Vakantie blog van mama Chantal!!

Nikkie heeft me gevraagd om een blog te schrijven over onze reis naar Curaçao met onze dochter van 8 maanden.

 

Voordat Indy geboren werd en voordat ik Mark leerde kennen had ik best wat gereisd. Gelukkig kon ik Mark ook aansteken met het reisvirus en zijn we samen naar Egypte, Barcelona, Thailand, Costa Rica, Parijs, Berlijn, Portugal en Keulen geweest.

Ik heb een soort ontembare drang naar het buitenland, naar het onbekende.

 

 

Zodra ik thuis ben begint het alweer te kriebelen en ben ik alweer aan het speuren naar het volgende avontuur.

Toen ik zwanger raakte van Indy riep ik ook tegen iedereen dat ik zéker met haar ook op pad wilde, ook als ze klein was. Juist als ze klein is ! Als ik dan tegen mensen zei dat ik met haar ook gewoon verre reizen wilde maken als zij dat toeliet dan verklaarden sommigen me voor gek. Reacties zoals ‘durf je dat wel met zo’n kleintje’ en ‘wat heeft ze eraan’

 

Ik zag (en zie) mezelf gewoon niet echt op een camping zitten. Het zal in de toekomst gerust wel een keer gebeuren omdat dat voor kids gewoon heel tof is, maar ik wil Indy zeker de wereld laten zien en met haar op avontuur gaan.

Op haar geboortekaartje stond dan ook een wereldbol met icoontjes van landen waar wij samen geweest zijn, en de tekst ‘grote avonturen beginnen klein’

Indy is een hele makkelijke baby en daardoor durfden wij dit ook prima aan. Als we een huilbaby gehad zouden hebben dan had ik misschien ook niet zo snel voor een verre vliegreis gekozen, dus doe vooral waar je je prettig bij voelt maar haak niet af door negatieve reacties van anderen en ga lekker het avontuur aan !

  

 

De bestemming uitzoeken vond ik best een dingetje. Onze laatste verre reis was in 2015 naar Costa Rica, waar we getrouwd zijn en in 2016 konden we niet meer op reis door complicaties tijdens mijn zwangerschap. Costa Rica is echt een paradijs en daar willen we zeker nog een keer naartoe, maar het is geen bestemming met een kleine baby. Ik ben zelf een aantal keer in Thailand geweest en gek op Azie, maar we wilden voor de zekerheid op ‘veilig’ spelen en kozen voor Curaçao. Ook vond ik het geen fijn idee om Indy nog meer vaccinaties te moeten geven, ze krijgen er al zoveel het eerste jaar. 

 

Ik vlieg graag met KLM en heb onze vluchten dan ook rechtstreeks geboekt. Op intercontinentale vluchten bieden de meeste maatschappijen een baby bassinet aan (een reiswiegje) zodat je baby’tje lekker kan slapen onderweg en zodat jij je handen ook even vrij hebt tijdens de vlucht. Baby’s tot 2 jaar vliegen namelijk voor een prikkie mee maar hebben dan geen eigen stoel. Dan is een bassinet echt een uitkomst want anders zit je 9 uur (of langer) met je baby op schoot. De regels hiervoor verschillen per maatschappij, bij KLM mogen baby’s tot 10 kilo en 65 cm in een bassinet. Indy is wel langer dan dat maar het paste nog net gelukkig.

Het resort heb ik ook los geboekt omdat dat goedkoper was. We hebben gekozen voor een appartement zodat we ook een keuken hadden, dat is gewoon een stuk handiger met een baby.

Uiteraard ging ik compleet los met shoppen. Te leuke setjes met shortjes en rompers, shirtjes, jurkjes, zwempakjes, en natuurlijk een opblaasbare flamingo !

 

Qua bagage hebben we geprobeerd om het zo compact mogelijk te houden maar dit bleek erg lastig in de praktijk. Wij mochten beiden een koffer van 23 kilo meenemen en Indy een koffer van 10 kilo, maar we hebben alles in onze 2 koffers gepropt omdat we ook nog een maxi cosi, de Bugaboo, een draagzak en 2 handbagagetassen mee hadden. En Indy natuurlijk….

 

 

Bij KLM mag je je kinderwagen gratis meenemen. Wij hebben hiervoor via marktplaats een tas gehuurd (handig want daar propten we ook nog wat speelgoed en haar speelkleed bij) en de wagen moest gewoon ingecheckt worden. De maxi cosi mocht mee tot aan de gate (een paraplu buggy mag vaak ook mee tot aan de gate) en we hadden de draagzak mee.

Als handbagage hadden we 1 trolley mee met daarin wat extra luiers, de babyfoon, onze telefoons en de camera's en wat extra setjes kleding voor Indy en extra shirtjes voor ons, en een dekentje en de Puckababy slaapzak.

 

2 potjes voeding (die ze toch niet eet... haha) een banaan, een avocado, stukken komkommer, een boterham en wat cracottes.

De luiertas met Indy's benodigdheden, mijn kolfapparaat en 2 koeltasjes met afgekolfde melk. Een bus Nutrilon en een thermosfles gekookt water en een klein flesje water (just in case)

Dit mocht allemaal zonder uitleg en zonder problemen mee het vliegtuig in. 

 

Ik geef nog borstvoeding en ik kolf daarbij ook een aantal voedingen, en het leek me ook prettiger om Indy gewoon een flesje te kunnen geven in het vliegtuig dus ik wilde voor de vlucht nog een keer kolven. 

Op Schiphol heb je een prachtige Baby Care Lounge (te vinden op de Holland Boulevard tussen lounge 2 en 3) waar je je baby kan voeden, laten slapen en zelfs in bad kan doen. Hier zijn 7 bedjes beschikbaar met een bankje en een gordijntje eromheen.  Helaas zijn er geen stopcontacten vlakbij de bedjes of banken, dus let erop dat je alleen draadloos kan kolven hier. Bovendien liggen er ook andere kindjes te slapen en maakt een kolf toch wel wat geluid. En Indy vond alles ook veel te leuk dus die ging helemaal niet slapen maar lekker kletsen en lachen.

 

 

Tijdens het opstijgen zat Indy bij mij op schoot in een speciale babyriem die bevestigd werd aan mijn riem en liet ik haar een flesje drinken voor het geval ze last zou krijgen van haar oortjes. Na het opstijgen werd de reiswieg aan de muur bevestigd en had ze een heerlijk eigen plekje. Ze trok de aandacht van iedereen en zat lekker te lachen en te spelen en vrij snel nadat we in de lucht waren ging ze lekker slapen.

De vlucht ging echt super, ze heeft geen kik gegeven en niet 1 keer gehuild. Ze had de lachers op haar hand en we kregen van veel medepassagiers complimentjes dat we zo’n lieve baby hebben.

Qua voeding had ik wat potjes meegenomen maar ze is hier niet zo’n fan van (we koken altijd vers) maar ik had een banaan, avocado en stukken komkommer mee. Ook cracottes en een boterham en zo kwamen we de 9 uur wel door. 

We hebben Indy 1 keer uit de wieg moeten halen terwijl ze lag te slapen omdat we turbulentie kregen. In dat geval moet de baby gewoon weer op schoot totdat het weer rustig is. Bij het dalen zat ze ook weer op schoot en heb ik haar aangelegd zodat ze weer kon drinken ivm haar oortjes. Ze heeft me toen wel 4 keer gebeten (haha) en 2 dagen later kwamen we er ook achter dat ze een tandje had.

Het voeden vond ik wel wat lastig in het vliegtuig. Ik had een grote XL hydrofiel om alles een beetje te bedekken maar Indy was veel te druk en trok steeds tijdens het drinken die hydrofiel van ons af.

In Curacao kwamen we rond 14:00 plaatselijke tijd aan en Indy had niet veel geslapen sinds vertrek uit Nederland, dus we dachten dat ze compleet zou instorten maar niets was minder waar. Ze heeft het prima volgehouden tot de avond en ook de omslag naar de warmte leek ze prima te handelen.

 

De eerste nacht is ze wel een paar keer wakker geworden, het was wennen voor haar en voor ons. Het vinden van de juiste temperatuur  in haar slaapkamer met de airco, geen dekentje of slaapzak, een vreemde omgeving en een hele lange dag met veel indrukken is niet niks natuurlijk voor zo’n kleintje. De dag erna zat ze eigenlijk alweer gelijk in haar ritme en was het tijd voor de eerste duik in het zwembad. In Nederland hebben we al een paar keer met haar gezwommen en ze vindt het erg leuk. Haar opblaasflamingo is haar beste vriendje geworden, hele verhalen houdt ze er tegen. Ook de eerste keer in zee vond ze fantastisch ! Ze is een echte waterrat, net zoals mama. Het ging allemaal echt heel relaxed met haar. Ze sliep wanneer ze moe was, soms legden we haar in bedje in de airco en als het zo uitkwam sliep ze gewoon op het strand of bij het zwembad in haar wagen. In de namiddag deden we haar in bad om alle zonnebrand eraf te wassen en gingen we heerlijk uit eten. Indy in de kinderstoel erbij en zodra ze inkakte legden we haar weer terug in de wagen. 

Na een paar dagen ontdekten we haar eerste tandje, supertof ! En een dag later zagen we een 2e tandje ernaast komen.

Ik wilde de borstvoeding eigenlijk afbouwen voor de vakantie, maar ik ben blij dat ik dat nog niet gedaan had. Na een week werd Indy opeens ziek. We hadden een auto gehuurd en zaten ergens op een prachtig klein strandje en Indy was ineens een beetje humeurig, en kreeg een diarree luier. We besloten om lekker terug te rijden naar ons resort. Toen we haar uit de maxi cosi haalden toen kookte ze. Ze bleek ruim 39 graden koorts te hebben. Gelukkig was ze verder wel ok en dronk ze gewoon nog dus we zochten er verder niets achter en dachten dat het misschien door dat 2e tandje kwam. Die nacht was het drama. Ze werd om de haverklap huilend wakker, had wel 6 diarree luiers en ze wilde niks meer. De volgende ochtend wilde ze amper drinken en na een zetpil zakte de koorts ook niet.

 

 

We hebben een dokter laten komen en die kon niks constateren, tandjes it is dus... 

Hij schreef een vaag antibraakmiddel voor dat als bijwerking een kalmerend effect had zodat ze wel weer zou gaan drinken. Dat ging ik dus absoluut niet geven. Ik heb het middel op Google gezocht en het wordt in Nederland niet eens voorgeschreven. Ik heb al moeite met een zetpil geven aan zo'n klein en puur babylijfje, laat staan deze vage troep. We besloten het nog even aan te kijken.

Helaas ging het die avond nog steeds niet beter en Indy kreeg steeds minder vocht binnen. De koorts bleef, en de diarree ook. Met een spuitje gaven we haar ORS en gekolfde melk onder dwang, maar het gevecht werd steeds groter. Ons lieve kleine lachebekje compleet over de rooie, en wij haar maar dwingen om vocht binnen te krijgen. Het laatste wat we wilden was dat ze opgenomen moest worden vanwege uitdroging dus we probeerden steeds kleine beetjes ORS en moedermelk te geven maar als je je meisje dan zo overstuur ziet met dikke tranen en bijna stikt omdat ze niet slikt dan breekt je hart. 

 

Ondertussen had ik contact met de spoedpost in Nederland, waar het vanwege het tijdsverschil midden in de nacht was. Maar ik MOEST met een Nederlandse arts overleggen wat te doen.

Ik liet opnieuw de receptie naar de dokter bellen, hij werd ontzettend boos op me en vroeg waarom ik het recept niet had gehaald voor haar. Ik probeerde uit te leggen waarom, maar hij voelde zich enorm aangevallen dat ik zijn kennis in twijfel trok. Uiteindelijk heeft hij het ziekenhuis gebeld in Willemstad, waar we diezelfde avond rond middernacht naartoe zijn gereden met Indy. En daar kwam de cultuurshock. Waar ik nog dacht beter af te zijn voor haar in het meer 'Westerse' Curacao in geval van nood, zo dom voelde ik me toen we in het donker bij het ziekenhuis arriveerden. Nergens bordjes, nergens een ingang te zien. Uiteindelijk vonden we in het donker een open deur, ergens in een steegje achteraf, en kwamen zo het ziekenhuis binnen. Niet gelogen: alsof we in een scene van een horrorfilm waren beland. Het ziekenhuis is oud, vervallen en vies. Het is open: er zijn geen ramen maar lamellen waar de wind door waait. Het ziekenhuis zit vol met muggen en het is er klam en benauwd. De plafondplaten, deuren, muren, vloeren waren allemaal beschadigd en goor. Het was er donker... en we liepen langs de zalen waar mensen lagen, op zoek naar de kinderarts. 

Indy's temperatuur werd opgenomen met een oorthermometer, 10 cm van haar oor vandaan. De vrouwelijke 'arts' kwam binnen en zei 'dag Dushi' en aaide Indy zo lomp over haar fontanel dat ze gelijk in huilen uitbarstte. Vervolgens zei ze op een vervelend toontje dat haar temperatuur 'maar' 36,8 was. Ik zei dat dat nooit juist kon zijn, waarop ze behoorlijk opgefokt aan me vroeg of ik haar soms niet geloofde. Ze pakte geïrriteerd een rectale thermometer die inderdaad een temp van 38 zoveel aangaf. De toon was gezet. 

Ze ging Indy onderzoeken en dat ging bepaald niet zachtzinnig. Ik barstte in janken uit op dat moment. Lijdzaam toekijken hoe zo'n kenau mijn kind half martelt, terwijl je jezelf probeert voor te houden dat het voor het goede doel is, dat ze weet wat ze doet en dat Indy heus wel tegen een stootje kan. Het liefst had ik haar op dat moment met haar hoofd tegen de muur geramd maar waar moesten we dan met ons zieke meisje naartoe ? Ik probeerde mezelf te herpakken en toen ze klaar was met Indy gaf ze aan dat het echt de tandjes waren, en Indy had een sneetje op haar tong (waarschijnlijk door haar nieuwe tandje) en ze stelde voor om Lidocaine in haar mond te smeren en haar een pijnstiller te geven zodat ze weer zou gaan drinken. Als ze niet zou gaan drinken zou ze opgenomen worden met een sonde. 

Ik heb Indy gesmeekt om te gaan drinken. Het laatste dat we wilden was dat ze in dit ranzige ziekenhuis opgenomen moest worden. Als ze nog niks onder de leden had dan zou ze het daar wel oplopen....

Een half uur later, en Indy dronk godzijdank 100 CC. Ze kreeg zelfs weer praatjes na de Diclofenac (!!) zetpil en we gingen terug naar ons resort met haar. We zijn gaan slapen, Indy bij ons in bed en hoopten dat ze op zou knappen de volgende dag. Niets was minder waar. Indy dronk helemaal niks meer en ook het gevecht met het spuitje met ORS werd steeds groter. Voor het eerst voelden we ons even heel klein. We wisten het even niet meer. Uit wanhoop een oproep op Facebook, in de hoop dat iemand de gouden tip had. Met onze eigen huisarts gebeld. Privéklinieken gezocht die niet te vinden waren. Onze enige hoop was een spreekuur aan het eind van de dag even verderop bij ons resort. Daar zijn we heen gegaan, en deze huisarts zei direct na 1 blik in haar oor: ze heeft een behoorlijke middenoorontsteking. We zijn diezelfde avond gestart met antibiotica en de koorts zakte, en Indy begon godzijdank heel voorzichtig weer te drinken. 

We hebben het een paar dagen nog rustig aan gedaan. In het appartement gebleven zodat Indy in de airco kon blijven liggen. Ze sliep bijna de hele dag. We hebben bij haar gelegen en geknuffeld met haar, en om de beurt gingen we even een uurtje naar het zwembad. Gelukkig hebben we de laatste paar dagen nog met z'n drietjes kunnen genieten en was Indy weer de oude. We zijn lekker met de auto op pad gegaan naar mooie strandjes, lekker uit eten geweest en we hebben nog heerlijk kunnen genieten met en van haar. Wat een opluchting om haar weer te zien lachen en kletsen.

 

 

We hebben echt een heerlijke tijd gehad en buiten het ziekenhuis om is Curacao echt een hele makkelijke bestemming met een baby. Je hebt er alles bij de hand, zelfs een Albert Heijn. Waar wij tegen aan liepen ? Het was eigenlijk te warm voor kleertjes. Indy droeg overdag alleen een luier of zwemluier, en als we gingen zwemmen een UV shirtje met lange mouw. Echt een must ! En uiteraard een zonnehoedje. In de avond een rompertje of shirtje met een shortje of bloomertje eroverheen omdat het leuk stond. Na 10 minuten ging het broekje weer uit want het was te warm, dus leuk voor de foto...

Zowel de maxi cosi als de Bugaboo waren te warm voor Indy, vooral overdag. Ze viel wel in slaap in de wagen, die we dan in de schaduw parkeerden met een lekker windje over haar heen, maar onder die ruggetjes gaat het echt broeien. Er zijn zitjes voor kinderwagens te koop van mesh... een luchtdoorlatende open stof. Als ik het van tevoren geweten had, had ik dat zeker aangeschaft. 

We hadden een klamboe voor over de wagen en voor over het ledikant. Echt top ! 's avonds voor de muggen en overdag voor wespen die we wel eens tegen kwamen. 

Een paar tips voor de vakantiechecklist met mijn musthaves:

 

Voor in de koffer:

- Lovea biologische zonnebrand factor 50 - smeert echt heel fijn !

- zonnehoedjes

- UV shirtje met lange mouw (tip: neem 1 of 2 maten groter zodat ze makkelijker aan en uit te trekken zijn als ze nat worden)

- veel hydrofielen en XL hydrofielen, fijn om op te liggen (ook in de wagen) als het heel warm is

- ORS, Dentinox voor tandjes, neusspray (zoutoplossing) en paracetamol zetpillen en wattenstaafjes.

- je eigen staafmixer om hapjes te pureren

- klamboe voor over de wagen 

- klamboe voor over het ledikant/reisbedje

 

Voor in het vliegtuig:

- nieuwe speeltjes

- boekje

- banaan, avocado, komkommer, boterham en cracotte

- slaapzakje

- speen, knuffel, flesje

- afgekolfde melk/poedermelk

- water

- luiertas met de standaard uitrusting

- verschoonmatje of hydrofiel om onder de baby te leggen als je gaat verschonen. de plankjes in de toiletten zijn klein en hard !

- luierzakjes

- lepeltje

 

Liefs

Chantal

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.