Het verhaal van mama Wendy

Ik ben Wendy en ik ben 6 jaar samen met Peggy, waarvan bijna 1 jaar getrouwd! Samen hebben wij dochter Lexis van 7 maanden oud.

 

Peggy en ik Liepen 6 jaar geleden allebei stage op Curaçao. Toevallig woonde Peggy naast één van mijn studiegenoten waar ik vaak langs ging en aangezien de deuren altijd openstonden vanwege de hitte én de gedeelde veranda konden we eigenlijk niet om elkaar heen. Ook is het eiland maar klein en kwamen we elkaar dus vaak tijdens uitgaan tegen. De vonk sloeg niet direct over, de eerste keer dat ik haar zag zat ze in haar roze versleten snoopy pyjama vermoedelijk een katertje uit te zitten. Vrij snel daarna sloeg de vonk echter wel over en ook nog eens bij ons allebei! Dat allemaal terwijl we beiden iemand hadden achtergelaten in Nederland. De verliefdheid was moeilijk te onderdrukken en de tropische sferen maakten het er niet makkelijker op. We waren head over heels in love en dat was heerlijk op dat tropische eiland. Veel mensen dachten dat het maar een vakantieliefde was maar tadaaa here we are!

Peggy is geboren en getogen in Utrecht en liet al direct weten daar nooit weg te willen. Ik ben niet zo plaats-vast en vond Utrecht leuk dus ik besloot daar samen te gaan wonen. Toen we een jaar samen waren vonden we een huisje.

We wilden allebei graag kinderen, en het liefst voor de 30. Nadat we een paar jaar hadden samengewoond, een lieve labrador hadden en een paar leuke reisjes samen hadden gemaakt waren we er klaar voor. Maar hoe doe je dat in onze situatie? Zonder man in het spel is dat lastig. Na enige discussie besloten we dat ik (Wendy) als eerste zwanger mocht worden. Ik ben een jaartje ouder en Peggy zou nog aan een studie beginnen dus zo kwam het beter uit. Mocht het allemaal lopen zoals wij hoopten zou Peggy het volgende kindje dragen.

Ik ging opzoek naar de mogelijkheden. 

 

 

We zouden gebruik kunnen maken van een kliniek, zij zouden helpen met het zoeken naar een geschikte match en ook de inseminatie zou daar gebeuren. Het is wettelijk zo geregeld dat donoren in Nederland niet anoniem zijn. Vanaf 16 jaar mag het kind via stichting donorgegevens de persoonsgegevens opvragen. We zouden gematched worden op eigenschappen en kenmerken maar een foto zouden we niet te zien krijgen. Dat zagen wij niet zitten, we wilden toch wel graag weten hoe de donor eruit zag. Hoe je het ook wend of keert, we vinden het toch wel belangrijk dat hij er enigszins goed uit ziet.

via het ziekenhuis hetzelfde verhaal, daar zaten hier in de buurt alleen nog wel wachttijden aan vast. In Utrecht was dat toen 2 jaar. Dat vind ik lastig, als je er klaar voor bent wil je beginnen en niet nog 2 jaar wachten. Als je er nog niet klaar voor bent weet je lijkt me niet wanneer je er wel klaar voor bent en ga je niet alvast op de wachtlijst staan. Of wel. Ik weet het niet. Conclusie: ook niets voor ons. Dan heb je nog de Deense website Cryos. Dat is best een walhalla. Je kunt er heerlijk donorshoppen. Je kunt ze selecteren op etniciteit, kleur ogen, lengte, hobby's, religie, stemgeluid en zelfs handschrift. Hoe meer je betaalt hoe meer je te weten kunt komen over de donor en ook foto's zijn beschikbaar. Er zijn zelfs geluidsbestanden te beluisteren van vrienden van de donor die iets over hem zeggen. Hoe beter het zaad hoe meer het rietje kost. Een rietje = 1 poging kan oplopen tot duizenden euro's. Je hebt ook rietjes voor een paar tientjes maar die zijn minder goed. Als je een goede hebt gevonden doe je hop de rietjes in je winkelmandje net alsof je bij Zalando of H&M shopt. 

 

 

Tot slot konden we kiezen voor het vinden van een eigen donor en aan de slag gaan met zelfinseminatie. Er zijn Nederlandse sites waar mannen zich aanbieden om zaad te doneren. WOW. Ik kwam in een wereld terecht die ik niet kende en waar ik niet zeker van wist of ik die wel wilde leren kennen. Ik kwam advertenties tegen waar stond dat het alleen op de natuurlijke manier moest plaatsvinden of waarbij hij mocht kijken als wij dan bezig waren. Ehm.. Nee dankje.

Toch besloten we zelf opzoek te gaan naar een donor. We wilden graag een gezicht erbij hebben en we wilden hem graag een beetje leren kennen voor we deze bijzondere 'deal' aangingen. Hij zou ons toch het mooiste voor de rest van ons leven gaan geven en een deel daarvan zou van hem zijn. Dus ik ging opzoek.

Het was mijn taak de mannen te screenen en het mailcontact te onderhouden, als ik een leuke had gevonden liet ik hem aan Peggy zien. Ik heb heel wat mailcontact gehad met verschillende potentiële mannen. Soms kreeg ik de raarste verzoekjes zoals: 'We kunnen het toch doen met een laken met een gat ertussen? Dan hoef je me niet te zien!'. Daar reageer ik niet eens meer op.

Wonder boven wonder vond ik toch een onwijs leuke jongen die aan onze eisen voldeed. (Niet te klein, niet te oud, beetje knap, beetje slim, lief, grappig) valt wel mee toch?! Hij was perfect! We spraken af bij hem thuis en besloten met elkaar in zee te gaan. We tekenden de donorcontracten waar in staat wat er van hem verwacht wordt (wat ons betreft niets) en dat hij er bijvoorbeeld mee instemt ook voor eventuele volgende kinderen te donoren en dat het kind hem mag opzoeken zodra hij/zij daar behoefte aan heeft vanaf een bepaalde leeftijd. Hij was zo lief, hoe bijzonder is het dat iemand kosteloos iemand anders op deze manier wil helpen?! Alleen omdat hij ons dit geluk gunde.

Een paar maanden later was de eerste poging, we zijn eerst nog samen op reis naar Thailand geweest. De eerste poging was super spannend. Hij woonde ver weg en wilde liever niet naar ons toe komen dus we gingen naar hem met ons potje en spuitje. Lag ik daar op zijn bed met mijn benen in de lucht nadat hij eerst zijn ding had gedaan in een potje. Na heel wat gestuntel, gekokhals en een slappe lach later zat het erin.

Een aantal maanden later was het helaas nog niet gelukt en gaf hij aan dat hij niet met ons verder wilde. Even spatte onze droom uiteen. Het voelde een beetje als liefdesverdriet. Ons hele beeld moest nu worden bijgesteld. De zoektocht begon opnieuw. Weeeeeeer die gekke sites afstruinen opzoek naar een oprechte donor. Gelukkig had ik er snel eentje gevonden en we spraken weer af. Dit keer in een café. Kon hij weer zo leuk zijn als nummer 1? Het was een goede match en vol goede moed begonnen we weer aan de nieuwe pogingen. Helaas gaf ook deze donor na een aantal maanden aan dat hij niet met ons verder kon. De moed begon ons in de schoenen te zakken. Ging dit ooit nog lukken? Kon ik Überhaupt wel zwanger worden? Na wat onderzoeken in het ziekenhuis kwam eruit dat ik PCOS heb maar met medicijnen was dat goed te managen. We gingen nog eens alle opties na. Zouden we toch niet via het ziekenhuis verder gaan? Of een kliniek? Misschien doen we wel iets verkeerd? Of toch maar rietjes bestellen via die Deense website? Nee dat was voor ons gewoon te duur. Gezien onze voorgeschiedenis zouden we super sterk zaad nodig hebben dus dat was voor ons gewoon niet te betalen.

 

 

Ons prachtige meisje Lexis


 

We besloten tóch nog maar een keer opzoek te gaan naar een nieuwe donor. Gelukkig vonden we er weer één die oprecht overkwam en super onbaatzuchtig bereid was ons te helpen. We hadden meteen een klik en konden weer beginnen. 3 maal is scheepsrecht toch? Of waren we nu donorsletjes? Wij hadden nou eenmaal deze wens en konden niet opeens stoppen zonder dat het gelukt was. Na de eerste poging kon ik niet wachten op het doen van een zwangerschapstest, het voelde eigenlijk wel goed, ik had het idee dat hij superzaad had en hoopte zo dat het nu eindelijk gelukt zou zijn. Ik deed te test en wat zag ik daar: TWEE STREEPJES! Eindelijk! Na zo'n anderhalf jaar was het gelukt. Ik was zwanger! We kregen een Babytje!

 

Op 9 oktober 2016 is dochter Lexis geboren!!

 

Het hele avontuur houd ik met terugwerkende kracht bij in mijn blog: mrstomoms.wordpress.com en instagram: @mrstomomsblog


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.