Het verhaal van mama Nikky

Lieve allemaal! Mijn naam is Nikky, 26 jaar oud, wonend in Brabant met mijn man Rik, ons zoontje Javi, en onze 2 eigenwijze chihuahua’s
Nikkie vroeg me een stukje te schrijven, dus daar ben ik met veel plezier even voor gaan zitten. 


Ik wil jullie graag vertellen over mijn zwangerschap, bevalling en daarna. Vooral omdat ik een spannende zwangerschap had, en een super goede bevalling! Vaak hoor je alleen maar negatieve berichten over de bevalling, terwijl het juist zo’n mooie ervaring is. Dus ik ga jullie laten zien dat het ook anders kan! 

Mijn zwangerschap zag ik totaal niet aankomen. Mijn man en ik waren hier nog helemaal niet mee bezig. Ik gebruikte de pil al een hele tijd niet meer, dit omdat mijn lijf er niet meer goed op reageerde. Tot dat mijn ongesteldheid wel erg lang uit bleef, en ik al de hele week last had van gevoelige borsten. Ik besloot toen mijn man even de deur uit was, een test te doen, en daar stond het dan toch echt. ZWANGER. Het was even schrikken, maar uiteindelijk waren we super blij! We zagen mijn zwangerschap daarom ook echt als een cadeautje! Een onwijs mooi cadeautje. 

De eerste weken heb ik me vooral erg misselijk gevoeld. Had nergens trek in, en de geur van eten koken deed me al de das om. Gelukkig verdwenen die klachten rond de 14e week. 
Tot aan 24 weken heb ik regelmatig bloed verloren. Waar dat vandaan kwam weet niemand, de gynaecoloog zei dan ook dat het ‘gewoon’ een zwakke baarmoedermond was. Dat stelt het vertrouwen in je eigen lijf heel erg op de proef. Toch is positief blijven dan het allerbeste, dus dat deden we dan ook! We hebben extra veel echo’s gehad, en gelukkig was iedere keer alles goed, tot aan de echo bij week 28. Uit die echo bleek dat onze kleine man, wel erg klein was, en niet goed genoeg gegroeid was. Dus werden we weer doorverwezen naar de gynaecoloog. Daar moest ik iedere week op controle voor een CTG en echo. Ook moest ik met 31 weken stoppen met werken, zodat ik in alle rust mijn buikje, en de kleine man, goed kon laten groeien.

De controles bij de gynaecoloog verliepen ook voorspoedig zonder problemen en alles leek er goed uit te zien. De kleine man groeide mooi volgens zijn eigen lijntje. Alleen een stukje kleiner dan de gemiddelde baby. Nou ben ik zelf ook niet groot, dus dat we een grote baby zouden krijgen was al niet de verwachting. Soms snap ik echt niet dat de artsen niet kijken naar de personen die voor hun staan. Een grote familie zal eerder een grotere baby krijgen omdat dat in de genen zit. Wij zijn een kleinere familie dus lijkt me een kleine baby ook logischer. Maargoed, het is fijn dat ze het allemaal goed in de gaten hebben gehouden, en zo hebben we extra vaak kunnen kijken naar de kleine! Positief blijven! 

Met 38 weken precies waren we na een gezellige barbecue op de bank geploft, toen ik het allereerste steekje in mijn buik voelde. Lacherig hupste ik van de bank naar de stoel en weer terug tot dit steekje wegebde. 
We doken in bed, en mijn man sliep al snel als een roosje. Ik daarin tegen was om het half uur, heen en weer aan het draaien in bed.  Toch dacht ik niet dat de bevalling al zijn intrede gemaakt had. Echte weeën doen vast veel meer pijn!
Toen de steekjes toch wel vaak terug kwamen ben ik ze eens gaan timen. Om de 20 min kwam er wel één. Spannend!!! Ik maakte mijn man wakker, en met een dikke grijns op mijn gezicht vertelde ik dat ik om de 20 min steekjes in mijn buik had. Jajaja, zei hij… ga nou maar weer slapen, als ze om de 10 min komen kunnen we pas bellen. Ik had weinig pijn, en zag de steekjes ook echt als voorweeën. Dus ik heb gewoon in bed gelegen en geprobeerd te slapen. Natuurlijk kon ik door het enthousiasme niet slapen, en heb de hele nacht bijgehouden, om hoeveel minuten ,de steekjes terug kwamen. Tot ik ineens wakker werd van een heftige steek in mijn buik. Tot mijn grote verbazing had ik 45 min geslapen, alleen een flinke steek had me weer alert gemaakt. Dan maar even plassen… 
Op de wc zag ik slijm, en wat bloed. Hmmmm, dat had ik nog niet eerder gezien. Ik besloot naar beneden te gaan en toch maar even naar het ziekenhuis te bellen. Die wilde me graag even zien voor een CTG. Ik maakte mijn man wakker, en samen gingen we, naar het ziekenhuis. 
Onderweg in de auto had ik niet zoveel last meer van steekjes. Zie je wel dacht ik, het waren gewoon voorweeën, niks aan het handje! We doen die CTG gewoon even en dan weer naar huis. 

De verpleegkundige stond al op ons te wachten en nam ons mee naar verloskamer 5, die inmiddels al aanvoelde als ‘thuis’.  ‘toevallig’! Bij bijna elke controle lag ik in deze verloskamer aan de CTG )  Weinig weeën activiteit te zien.  Na een tijdje kwam de verloskundige binnen om de CTG te bespreken. Geen bijzonderheden, ze vond het wel een beetje vreemd dat ik zo’n onrustige nacht gehad had. Ze wilde voor de zekerheid toch even ‘voelen’, maar maakte ons al duidelijk dat we waarschijnlijk gewoon lekker terug naar huis kondenZe deed inwendig onderzoek en begon te lachen, ‘ jij gaat vandaag helemaal nergens heen, want je bent al op de helft, 5 centimeter! ‘  

Toen ging het allemaal heel snel. Ze hebben 30 min gewacht, zodat het nieuws even kon bezinken, en hebben daarna mijn vliezen gebroken. Na het breken van de vliezen kwamen ze weer op gang, alleen ik kan niet zeggen dat ze nou echt onwijs zeer deden. Het is oncomfortabel, maar echt pijn had ik niet. Zwangerschapsyoga heeft me wel geholpen de ontspanning in mijn lijf te kunnen vinden. Een goede ontspanning tijdens de bevalling zorgt voor een voorspoedige ontsluiting, dus dat was me in ieder geval goed gelukt!  De echte pijn kwam pas 2 uur later, toen ik op zo’n 8 cm ontsluiting zat. Die laatste twee centimeter waren best heftig, en ik had tussen weeën door bijna geen tijd om te rusten. Binnen 2.5uur na het breken van de vliezen had ik volledige ontsluiting en mocht ik beginnen met persen. Dat persen voelde fantastisch! Eindelijk kan je de energie omzetten in kracht. Het ging dan ook echt super snel, en de kleine man lag met 15 min persen op mijn buik. Klein was hij, maar helemaal compleet, alles erop en eraan.  De navelstreng was wel wat kort, en achteraf bleek ook een mini placenta. 

 

 

Om 12.40 uur werd Javi geboren, 47 cm lang, en 2510 gram. Klein maar fijn, maar wij vonden hem prachtig! Kenmerken van zowel mij als mijn man. Zo onwijs bijzonder dat een kindje in de buik zich zo kan ontwikkelen. Ik kan er nog steeds uren over door zwijmelen, maar laten we dat nu maar niet doen... ;-)

Na het hele gebeuren ben ik gehecht, maar 2 stuks, en daarna gedoucht en in een heerlijk schoon bedje terug gereden naar kraamafdeling van het ziekenhuis. De temperatuur van Javibleef aan de lage kant, dus we moesten een nachtje blijven. Ook Rik mocht op de slaapbank in de kamer blijven slapen.
De volgende dag, mijn 26ste verjaardag, mochten we naar huis. Vol trots werd ik naar de auto gereden in de rolstoel met Javi in de maxi cosi bij me. Thuis was binnen 15 min de kraamhulp aanwezig. Man man, wat viel dat tegen. Er was totaal geen klik met deze vrouw, en ik voelde me echt ongemakkelijk. Ook Javi, die waarschijnlijk mijn onrust voelde, zette het op een huilen, vooral tijdens het voeden. Terwijl er in het ziekenhuis nog niets aan de hand was. 
Aan het einde van deze ‘feestelijke’ dag toch maar naar het kraamzorg bureau gebeld en gevraagd om een nieuwe hulp. Die kwam de volgende dag. Wauw wat een verademing! Een super kundige, lieve en gezellige vrouw! De rest van de kraamweek voelde ik me top! 
Tuurlijk waren daar ook de kraamtranen en onzekerheid, maar door erover te praten tegen de kraamhulp, verdween die onzekerheid. 

 

En ja, na die kraamweek sta je er alleen voor als First time mommy en moet je het dus zelf doen. Spannend vond ik het wel, maar al snel was ik gewend aan mijn nieuwe rol.

Alles liep eigenlijk op rolletjes tot dat we merkten dat Javisteeds meer ging spugen. Grote golven, vaak de hik, last van z’n buikje, veel huilen, onrust, gebroken nachten enz. Zo kwamen we erachter dat Javi reflux had, en later ook een koemelk intolerantie. 

 

Onze prachtige zoon, Javi!


Via mijn borstvoeding kwam hij daar toch mee in contact. Ik had twee opties: of mijn dieet lactose vrij houden, of overgaan op kunstvoeding. Ik gaf op dat moment 5 maanden borstvoeding, en wist dat een lactose vrij dieet echt heel lastig zou gaan worden. Dus ik heb met frisse tegenzin de kunstvoeding pepti in huis gehaald. 

Daarop deed Javi het heel goed, en in combinatie met atlastherapie had ik ineens een hele blije, vrolijke en lieve baby in huis. En het belangrijkste: het spugen was zo goed als over! 

Alleen bij een heftig sprongetje, of net als op dit moment, het krijgen van tandjes, wil het spugen nog wel eens naar boven komen. Maar over het algemeen heb ik een hele blije lieve Javi in huis. 

 

 

 

Hij slaapt nog niet door, maar alles op z’n tijd! Tot die tijd houden we hem nog lekker bij ons op de kamer, en genieten we van alle mooie momentjes met z’n 3en!

Of er nog ooit een 2e baby komt weten we nog niet. Voorlopig houden we het lekker met z’n 3en. Al weet je maar nooit, Javi was ook een verrassing! Maar wel de mooiste en leukste ooit! 

 

Veel liefs, Nikky

 


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.