Het verhaal van mama Tatjana

Hi,

ik ben Tatjana, 25 jaar en woon in België.

Na 7 jaar samen te zijn met mijn lief besloten wij om voor een kindje te gaan. 6 weken later bleek ik al 4 weken zwanger te zijn.

Onze zoon Tuur is nu net 4 maanden geworden en dit is mijn verhaal over hoe ik het moederschap tot nu toe ervaar.

Kort voor middernacht op 23 januari 2017 braken mijn vliezen. Na nog even lekker gedoucht te hebben terwijl mijn lief een wandelingetje deed met de hond vertrokken we naar het ziekenhuis.

Ik had zeer snelle en hevige weeën die heel vlug op elkaar volgde waardoor ik geen tijd had om tussendoor bij te komen. Rond 3u heb ik dan een ruggenprik gekregen en dit was hemels!!! Omstreeks 5-6u begon ik bij elke wee pijnscheuten te krijgen in mijn rechterbeen. En wat bleek, de ruggenprik was niet helemaal goed gezet en begon uit te werken. De verpleegsters probeerden alles om de pijn weer weg te krijgen, maar niets werkte. Alsof het nog niet genoeg was hebben ze mij rond 8u weeënopwekkers moeten geven want alles viel een beetje stil bij 8cm ontsluiting. Daardoor waren de weeën nog heviger en pijnlijker. Maar om 10u kon ik eindelijk beginnen persen. Ik wist dat het een sterrenkijker ging zijn, maar niemand had mij erop gewezen dat dit kon uitdraaien op keizersnede, laat staan spoedkeizersnede!

 

Na ongeveer 40 minuten persen liep alles vast, letterlijk en figuurlijk. De vroedvrouw die mee moest duwen op mijn buik, de gynaecoloog die met de "zuignap" mijn kleintje eruit probeerde te krijgen. Niets hielp! En dan was het code rood... Snel, snel van bed veranderen, de baby teruggeduwd (Ja, echt teruggeduwd!!) en naar de operatiekamer.

Onze zoon Tuur is uiteindelijk om 10u59 geboren met 3.550 kg en 51cm! Een mooie flinke baby!

Rond 13u kwam ik bij in de uitslaapkamer en een uurtje later als ik goed wakker was, brachten ze mij m'n baby. EINDELIJK!!

De dagen erna waren pittig want ik had enorm veel pijn en ik kon 4 dagen mijn bed niet uit. Alles van verzorging voor Tuur werd door iemand anders gedaan. Ik kon enkel flesjes geven...

Enkele weken heb ik er mee in de knoop gelegen dat de bevalling zo is uitgedraaid en dat ik pas 3u na zijn geboorte hem kon vasthouden. De vroedvrouw die bij de bevalling was is bij ons thuis geweest om alles nog eens goed uit te leggen, en om mij duidelijk te maken dat ik er niets aan kon doen! Als ze die keuze niet hadden gemaakt had Tuur het waarschijnlijk niet gehaald.

Ik dacht dat ik me erover heen had gezet en probeerde door te gaan met ons leven als kersverse mama en papa.

Maar ik bleef me down voelen, reageerde heel kort en fel tegen mijn lief en familie. Ik had geen zin in bezoek en wou nergens naartoe. Ik zat veel op Instagram en vergeleek mezelf constant met alle andere nieuwe mama's. Overal zag ik dat het er beter en makkelijker ging, en dat die mama's echt genoten van hun baby'tje. Maar ik kon nergens van genieten... Ik kon niet genieten van hem als hij rustig wakker was, maar ook niet van de tijd dat hij sliep om ook wat te rusten. Mijn hoofd sloeg op hol. Vooral als Tuur begon te huilen, ook al was dat maar een halfuurtje, voelde het aan alsof hij al heel de dag huilde. Ik begon rare dingen te denken terwijl hij huilde en ik begon het ergens wel door te hebben dat er iets mis was.

Ik kon ook niet rustig worden. Kon niet even overdag slapen als Tuur sliep. Ik was dan met 100 dingen samen bezig en zo raakte mijn hoofd nog voller.

 

Als we ergens naartoe gingen of we kregen bezoek, deed ik alsof alles goed ging. Want ja, Tuur sliep al aan 6 weken 7-8u per nacht door, dus ik had volgens iedereen ook geen reden om klagen. En ondanks de moeilijke bevalling waren hij en ik gezond, dus opnieuw, geen reden om te mogen klagen. En zo stapelde alles zich op. Maar niemand wist dat terwijl Tuur zo braaf sliep 's nachts ik wel wakker lag, en uren lag te piekeren en rampscenario's in mijn hoofd haalde.

Ik zag ook soms echt dingen die er niet waren, zoals denken dat hij dood in zijn buggy ligt, terwijl hij gewoon lag te slapen. Heel realistische dagdromen hebben, waar ik "droom" dat Tuur valt en dood is. Het voelde zo echt dat ik er mij misselijk door voelde. En die dagdromen konden elk moment van de dag komen. Tijdens het eten, het wandelen. 'S avonds in bed waren ze het ergste, want dan kon ik mij niet bedwingen om soms 4-5 keer op te staan om toch nog maar eens na zo'n droom te gaan kijken als alles nog oke was. Mijn mama heeft uiteindelijk aan de alarmbel getrokken. Ik had weer uitgevlogen zonder reden en kon niet meer stoppen met huilen. Alles wat ik voelde of dacht kwam naar boven. Na een gesprek met de gynaecoloog ben ik dan doorverwezen naar een psychiater. Daar werd dan toch de diagnose, postnatale depressie gesteld. Ik heb het er nog altijd moeilijk mee om dit zo te zeggen want ik voel mij niet depressief. Het is ook moeilijk uit te leggen hoe ik me voel. Ik heb hier nu wel een reeks dingen opgesomd hoe ik de dingen meemaak en aanvoel, maar er is nog zoveel meer. Dingen waar ik nu niet op kan komen, die ik liever voor mezelf houd, of dingen die ik zelf niet goed besef.

 

Ik voel mij niet depressief, ik zie er ook niet depressief uit, maar ik voel me ook alles behalve OK.

Ik ben nu al bijna 3 maand langer thuis dan voorzien, en er zal waarschijnlijk wel nog een paar maanden bijkomen. Na mijn vorige afspraak met de psychiater heb ik nu ook een antidepressiva meegekregen. Ik heb hem thuis liggen, maar durf hem niet goed te nemen. Ook al zou het misschien beter zijn.

Vorige week heb ik de eerste keer met iemand gesproken die jaren geleden ook een postnatale depressie had met opname als gevolg. Zij heeft het nog zoveel zwaarder gehad dan ik, maar ik herken toch zeer veel punten bij haar die ik hetzelfde aanvoel of beleef.

Soms denk ik dat ik mij aanstel of overdrijf, en het feit dat dit onderwerp nog steeds taboe is doet daar zeker geen goed aan. Als je bijvoorbeeld de griep hebt kun je zeggen ik ben ziek en ga naar de dokter, neem medicatie en het gaat wel over. Dan heb je koorts en spierpijn enzo. Die tekenen zijn veel duidelijker en bij de meeste mensen hetzelfde.

Maar bij een psychische ziekte heb je dit niet. Ik dacht vroeger dat iemand met een  PND niet voor zijn kind wou zorgen, dat het was dat je je kindje niet graag zag en wou dat het er niet was.

Bij sommige vrouwen is dat zo, maar bij mij helemaal niet! Ik zou mijn baby niet kwijt willen, ik zorg er heel graag voor. Ik ben zijn mama en hij heeft mij nodig! En daardoor is het zo moeilijk om aan te kaarten.

Kort nadat ik begon door te hebben dat er echt iets niet klopte heb ik het boek "THE GENTLEMOM" gelezen. Ik denk dat ik het in 1 uur uit had, en daar herkende ik mezelf ook heel erg in.

Ik ben er nog lang niet, maar met hulp van de dokters, mijn familie en het af en toe eens te kunnen vertellen hoop ik dat het snel terug goed komt.

Ik wil wel nog zeggen dat dit mijn gevoelens zijn en mijn ervaringen. Elke persoon is anders en gaat anders met de dingen om.

Ik ben blij dat ik deze kans krijg om dit neer te schrijven, en het is mijn bedoeling om andere mama's die ook worstelen met hun gevoelens te laten tonen dat ze niet alleen zijn en dat hulp zoeken ok is! Er is niets om beschaamd over te zijn!

Ergens ben ik ook bang en onzeker over de reacties die hierop gaan komen. Zowel van "vreemden", als mensen dichter in mijn omgeving die dit niet wisten.

Hier en daar kwam ik op IG iemand tegen die over haar ervaring over een postnatale depressie sprak, en dan was ik telkens "blij" dat ik niet alleen was. Hopelijk kan ik dit nu ook zijn voor iemand anders.

 

Veel liefs, Tatjana X

 



Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.