Het verhaal van mama Sharon

 

Mijn liefde voor dragen ontstond vanaf het moment dat ik mijn dochter voor de eerste keer in mijn armen had.

 

Al eerder had ik kennis gemaakt met de Afrikaanse manier van dragen. Toen ik 18 jaar was verbleef ik 3 maanden in Ghana waar ik werkte in het ziekenhuis. Torso dragen, weet ik nu, is wat ze daar veel doen. Vooral praktisch, met torso dragen lopen de doek banen niet over je schouders heen en heb je daardoor meer bewegingsvrijheid. De mama’s daar kennen geen verlof en moeten dan ook vrij snel na hun bevalling weer aan het werk.

 

Maar om terug te komen op mijn liefde voor dragen, ik was wat bevooroordeeld, dragen vond ik weg gelegd voor bepaalde types. Mama’s met heel veel rust en geduld. Dragen in doeken en zakken leek me vooral moeilijk, en belastend, vooral het knoppen vond ik er ingewikkeld uit zien. Terwijl mijn zwangere vriendinnen overtuigd waren door het gemak van het dragen, bleef ik wat afwachtend. Maar op het moment dat ik mijn dochter vast had en naar haar keek wist ik het zeker, ik houd jou vast en laat je nooit meer los. 

 

Mijn eerste doek was een geleende tricot slenn. Een van mijn mama vriendinnen had me de knoop geleerd en ik was verbaasd hoe makkelijk me dit afging. Ik mocht hem gebruiken zolang ik wilde, echter had ik vrij snel mijn eigen Tricot Slenn aangeschaft. Wat een genot was dit. De warmte, de geborgenheid en de liefde die ik voelde wanneer ik mijn dochter droeg, het is onbeschrijfelijk. En dan nog niet gesproken over het uitzicht wat je hebt, die zachte wangetjes die donkere haartjes, die snelle maar regelmatige ademhaling, die ongecontroleerde bewegingen van haar lipjes tijdens haar slaapje.

 

Omdat mijn dochter makkelijk kon overstrekken en daardoor  niet graag in de reiswieg lag pakte ik steeds sneller de Tricot Slenn. 

Hij ging mee op vakantie en diende naast draagdoek ook als dekentje.

 

Mijn dochter werd ouder en zwaarder en mijn Tricot Slenn was niet meer toereikend, dus ging ik op zoek naar een geweven draagdoek. Ik zocht contact met een draagconsulente en zij leerde mij knopen en ook mocht ik verschillende doeken proberen.  Boterzachte doeken, makkelijk te knopen met als resultaat een tevreden slapende dochter. En ik dacht, dit wil ik ook! Ik heb diverse doeken aangeschaft, mt 6 vooral, dit omdat ik hier mee had leren knopen en begrepen had dat je hier het meest mee kon. ( dit ligt echter wel aan je lengte en confectie maat)

In eerste instantie keek ik naar wat ik mooi vond, dat er nog zo veel verschil was in materiaal wist ik toen nog niet. Maar al doende leert men. Inmiddels ben ik 3 doeken,1 RS en 2 draagzakken verder. Wat voor de één een fijne doek is wil niet zeggen dat een ander dat ook zo ervaart.  Je moet het voelen, ermee dragen. Daarbij komt ook nog kijken de manier waarop je knoopt, er zijn zo veel verschillenden soorten knopen, die ook niet met iedere doek uit te voeren zijn.

Ik ben het meest gebaad bij een draakdoek Hoppidez mt 6. Hij is zacht en niet te dik en enorm draagkrachtig. Hiermee draag ik op mijn buik en rug. Al gebruik ik voor de korte, snellere momenten toch ook mijn draagzak.

Maar na langere tijd gaan de gespen mij wat in de weg zitten. Daarbij vind ik het moeilijker om mijn dochter in de juiste houding op mijn rug te krijgen in de draagzak dan in de doek. In de doek kan ik haar beter begeleiden tot een juiste zit.

 

Er wordt mij vaak gevraagd, ‘’maar wanneer draag je dan?’’

Er zijn geen vaste momenten, en eigenlijk doet mijn dochter al haar slaapjes lekker in haar bedje. Maar op het moment dat ze niet lekker of huilerig is, pak ik mijn doekje en knoop ik haar lekker dicht tegen mij aan. Haar tranen verdwijnen, ze pakt haar duimpje en lijkt zich veilig en vertrouwd te voelen om in slaap te vallen.

 

Maar ook braderieën, drukke winkelstraten of uitjes naar het bos doen wij graag in de doek. Zeker nu mijn dochter op mijn rug over mijn schouder de wereld kan zien zoals wij het zien.

Zingend nurriend en zwaaiend kijkt ze rond, bij veel plezier gaan haar voetjes op het ritme mee.

Vaak wordt ik gekriebeld in mijn haar en krijg ik een spontane kus op mijn oor of op mijn schouder, en zo af en toe wanneer ik s’avonds de dag afsluit, vind ik nog een verdwaalde soepstengel vastgeplakt op mijn trui.

 

 

 

 

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.