Het verhaal van mama Anita

Mijn vriend en ik zijn sinds mei 2011 bij elkaar maar waren nog niet toe aan kinderen, maar ik wilde wel graag stoppen met de pil. Ik was er na al die jaren pilgebruik, ongeveer 10 jaar, achter gekomen wat het met me deed. Ik had enorme stemmingswisselingen en reageerde dit op mijn vriend af. Uiteindelijk hebben we samen besloten om te stoppen met de pil en andere voorbehoedsmiddelen te gebruiken.

Het schijnt dat het ontpillen een jaar duurt. Ik werd maar niet ongesteld en dit voelde niet prettig. In juni 2015 heb ik uiteindelijk de stap naar de dokter gezet omdat het me niet lekker zat waarom ik niet ongesteld werd. De dokter heeft toen even gekeken en zag niks vreemds. Ik werd weer naar huis gestuurd met het feit dat ik aan het ontpillen was. Als ik in september nog niet ongesteld was geworden mocht ik terugkomen, want dan was er een jaar voorbij. In eerste instantie ging ik met een gerust hart naar huis, omdat alles verder wel goed was. Helaas keerde deze rust al gauw weer in onrust. Na een paar weken merkte ik dat ik er stress van had, waarom ik niet ongesteld werd. Ik heb nogmaals met de dokter gebeld en uitgelegd dat het stress met zich meebrengt en dat ik verder onderzocht wil worden. Ik kon snel weer op bezoek komen bij de dokter en kreeg een doorverwijzing naar de poli kliniek voor een inwendige echo. Tot die tijd, en tot ik de uitslag kreeg, moest ik ovulatie testen doen om te kijken wat er gebeurde en of ik ovuleerde.

  

Al gauw kon ik terecht bij de poli kliniek. Bij de poli kliniek kreeg in een inwendige echo. Ik wist niet wat me te wachten stond maar het werd gelukkig goed uitgelegd en ze deed erg voorzichtig. De gynaecoloog zag al gauw wat er aan de hand was. Ik had veel eitjes klaarliggen op mijn eierstokken en ze constateerde al gauw dat het PCOS was waarop mijn reactie was, ‘De wat?’ Ik had hier nog nooit van gehoord en kreeg een folder mee. Ik kon ook gelijk wel stoppen met de ovulatie testen want deze hadden toch geen zin. Na de echo moest ik ook nog even bloedprikken. Ze prikten op bepaalde hormonen waardoor ze de bevestiging konden krijgen dat het inderdaad om PCOS ging. En ja, het was inderdaad PCOS. Nadat ik me een beetje heb ingelezen heb ik een afspraak gemaakt in het ziekenhuis.

In het ziekenhuis zijn we voorgelicht wat PCOS is en wat de mogelijkheden zijn voor een kinderwens. Ook werd er gezegd dat er met voeding heel veel gedaan kan worden en dat je op deze manier je eisprong weer terug kan krijgen.

Ook werd er wel bij gemeld dat op deze manier kinderen krijgen toch ook wel lastig zou worden. Met de informatie zijn we naar huis gegaan en hebben we nagedacht over hoe nu verder. We hebben vrij snel besloten dat we de medische molen in gingen.

 

Toen hadden we de intake in het ziekenhuis. We hebben het over de onderzoeken gehad die zouden volgen en over de eerste medicatie om de menstruatie op te wekken en vervolgens de hormonen. Hier mochten we gelijk mee beginnen maar er werden nog wel wat onderzoeken gepland. Het is immers zonde om een jaar bezig te zijn en er vervolgens achter te komen dat er iets mis is met bijvoorbeeld de eileiders. Dus voor mij werd er een HSG onderzoek (eileider) ingepland en voor mijn vriend een zaadonderzoek. Goddank was dit allemaal goed en konden we verder met de hormonen.

 

 

Ik heb Clomid geslikt in pilvorm. Deze pilletjes deden niet hun werk helaas, alleen sloeg het heel erg op mijn humeur. Dit ook aangegeven en na 3 rondes Clomid (50 mg, 100 mg en 150 mg) zijn we over gegaan op spuiten. De eerste keer spuiten had ik zelfs overstimulatie. Ongeveer 8 volgroeide eitjes. Dan wordt er ook sterk afgeraden om gemeenschap te hebben omdat de kans op een meerling erg groot is.

 

De tweede ronde, spuiten lagen er, 2 eitjes klaar, en mocht ik dus Pregnyl spuiten (het hormoon van Moeders voor Moeders). Binnen 36 uur krijg je dan een eisprong.

 

En vervolgens… zit je op het wachtbankje. Twee weken lang.. wat doet je lichaam.. wat gebeurd er in je lichaam.. ik was moe.. en durfde niet te hopen want dit was de eerste keer dat we een poging hebben gedaan. Ik kon geen twee weken wachten dus heb iets eerder getest. Te vroeg testen mag niet want dan zit het hormoon van de Pregnyl nog in je lichaam. Uiteindelijk bleek ik toch zwanger te zijn. WAUWWWW wat een blijdschap en wat ontzettend gaaf maar toch ook angst! De eerste keer dat we een poging mochten doen. Blijkbaar zijn we samen erg vruchtbaar maar hadden we dit kleine setje even nodig. De eerste twaalf weken waren een ware hel. Niet eens zozeer qua misselijkheid want deze fase heb ik overgeslagen gelukkig maar wel dat het mis kan gaan.

 

29 januari 2017 was ik uitgerekend en op 31 januari 2017 is de kleine geboren met een hele snelle voorspoedige bevalling! We hadden ooit gezegd dat als we een jongetje zouden krijgen we zouden vernoemen naar de echte vader van mijn vriend, die reeds is overleden. Op 30 januari zei ik, waarom niet nu? Nu niet vernoemen en als we een tweede mogen krijgen dan wel? Dus maandag avond de tweede naam nog definitief gemaakt en jawel, daarna begon het wat te rommelen. Ik ben lekker gaan slapen en werd uur of 4 wakker van weeën. Ik sliep lekker tussen de weeën door en werd half 9 ongeveer wakker dat het wel wat heftiger werd. Uiteindelijk de verloskundige gebeld en die kwam half 10 bij me en had toen al 3 cm ontsluiting. Ik ben daarna lekker in bad gegaan en hier werd al weer heftiger, echt om de 5 minuten. Half 2 kwam ze weer even kijken, toen was ik ondertussen echt al aan het puffen en had ik 5 cm. Ik mocht naar het ziekenhuis, rustig aan doen werd er nog gezegd. Het was 20 minuutjes rijden en bij de ingang werd ik erg misselijk, maar hier geen link aan gelegd. Ik ben in het ziekenhuis op het bed gaan liggen, en begonnen met puffen. Al gauw kwam mijn kraamverzorgende en die heeft me uitgekleed en meegepuft. Dit was rond half 3. Ik gaf al gauw aan dat ik ze niet meer weg kon puffen maar ik lag er heel ontspannen bij. Om kwart over 3 werd er ranja voor me gehaald en op dit moment braken mijn vliezen. Mijn eigen verloskundige was er overigens nog niet!

 

 

Tess Antonette


Mijn kraamverzorgende is de gang op gegaan om te vragen of er een verloskundige was die even kon komen kijken hoe ver ik was. Haar dienst zat er op maar ze wilde wel even kijken. Dit duurde iets langer want ik moest gaan persen! Na 9 minuten persen had ik onze prachtige dochter Tess Antonette in onze armen met een bos haar! Paar hechtingen erin, douchen en naar huis! ’S Avonds met de beentjes opgetrokken op de bank alsof er niks was gebeurd. Hier verbaas ik mij nog steeds over.

 

En dan treffen we het ook nog eens met het kindje! Ze is heel makkelijk, sliep door toen ze 6 weken oud was. Ze laat goed merken wat ze wel en niet wil dus wij mogen niet klagen. Je hoort helaas ook wel eens andere verhalen wat betreft bevalling en kindje.

 

 

Liefs,

Anita


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.