Het verhaal van mama Kimberly

 “Mama, jij hebt een baby in je buik”.

 

Positief

Het is begin November en Evi zet me aan het denken. Ik had inderdaad ongesteld moeten worden van de week en daarom besluit ik een test te gaan doen. YES, de test is positief! Een spannende periode breekt aan voor ons. We hebben eerder 2 miskramen gehad. 1 voor Evi en 1 nog niet zo lang geleden. Afgezien van de allesoverheersende moeheid die ik alleen heb als ik zwanger ben, gaat het goed. Ik geniet, mijn buik groeit al snel en ik ben bezig met toch maar toegeven na de goede echo met 9 weken. De andere miskramen waren in week 8. Dat we nu dus daar voorbij zijn voelt als een zegen. We beginnen te dromen, mensen in te lichten en ik koop nieuwe zwangerschapskleding. Dat van 4 jaar terug is niet meer modieus en vind ik toch niet meer geweldig.

 

Bloedtest

Met 12 weken doe ik de “verplichte” bloedtest. De verloskundige drukte me op mijn hart dat het een belangrijke test is. Een beetje morrend en klagend doe ik hem, ik ben een beetje misselijk en bij Evi was toen ook alles goed. Ik vind het maar gedoe maar geef toe aan mijn plichtsgevoel. Alles voor de baby, zo gaat dat nou eenmaal.

 

Belletje

Een paar dagen erna belt de verloskundige me. Ze is geschrokken. Ze is gebeld door Sanquin ( de bloedbank) en ik moet direct naar de gynaecoloog. Er zijn Kell-Antistoffen ontdekt en dat is enorm gevaarlijk. Zij weet niet precies wat het is en ik natuurlijk ook niet maar de verloskundige maakt een afspraak bij de gynaecoloog. Als zij gaat bellen met de gynaecoloog mag ik nog niet mijn man bellen, ik moet bereikbaar blijven. Ik puf een paniekaanval weg. Een aantal jaar geleden had ik daar veel last van, nu al een tijdje niet meer. Het overvalt me allemaal. Ik ben bij mijn zus aan het helpen in haar nieuwe huis maar zit in de gang. Zij weet dus nog van niks. Ik loop naar haar toe en ook zij schrikt. De verloskundige belt me terug om de tijd door te geven dat ik bij de gynaecoloog moet zijn en ik licht mijn man in. Die werkt op dat moment gelukkig in Haarlem (dichtbij dus) en aangezien hij door het hele land werkt had dat zomaar anders kunnen zijn.

 

Gynaecoloog

Die middag komen we aan in het ziekenhuis. We treffen daar eerst een andere verloskundige van onze praktijk. Zij komt de bloeduitslagen brengen en was i.v.m. andere bevallingen al in het ziekenhuis. We moeten uiteindelijk bijna een uur wachten. We vreten onszelf op en willen weten wat er nou aan de hand is. Het blijkt dat de gynaecoloog ons als laatste wilde behandelen zodat ze alle tijd voor ons had. We krijgen een extra echo om te bekijken hoe o.a. de hartgroei is van onze baby. De echo is goed, ons kindje ziet er goed uit. De gynaecoloog legt ons uit wat die Kell-Antistoffen betekenen, laat bloed afnemen bij de man en bij mij, ze legt ook uit wat ons te wachten staat in het slechtste scenario. We schrikken maar blijven positief.

 

Kell-Antistoffen

Je bloed bestaat uit allemaal verschillende onderdelen. Naast je bloedgroep (A, B, AB, O met een = of –) heb je nog meer kleine onderdelen. Kell is 1 van die onderdelen. Ik ben daar zelf negatief op. Meestal geen probleem maar mijn man is heterozygoot (+ en – op Kell). Hij kan dus een + doorgeven of een – doorgeven aan zijn kinderen. Bij de geboorte van onze Kell-Positieve dochter is wat bloed van haar met mijn bloed gekruist. Mijn bloed heeft daarop de Kell-Antistoffen aangemaakt. Een reactie die heel weinig voorkomt, maar hooguit 4 vrouwen per jaar in NL hebben deze problematische reactie. Voor de moeder zelf betekent het niet veel tenzij zij ooit om wat voor reden dan ook een bloedtransfusie nodig heeft. Dan mag het donorbloed niet Kell-Positief zijn omdat anders de Kell-Antistoffen het donorbloed aanvallen.

 

Het probleem vormt zich vooral wanneer een vrouw met Kell-Antistoffen zwanger is van een kindje die Kell-Positief is. Het gevaar ontstaat met name wanneer de bloedstroom gedeeld wordt en dat is vanaf week 14. De Antistoffen vallen dan de rode bloedlichaampjes van de baby aan, breken deze af en voorkomen dat de baby weer zelfstandig rode bloedlichaampjes kan aanmaken. Hierdoor ontstaat bloedarmoede bij de baby waaraan de baby uiteindelijk zal overlijden. De enige behandeling is een bloedtransfusie bij de baby terwijl de baby nog in de baarmoeder zit en daarmee nieuwe rode bloedcellen toedienen. Ze proberen dit via de navelstreng te doen in het bloedvat. Lukt dit niet omdat de navelstreng aan de achterkant ligt dan proberen ze de bloedtransfusie in een bloedvat in de lever te doen. De laatste mogelijkheid is om wat donorbloed achter te laten in de buikholte van de baby, dan duurt het helaas alleen wel langer voordat het bloed opgenomen wordt door de baby. Naast een bloedkruising tijdens de zwangerschap/ bevalling kan een bloedtransfusie ook Kell-Antistoffen veroorzaken.

 

Ons proces

Na het bloedprikken bij de man wisten we dus dat hij heterozygoot was en dus een Kell-Positief of Kell-Negatief kindje kon “maken”. Daardoor moesten we wachten tot week 14 zodat we achter de bloedgroep van de baby konden komen door de gedeelde bloedstroom en aan de hand daarvan het plan van aanpak konden bepalen. Ondertussen werden we doorverwezen naar het LUMC in Leiden. Zij zijn de specialisten op het gebied van Rhesus problematiek waar ook de Kell onder valt. In het LUMC kregen we verdere uitleg van wat ons te wachten staat en weer een echo. Diezelfde week kwam de uitslag van de bloedtest van onze baby. De baby was Kell-Positief. Dat betekende dus dat we elke week (op dinsdag) naar het LUMC moesten voor een echo en controle. Daar zouden ze ook de bloedtransfusies gaan doen.

 

Bij week 16 bleek dat ons kindje het toch zwaar had. De specialisten durfden het niet aan om een week af te wachten. We moesten die vrijdag terugkomen voor een controle- echo en ik moest rekening houden met een bloedtransfusie dus moest kleding meenemen voor mezelf (voor als ik eventueel zou moeten blijven). Inmiddels hadden we ook gehoord dat onze baby een jongetje was, heel bijzonder!

 

De bloedtransfusie

Die vrijdag bleek dat het hartje van ons kindje het zwaar had. We moesten de transfusie doen, afwachten was sowieso geen optie meer. Het was alleen veel te vroeg, meestal zijn de eerste transfusies vanaf week 20. Dan zijn de bloedvaten groter en de kindjes sterker waardoor de kans op slagen een stuk groter is. Tijdens de transfusie bleek dat ons sterke kindje een HB van 2,2 had. Dat is erg laag, normaal ligt die tussen de 7,5 en 11. Ook de bloedvaten waren erg klein nog waardoor er na diverse mislukte pogingen om in het bloedvat te prikken het donorbloed in de buikholte van de baby gespoten. Ik vond de transfusie erg heftig, ik werd plaatselijk verdoofd en ons (alsnog) beweeglijke kindje werd ook verdoofd zodat hij wat rustiger zou zijn. Er stonden allemaal mensen om ons heen, er waren veel handen op mijn buik en überhaupt voelt het bizar dat er een grote naald door je baarmoeder in je kind wordt gebracht. Na de ingreep duurde het heel lang voordat we weer iemand zagen en vraten we onszelf op. We zouden nog een echo krijgen voordat we naar huis mochten en op die echo zouden we zien of ons kindje nog wel zou leven. Het was erop of eronder. Gelukkig klopte zijn hartje nog die avond en mochten we naar huis. We probeerden positief te blijven en ik voelde ons zoontje nog die zaterdag schoppen. Zondags voelde ik echter niets meer....

 

Die dinsdag erop bleek bij de controle dat ons zoontje het inderdaad niet had gehaald. Er werd ons gezegd dat we terug mochten komen voor een nagesprek en we werden doorverwezen naar ons regionale ziekenhuis om de bevalling in te leiden. De dag erna was het al zover. Ik werd ingeleid d.m.v. Tabletten en op woensdag 22 februari 2017 werd ons zoontje geboren na een paar uurtjes aan weeën. Prachtig, lief en klein maar vooral hartverscheurend omdat hij nog niet in onze handen hoorde! Door het ziekenhuis werden foto's gemaakt en wij werden goed begeleid door de verpleegkundigen, verloskundige en gynaecoloog. Ondertussen was mijn moeder ons aan het helpen door de begrafenis van ons zoontje te regelen.

 

De placenta liet niet goed los en ik raakte in rap tempo veel bloed kwijt. Door mijn “speciale” bloed kon er niet te lang worden gewacht en werd in de OK de placenta verwijderd. Ons zoontje was ondertussen in een sterrenmandje gelegd en mijn moeder had een foetuskistje besteld en die kon vrijdags worden opgehaald.

 

 

De begrafenis

Vrijdags hebben Evi en ik bloemen uitgezocht voor bij haar broertje; een boeketje die zij zelf wilde geven en bloemen die bij hem neergelegd konden worden. Zaterdags voordat we ons zoontje op zouden halen bij het mortuarium heeft Evi nog een tekening gemaakt op het deksel van foetuskistje. “Een dinosaurus want daar houden broertjes van” volgens onze dappere meid. Evi is meegegaan naar het mortuarium en de begrafenis. Zij heeft op haar manier afscheid genomen van haar broertje en overal werd zij onthaald als grote zus. Heel bijzonder! Als een held begeleidde ze de begrafenis. Zij zei de aanwezigen waar de bloemen moesten en gaf complimenten. Onze zoon is bijgezet in het familiegraf bij mijn opa, oma en oom. Dat geeft een heel fijn gevoel, zover zoiets je een goed gevoel kan geven uiteraard.

 

Evi hebben we op aanraden van de ervaringsdeskundigen om ons heen betrokken en een eigen rol gegeven. Ze deed dit heel goed en was echt de grote zus! Ik zou dus zeker adviseren om je kindje te betrekken in het rouwproces. Evi snapt hierdoor wel beter wat er aan de hand is. Met 4 jaar kan dat natuurlijk ook heel basaal.

De toekomst

De toekomst is onzeker. De kans op herhaling is 50% en mocht ik weer zwanger worden dan moet ik sowieso tot week 14 (wanneer duidelijk wordt wat de bloedgroep van de baby is) aan een infuus om mijn immuunsysteem nagenoeg plat te leggen. Dan kunnen de Kell-Antistoffen namelijk minder hard hun best doen zodat we hopelijk pas na week 20 de eerste bloedtransfusie hoeven te ondergaan.

 

Bloedtesten belangrijk!

Ik hoorde later dat veel vrouwen de “verplichte” bloedtest uitstellen. Ik wil dus eigenlijk met mijn verhaal iedere mama op haar hart drukken wel de bloedtest te doen! Je weet nooit wat er misschien wel in je bloed aan de hand is en misschien kun je voorkomen dat er iets ergs met je baby gebeurt. En zeer waarschijnlijk is er niets aan de hand, maar dan heb jij je eerste stap in het beschermen van je baby genomen.

 

Kimberly


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.