze een vrolijk meisje, wat een droomkind! Dit hadden we drie maanden geleden nooit durven dromen. Nu weet ik dat ze echt bestaat, die wolk. Het is een fase waar je door moet. We genieten nu echt van elk moment als gelukkig gezinnetje van drie.

Wat is mama zijn toch het mooiste cadeau van de hele wereld en daar kan niets tegenop! ♥

 Ons mooie meisje Fé!

                     

 

 

Bedankt om te lezen!

 

Heel veel liefs,

Rinse

 

PS: respect als je heel mijn verhaal gelezen hebt ☺ 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.