Het verhaal van mama Annelot

In 2013 verhuisde ik met mijn vriend ( nu inmiddels man) naar Uruguay, nou hoor ik je al denken Uruguay? Ik weet dat veel mensen Uruguay niet echt kennen maar als ik zeg dat het het geboorteland van Luis Suarez is en dat het tussen Argentinie en Brazilië in ligt zegt men al vaak ahhhh daar! Mijn vriend is zelf ook Uruguayaans en voor het voetbal was hij in Nederland komen te spelen en zo heb ik hem leren kennen. Na ongeveer 2 jaar samen zijn kreeg hij een aanbod vanuit Uruguay en zijn wij dus verhuist. Nog geen jaar later verhuisde we naar Colombia om vervolgens na een half jaar in Argentinië terecht te komen. Agh het leven van een voetballer ;) Ik weet nog toen we in Colombia woonde, dat we het wel eens over de toekomst hadden betreft kinderen en dat we ook zaten te denken dat ik nu alle tijd van de wereld had om een kind fulltime op te voeden nu Matias nog voetbalde en ik thuis zat. Straks als het kind naar school zou gaan kon ik mooi werken en kon Matias gaan studeren voor het ‘leven’ na voetbal. We hadden alleen 1 belangrijke afspraak toen we besloten dat we wel klaar waren voor een kind en dat was dat niks nu per direct moet. Het komt wanneer het komt en we willen vooral niet dat het business meetings worden als je snapt wat ik bedoel;)

 

 

Na bijna een jaar bleek ik zwanger te zijn en woonde we op dat moment in Argentinië. En eigenlijk was het totaal onverwachts ondanks dat je weet als je geen voorbehoedsmiddelen gebruikt je heus wel weet dat je zwanger kan raken. Matias zat in een behoorlijke dip betreft voetbal en had hij nadat hij in Colombia zijn schouder al had gebroken op 3 plekken nu zijn kuitbeen gebroken en zou hij minstens 4 maanden uit de routine liggen en ik? Ik voelde mij ongelukkig op de plek waar wij woonde in Argentinië, het was ver van alles en het leek alsof het dorpje was blijven hangen in de jaren ‘50. Dus eigenlijk zat alles een beetje tegen voor ons beide en was een kindje krijgen wel het laatste waar wij aan dachten. Desondanks dat het niet echt mee zat, was dit wel iets heel bijzonders, op het moment dat je erachter komt dat je in verwachting bent lijken andere kleine dingen waar je je druk om kan maken ineens niet meer zo belangrijk, misschien had het wel gewoon zo moeten zijn op dat moment. 

Met 26 week zwangerschap vloog ik in oktober 2015 naar Nederland want het stond al vast dat ik in Nederland zou bevallen. Met een moeder die verpleegkundige/verloskundige is, en het idee dat in Zuid Amerika 90%  gewoon nog keizersnede neemt, (en ik zeg expres neemt want die keuze is vaak vrijwillig in Zuid Amerika en de dokters krijgen meer geld voor de keizersnedes) wilde ik gewoon in mijn vertrouwde omgeving zijn. Matias kwam eind november in Nederland en gelukkig had hij iets meer dan een maand vakantie dus kon hij gewoon bij de bevalling zijn.

Op 1 januari 2016 is Dante Eliano geboren. Ik heb gewoon nog vrolijk de (kinder)champagne staan ontkurken om 00:00 en het vuurwerk bekeken met hier en daar een beetje rugpijn maar uiteindelijk ben ik om 05:00 naar het ziekenhuis gegaan en is Dante in een rap tempo geboren om 08:26.

 

 

En daar zaten wij dan als nieuw gezinnetje in Nederland bij mijn ouders thuis. Ik vond het zo fijn om in Nederland te zijn en dat ik deze periode kon delen met het thuisfront na al 3 jaar in het buitenland te wonen. Dat mijn moeder onze kraamhulp was en dat wij de eerste 2.5 maanden van Dante zijn leven bij mijn ouders woonde maakte het allemaal nog specialer. Maar ja het voetbal leven ging natuurlijk gewoon door en eind januari vertrok Matias naar Uruguay waar hij inmiddels een nieuw contract had getekend. Ikzelf vloog samen met Dante en mijn ouders in maart naar Uruguay. Mijn ouders gingen met mij mee om toch nog een beetje ondersteuning te bieden en ook een soort van fijne periode samen af te sluiten. Eigenlijk ben ik dus de eerste 3 maanden van Dante zijn leven continue omgeven door familie en vrienden en had ik dan ook alle hulp om mij heen. Toen mijn ouders weer vertrokken na 2 weken Uruguay, moest ik het nu echt alleen gaan doen met Matias en voelde toen pas dat onze kraamweek nu echt afgelopen was haha.

 

We zijn nu inmiddels anderhalf jaar verder en nog steeds wonen wij in Uruguay en ik moet zeggen, ik heb zo mijn ups en downs gehad in Uruguay. Ik heb sommige momenten echt wel als lastig ondervonden om een ouder te zijn. Ik denk dat mijn grootste down moment in Uruguay was toen Dante vanaf 3 maanden oud ontzettende last van eczeem kreeg en wij drietjes nauwelijks aan slaap toe kwamen en alleen maar bezig waren om Dante en zijn eczeem. Op dat soort momenten mis je gewoon dat je even naar je ouders of vriendinnen kan om alles er even uit te gooien en gewoon eventjes je gedachten ergens anders op kan zetten. Maar ik ben ook onwijs trots op mezelf en Matias als ouder zijnde. Ik had nooit bedacht dat ik moeder zou zijn en wonend aan de andere kant van de wereld. Ik heb dingen gedaan en doe nog steeds dingen die ik waarschijnlijk nooit had gedaan als ik nog in mijn vertrouwde stadje in Nederland woonde, ik stap met dit leven vaak genoeg uit mijn comfort zone en dat is iets waar ik nog steeds op de dag van vandaag van leer.

 

 

Er zijn ook wel komische momenten betreft ouderschap en in een ander land wonen. Zo zijn Uruguayanen ontzettend beschermend over hun kinderen en waar wij Dante best wel los laten om zijn eigen wereld te ontdekken duiken mijn schoonouders er al gauw boven op en laten hem geen seconde uit het oog. Maar daarentegen mogen de kinderen hier wel gewoon wakker blijven tot minstens 11 uur in de avond, iets waar ik echt niet aan moet denken bij Dante! Gewoon volgens Hollandse tijd om 8 uur op bed. 

Soms mis ik wel het stabiele leven in Nederland, een eigen huis met onze eigen spullen. Ik zie al mijn vriendinnen hun leven opbouwen zoals je een huisje beestje boompje voorstelt maar weetje? Ik leef nu ook mijn leven zoals ik nooit had gedacht dat ik zou doen. Ik ben dankbaar dat ik met mijn gezin de wereld ontdek zoals velen niet kunnen of durven te doen. Ik leer zelfstandig te zijn, op mezelf te vertrouwen, dingen te ondernemen en blij te zijn met de kleine dingen. En ondanks dat ik soms wel eens jaloers kan zijn op het stabiele leventje van mijn vriendinnen zal ik waarschijnlijk over 10 jaar als ik dat stabiele leventje ook heb ineens het oh zo onvoorspelbare voetballeven missen.

 

Annelot


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.