Het verhaal van mama Esmée

Hi lieve lezers,

 

Ik ben Esmée, inmiddels 5,5 jaar samen met mijn lieve partner Levi en twee maandjes terug werd ik 24 jaar. Twee maandjes daarvoor mocht ik mijn lieve zoontje Maél Kian ter wereld brengen. Zo goed als het de eerste weken ging, zo slecht ging het toen hij drie weken oud was en in het ziekenhuis belandde. Vandaag mijn verhaal over deze intense periode en hoe ik die als new mom ben doorgekomen.

 

Eerst even terugspoelen naar één jaar geleden. Op koningsdag 2016 kwam ik er achter dat ik zwanger was. Waar de meeste stellen samen de spannende minuten aangaan, besloot ik dit (zonder Levi in te lichten) alleen te doen. Ik ging er toch vanuit dat het niet zo zou zijn, dus waarom slapende honden wakker maken? Totdat ik op de rand van mijn bed zat en er toch echt wel een roze streep te voorschijn kwam. "Tsja.. en nu?", dacht ik!! Levi was op dat moment met vrienden Koningsdag aan het vieren en ik zou daar na mijn werkdag ook heen gaan. Maar, ik kon moeilijk daar aan komen zetten en hem even vertellen dat hij papa zou worden... Wat dan wel? Nou, ik besloot te bellen: "Schat, ik wil wel komen, maar misschien is het beter dat je naar huis komt!" Hij snapte er (uiteraard) niets van en dacht dat ik geen zin meer had. Na een heel vaag gesprek viel het kwartje... Ik besloot toch om hem op te zoeken en wat was het fijn (en gek!) toen ik hem zag. De hele avond hebben we het nog voor ons gehouden en dit was nog gekker. Bij thuiskomst begon het fantaseren over hoe de toekomst zou gaan zijn. Wat een geluk groeide daar in mijn buik.

 

 

De dag daarna een duidelijke plus op de test

 

De eerste weken vlogen absoluut niet voorbij, maar des te sneller ging het na de 12 weken. Ik kreeg te horen dat mijn uitgerekende datum 04-01-2017 zou zijn en vond het dus erg spannend of we een 2016 of een 2017 baby zouden krijgen. Met 16 weken kregen we te horen dat we een blauwe kamer mochten gaan inrichten (en laat dit nou net mijn lievelingskleur zijn). Toch heb ik twee dagen aan het idee van een jongetje moeten wennen, omdat ik jaren riep dat ik als eerste kindje een meisje wou. Gewoon, zodat ik die in ieder geval binnen had (hallo control freak..) (NU ZOU IK NIET ANDERS HEBBEN GEWILD :)). Langzaam aan kwamen er steeds meer babyspullen in huis, groeide mijn buik snel en voelde ik me ook goed.

 

 

17 weken zwanger

 

Totdat ik met 19 weken zwangerschap 's morgens wakker werd met helse steken rechts onderin mijn buik. Nou kan ik mij best makkelijk aanstellen, maar juist wanneer ik écht pijn heb probeer ik me vaak te vermannen. Totdat ik moest overgeven van de pijn en mijn vriend (die op het punt stond naar zijn werk te gaan) toch even kwam checken wat ik nou weer aan het doen was. Want we hadden dat overgeven er toch wel opzitten... Uiteindelijk kon ik de pijn echt niet meer aan en na vier keer overgeven is de verloskundige gekomen. Ze kon niets vinden. Maar, omdat het zo intens en plots was, dacht ze aan een acute blindedarm ontsteking of vroeggeboorte. 'Gelukkig' was ik aardig van de wereld door de pijn dat dat laatste niet goed door is gedrongen, maar bij Levi des te meer. Uiteindelijk ben ik naar de spoedeisende hulp gereden door Levi. Na veel morfine shotjes en paracetamol via het infuus (wat niet hielp), onderzoeken en een echo, konden ze zien dat ik een cyste aan het eind van mijn eileider had. Hierdoor was mijn eileider om z'n as gaan draaien en dit veroorzaakte de heftige pijn. Gevolg was dat ik twee uur later onder volledige narcose geopereerd werd. Ik wist niet dat het kon, geopereerd worden op vrijwel dezelfde plek als waar je kindje groeit, maar wat een geluk dat dit mogelijk was! Toen ik na de operatie wakker werd was ik alleen maar reuze blij, want de pijn die ik vijf uur had gehad was eindelijk weg. Na één nachtje in het ziekenhuis verblijven mocht ik weer naar huis. Ik heb nog ruim een week moeten aansterken en de narcose uit mijn lichaam moeten werken. Maar, wat was ik blij dat het met de baby goed zat en ik weer kon gaan genieten van mijn zwangerschap. 

 

 

In het ziekenhuis na de operatie

De operatiepijl en de littekens


 

En genieten deed ik sindsdien zeker. Totdat ik merkte dat ik toch wel veel last had van harde buiken. Ze kwamen op een gegeven moment zo vaak dat het dringende advies van de verloskundige was om rust te gaan nemen. Hierdoor kwam ik in de ziektewet terecht en bracht ik vanaf 25 weken mijn zwangerschap grotendeels thuis door. Toch namen de harde buiken niet af, hoeveel rust ik ook nam... Ik bleef dus best angstig voor vroeggeboorte en elke week dichter bij mijn uitgerekende datum voelde zo fijn. In de tussentijd kochten we een huis, zijn we nog een lang weekend naar Italië geweest met lieve vrienden en verhuisden we. En ineens was het december en naderden de feestdagen. Maar kerst ging voorbij en de baby bleef zitten. Nou dan zou oud & nieuw het toch ook niet meer worden want ik voelde me juist 30 en 31 december super goed. Toen ik dan ook om 00:00 uur op 1 januari riep dat de eerste 24 uur van de 48 uur dat hij niet moest komen erop zaten, was ik er ook echt van overtuigd dat ik hem nog wel binnen zou houden tot en met 2 januari. Maar, ik riep al mijn hele zwangerschap: "Het wordt een kind van mij dus dat wordt vast kerst of oud & nieuw". En zo werd ik op 01-01-2017 om 07:00 uur wakker van een plop en een kwartier later begonnen de weeën. Ik ben gaan douchen en om 8:30 uur stond de verloskundige op de stoep. Wat bleek, ik zat al op vier centimeter ontsluiting en het moest wel heel gek gaan lopen zou ik niet die dag gaan bevallen... En zo werd Mael Kian de Jong op 01-01-2017 om 16:06 uur geboren. Wat een rijkdom! En dus toch een Nieuwjaars baby. Iets waar ik telkens wel rekening mee hield, maar inmiddels toch ook niet meer verwachtte. Om 20:00 uur mochten we naar huis en gingen we onze eerste nacht (en leven) mét baby in. 

 

 

31 December 2016 - laatste dag zwanger

1 Januari 2017 - Maél Kan werd geboren


 

Wat genoten we en wat was Maél een makkelijke en tevreden baby. De borstvoeding moest alleen nog wel wat op gang gebracht worden, maar met de hulp van een lactatiekundige en een ervaren kraamverzorgster spoorden we al gauw het probleem op. Vanaf dat moment ging ook de borstvoeding harstikke goed en was ik zo blij dat ik had doorgezet. Na twee weken stond ik er weer 'alleen' voor want Levi mocht weer aan het werk. Maél bleef een tevreden baby die van zich liet horen als hij wat wou. We vonden dan ook vrij snel onze weg met elkaar. Totdat hij toen hij drie weken oud was ineens veel begon te hoesten, constant een verstopte neus had, de hele dag sliep en niet meer goed uit deborst dronk. Op advies van de huisarts (die niets geks aan zijn longetjes kon horen) mocht ik hem neusspray of een druppeltje moedermelk in zijn neus geven. Ook gaf ze het advies om hem afgekolfde melk uit een flesje te laten drinken, omdat dit minder moeite kost dan uit de borst. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen ging het niet beter, maar juist slechter. Hij dronk zijn flesjes niet meer leeg. En als hij dronk dan moesten we meerdere malen het flesje uit zijn mond halen, omdat hij zo hard moest hoesten dat hij er soms in bleef hangen. Ik vond dit ontzettend eng en had dan ook liever dat Levi de flesjes dat weekend zou geven. Maar, het nadeel van weekend is dat het ook weer voorbij gaat en ik er dus vanaf maandag weer zelf aan moest geloven. Op maandag ochtend spuugde Maél alle voeding er weer uit, had nauwelijks nog natte luiers, zijn neus zat nog voller en zijn hoest was nog harder. Ik besloot dus weer langs de huisarts te gaan. Eenmaal daar gedroeg Maél zich weer voorbeeldig. Hij sliep zelfs door het aan en uitkleden heen en dit deed hij nooit. Voor mij juist één van de tekenen dat het echt slecht met hem ging. De arts kon weer niets vreemds aan zijn longetjes horen, maar verwees mij wel door naar de kinderarts in het ziekenhuis.    Een half uur later kwam ik daar met mijn moeder aan. Vanaf het moment dat ik melde dat Maél er was, doorgestuurd vanuit de huisarts, werden we een kamer in begeleid. Ik moest hem direct     uitkleden. Ik had mijn eigen jas nog aan toen hij al aan allerlei slangetjes vast zat en ik het verhaal vanaf mijn zwangerschap tot een uur daarvoor moest doen. Zo rustig als het er bij de huisarts aan toe ging, zo heftig was het in het ziekenhuis. Na wat onderling overleg werd er besloten om een infuus aan te brengen, bloed te laten prikken en nog wat onderzoeken te gaan doen. Hij werd naar zijn kamer op de kinderafdeling gereden. Eenmaal daar werd hij aan het eerste (zo zou later blijken) beademingsapparaat gelegd zodat hij wat meer zuurstof binnen kreeg.

 

 

Maél was het er niet mee eens

 

Maél was inmiddels alleen zo overstuur geraakt door alles en had enorme honger. Ik had een klein beetje afgekolfde melk meegebracht want ik ging er niet vanuit dat we in het ziekenhuis zouden belanden. Ik heb nog geprobeerd om hem aan te leggen, maar dit ging niet... We hadden dit het hele weekend niet meer gedaan en Maél had er nu zeker de kracht niet meer voor. Op dat moment ben ik meteen aan het kolf apparaat gaan zitten om Maél zo snel mogelijk melk te kunnen geven om hem rustig te krijgen.  Mijn moeder belde ondertussen Levi om te zeggen dat hij op weg naar het ziekenhuis eerst thuis wat voorraad melk moest gaan ophalen. Gelukkig was Levi er vrij snel en kon hij hem voeden terwijl  ik aan het kolven was. Ondertussen stonden er ineens vier artsen in de kamer om ons over Maéls situatie te vertellen. Ze dachten al vrij snel aan een longinfectie in combinatie met een fikse verkoudheid. Deze combinatie zorgde ervoor dat Maél bijna geen lucht kreeg en het ziekenhuis op dat moment de enige juiste plek voor hem was. Wij waren het hier alleen maar mee eens. Ik was blij dat ik niet voor de eerdere optie bij de huisarts (naar huis gaan en morgen terug komen) was gegaan. We kregen te horen dat we er vanuit moesten gaan dat Maél één tot twee weken zou moeten blijven. Toen we dat hoorden kwam ineens bij ons beiden het besef dat het toch echt wel menens was en we op tijd actie met hem hadden ondernomen. Hallo moedergevoel, wat dus schijnbaar na 3 weken al sterk genoeg is om de situatie goed in te schatten. Maar, hup schouders eronder en door.

 

 

Eén uur na binnenkomst lag hij er zo bij

 

Ondertussen was het 20:00 uur toen hij aan een ander beademingsapparaat gelegd werd. Ook werd hij aangesloten op de monitor, had hij een sonde in en werd er elk uur een hielprikje genomen om de zuurwaarde in zijn bloed vast te stellen. Aan de hand van deze zuurwaarden konden ze testen hoe het met hem ging. Ze merkten al vrij snel dat hij achteruit bleef gaan, ondanks dat hij aan de beademing lag. Ze hadden nog twee sterkere beademingsapparaten in het ziekenhuis, maar er was een grote kans dat zijn beademing volledig overgenomen moest worden. Deze mogelijkheid is er niet in Deventer en hij zou dan overdagen worden aan het ziekenhuis in Groningen. Niet echt om de hoek voor ons, maar wat moet dat moet. En dus hielden wij in ons achterhoofd dat er een grote kans was dat we ineens die kant op zouden moeten. De artsen besloten om die nacht de hielprikjes te blijven prikken en één van ons had de mogelijkheid om te blijven. Dit was nog een lastige keus, maar uiteindelijk besloten we om samen naar huis te gaan. Als hij zou verslechteren zouden we dit direct horen en we werden sowieso om 03:00 uur gebeld om te horen hoe het met hem ging. We kregen om 03:00 uur het telefoontje dat de uitslag van de waarden net binnen waren en het slechter met hem ging. Hij zou direct overbracht worden naar de afdeling Neonatologie en daar aan het zwaarste beademingsapparaat gelegd worden. Om 04:00 uur zouden we weer gebeld worden om te horen wat dit deed voor hem. En om 04:15 uur was daar het telefoontje dat het voorzichtig wat beter leek te gaan. We spraken af dat we er 's morgens om 07:30 uur zouden zijn. Ondertussen kolfde ik die nacht gewoon door zodat ik mijn melk mee kon brengen en hij dit via de sonde binnen zou krijgen.

 

Inmiddels lag Maél aan nieuwe beademing 

Nog een laatste blik en kus voor dat we weg gingen


 

De volgende ochtend liepen we om 07:30 uur de afdeling Neonatologie op. Toen we Maéls nieuwe kamer in liepen schrokken we best wel. Het zag er daar een stuk serieuzer uit en ook Maél lag aan nog meer bedrading. Hij had zelfs een mutsje op waar alle draden aan vast gezet konden worden. Ook was zijn gezichtje ontzettend opgezet door alle medicatie en dergelijke. Toch reageerde hij op ons zodra wij er waren en dat was zó fijn. Om 10:00 uur kwamen de kinderartsen om ons op de hoogte te brengen van Maéls situatie en het behandelplan. We kregen te horen dat de waarden weer gedaald waren en we toch echt serieus rekening moesten houden met Groningen. Maar, voor nu bleef hij nog in Deventer en hadden de artsen nauw contact met de artsen daar.  Er werd besloten om een röntgenfoto van zijn longen te maken. Aan de hand van die foto zou er een besluit genomen worden. Ook werd hij getest op het RS-virus en werd er weer een hielprikje genomen. Vanaf dat moment moesten alle artsen die Maéls kamer binnen liepen een schort aan en een mondkapje op wegens besmettingsgevaar. Hierdoor zag het geheel er nog heftiger uit. In de tijd dat wij er die dag waren had Maél ook wat wakkere momenten en dan konden wij weer even van ons dappere vriendje genieten. We mochten hem die middag even uit zijn bedje halen en dit was zo'n fijn moment. Elke keer als Maél huilde moesten we hem namelijk laten liggen en vanaf een afstand hem zien te troosten. Dit terwijl je net voor de eerste keer ouder bent geworden en dus nog niet goed je weg hierin gevonden hebt. Dus des te meer genoot ik toen hij bij mij lag. Die middag kregen we ook de uitslag van de röntgen en het hielprikje. Ze zagen wel wat ruis op de longen, maar de zuurwaarden lieten zien dat het beter leek te gaan met Maél.

De artsen hebben na overleg met Groningen besloten om hem die dag nog hier te houden. Het virus wat hij mogelijk zou hebben zit vaak na 6 dagen op een kantelpunt waardoor het ineens beter kan gaan. Helaas is er alleen pas achteraf te zeggen of dat ook bij Maél ook zo zou gaan. Later die avond zijn we weer naar huis gegaan om daar wat rust te pakken. Op zo'n heftig moment in je leven is dat namelijk minstens zo belangrijk.

 

 

Bij binnenkomst troffen we Maél zo aan

Eindelijk mocht ik hem weer vasthouden


 

De volgende dag liepen we om 08:00 uur de Neonatologie weer op. We zagen eindelijk ons sterke vriendje weer! Hij had een goede nacht gehad en hij zag er ook beter uit. Er waren bijna geen monitor meldingen geweest. Wat een fijn bericht. Vlak nadat wij binnen kwamen werden zijn waarden weer getest en toen wij daarvan de uitslag kregen was eindelijk Groningen officieel van de baan. Maél boekte vooruitgang. Ook kregen we ondertussen de uitslag binnen van het RS-virus en hij bleek dit niet te hebben. Wat hij dan wel heeft gehad is nooit duidelijk geworden, maar het leek erop dat het ineens een stuk beter ging. Wat een opluchting! En zo snel als die maandag alles in gang gezet werd, zo snel werd dit ook weer afgebouwd. Maél mocht die dag erna van de zware beademing af en kwam weer aan een mildere versie te hangen. Ook mocht ik hem eindelijk weer een flesje geven en met hem knuffelen. Wat was dat fijn! Die middag bleek het zo goed te gaan en werd het (helaas) steeds drukker op de Neonatologie dat er werd besloten om Maél weer naar de kinderafdeling terug te brengen. Dikke prima, want er waren kindjes die de intensieve zorg op deze afdeling véél harder nodig hadden dan Maél.

 

 

Maél drinkt zijn flesje helemaal leeg

 

En zo stonden we vier dagen later weer in dezelfde kamer als waar hij binnen gebracht werd... Maar nu dus om een veel positievere reden. Er was eindelijk zicht op het mee naar huis nemen. Jippie!! Vanaf toen ging het ook allemaal erg vlot. De dag erna mocht hij van de beademing af, net als van de monitor. Hij deed het zo goed en we mochten hem weer helemaal zelf verzorgen. Ook mocht ik het aanleggen weer gaan proberen, maar dit was nog te heftig voor Maél. Dus bleef ik vrolijk door kolven en stond inmiddels de koelkast op de kinderafdeling overvol met mijn melk... Oeps! Dus, hups, er ging een voorraad mee naar huis. En over dat huis gesproken, de volgende dag mochten we inderdaad Maél daar weer meer naar toe nemen. Zijn sonde was er inmiddels uit en hij deed het zo goed. Wel hoestte hij nog veel en was hij benauwd, maar we hadden genoeg vertrouwen om het thuis verder voort te zetten. En zo was hij voor zijn vierde verweekdag weer bij ons thuis. We hebben nog een tijd aan elkaar moeten wennen en moesten met bepaalde dingen elkaar weer leren kennen. Één daarvan was het live voeden. Dit werd zo'n strijd dat ik besloot om over te gaan op fulltime kolven. Dit was de beste keus die ik kon maken, want vanaf dat moment was er rust. Bij Maél en bij mij. Ik had de controle weer terug en ik kan achteraf zeggen dat dat het fijnste is wat ik op dat moment weer terug kon krijgen. Maél werd ook een stuk rustiger en was weer de tevreden baby als voor zijn hele ziekenhuis avontuur.

 

 

Met zijn drieën weer naar huis

Maél was ook blij dat hij weer naar huis mocht


 

Inmiddels is Maél 5 maanden oud en doet hij het super! Ik kolf nog steeds fulltime en ik wil dit zo lang mogelijk doorzetten. Elke dag kan ik mijn vriezer voorraad aanvullen en dit werkt natuurlijk ontzettend motiverend. We genieten volop van hem en hij mengt zich steeds meer in ons leven. Elke dag is er wel iets wat mij weer  meer trots maakt en elke dag is weer mooier dan de ander. Zwaar is het af en toe ook, maar door onze pittige start denk ik dat we ons met gemak over elke hobbel gooien.

 

 

 

Liefs, 

Esmée

 

p.s. respect wanneer je mijn verhaal van begin tot einde gelezen hebt. :)


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.