Het verhaal van mama Marjolein

Nikkie vroeg mij om mijn ervaringen als nieuwe mama met jullie te delen. Omdat ik het zelf ook altijd erg leuk vind om verhalen van anderen te lezen hoefde ik hier niet lang over na te denken.

 

Ik ben Marjolein, 28 jaar en al 11,5 jaar samen met mijn grote liefde Dirk.

We wonen inmiddels 7 jaar samen, niet getrouwd, ik wacht nog altijd op een huwelijksaanzoek ;) Dus Dirk, als je dit leest...

 

Dirk vertelde mij altijd dat het zijn grootste wens was om 'jong' vader te worden. In 2013, toen ik 24 jaar was, begon het bij mij ook te kriebelen en werd het samen onze grootste wens om een kindje te krijgen. Na de zomer besloten we om de pil in de prullenbak te gooien. Zo positief (of misschien wel naïef) als ik ben ingesteld ging ik er wel een klein beetje vanuit dat het niet lang zou duren voordat ik zwanger zou worden. Ik was tenslotte hartstikke gezond en we waren nog zo jong. Toen ik na een aantal weken nog niet ongesteld was dachten we dus ook 'zou het dan al direct raak zijn?'.Helaas gaf de test aan dat het niet zo was.Meerdere weken waarin ik niet ongesteld werd en vele negatieve zwangerschapstesten verder begon de moed mij wel wat in de schoenen te zakken. Ik het hele eerste jaar dat ik gestopt was met de pil ben ik misschien maar 3 keer ongesteld geweest. Ondanks dat ik sterk het idee had dat er iets niet klopte en dat het niet alleen maar om 'onthulling' ging, wilde de dokter pas na een jaar actie ondernemen. Prompt werd ik na dat jaar zwanger! Wat waren we blij! We hebben met de zwangerschapstesten in onze handen gehuild van blijdschap. Na 6/7 weken kreeg ik echter bloedingen. Ik wilde niet geloven dat het mis zou gaan, maar toen de bloedingen doorzetten en de echo bij de verloskundige een lege baarmoeder liet zien, kon ik niet langer ontkennen dat ik helaas toch echt een miskraam heb gehad. We zijn ontzettend verdrietig geweest, maar gingen weer vol goeie moed verder. Na drie maanden hadden we weer een positieve zwangerschapstest in onze handen. Uiteraard waren we weer dolblij, maar vonden het ook erg spannend of het nu wel goed zou gaan. Helaas herhaalde de geschiedenis zich weer en had ik met 7/8 weken weer een miskraam. Weer waren we ontzettend verdrietig, maar we lieten ons de moed niet in de schoenen zakken. Toch betrapte ik mezelf er op dat ik het steeds moeilijker vond om zwangere vrouwen te zien. Ik wilde dat ook zo graag! Nog steeds was mijn menstruatiecyclus erg onregelmatig, het was dus erg lastig om te 'timen' wanneer ik vruchtbaar was. Na een half jaar ontdekten wij dat ik weer zwanger was, wat een geluk! Driemaal is scheepsrecht zeggen ze toch? Dat moest dan wel zo zijn. Met 6 weken hadden we een echo en zagen we een hartje kloppen! Wat waren we blij! In verband met onze geschiedenis hadden we met 8 weken weer een echo en weer zagen we een hartje kloppen, dit zou wel goed komen dacht de verloskundige. Ons vertrouwen groeiende en daarmee ook het enthousiasme. Met 11 weken durfde we de wereld te vertellen dat wij een kindje verwachten. Na die 11 weken hadden we nog een echo om de termijn vast te stellen. Toen de verloskundige het apparaat op mijn buik zette was het stil in de kamer. Ze moest ons helaas teleurstellen zei ze, het hartje was gestopt met kloppen. Er was geen leven meer. Het was alsof de grond onder mijn voeten vandaan zakte. Wat vond ik dit oneerlijk. Omdat de miskraam niet vanzelf op gang kwam, kreeg ik pillen mee om de miskraam op gang te brengen. Wat voelde ik mij verdrietig en ellendig, even twijfelde ik zelfs of ik wel wilde doorgaan om te proberen met zwanger te raken. Wat nou als het weer mis zou gaan, zou ik dat wel aankunnen?

 

Gelukkig hadden Dirk en ik veel steun aan elkaar en besloten we wel door te gaan met proberen zwanger te raken, maar er minder aandacht aan te besteden. meestal klinkt dit makkelijker gezegd dan gedaan, maar op de één of andere manier lukte dit toch wel. We besloten samen de droomreis te maken waar we het al zo lang over hadden, een maand naar Nieuw Zeeland! En we kochten een boot, ook een droom die wij al langer hadden. Zo lukte het ons toch om onze zinnen te verzetten. Ondertussen hebben we in dat jaar een aantal onderzoeken in het ziekenhuis gehad. Om te kijken of er een reden was voor de miskramen en om te kijken hoe het kan dat mijn menstruatie cyclus zo onregelmatig was. Voor de miskramen bleek geen aantoonbare reden te zijn en mijn onregelmatige cyclus bleek te komen doordat ik PCOS heb. Het ziekenhuis stelde voor om een hormoonbehandeling te starten, maar Dirk twijfelen of we dat wel direct moesten doen. Ik was tenslotte wel al drie keer op de natuurlijke manier zwanger geworden. We besloten het nog even af te wachten, we konden later altijd nog de keus maken om toch een hormoonbehandeling te starten. Van iemand die PCOS heeft kreeg ik de tip om ook eens op de site www.healthyhormones.eu te kijken. Deze site is opgericht door Myriam die zelf ook PCOS heeft. Ze heeft allerlei research gedaan naar PCOS en met haar opgedane kennis haar hele voeding- levensstijl omgegooid. Haar klachten verdwenen en toen zij en haar vriend klaar waren voor kinderen werd zij na 3 maanden op de natuurlijke manier zwanger. Het was inmiddels al weer bijna een jaar gelden dat ik mijn laatste miskraam had gehad en ben ik dus fanatiek met haar tips aan de slag gegaan. Ik voelde me al direct veel fitter en ik denk maar zo: baat het niet dan schaadt het niet.

 

 

Ook deze keer vonden we het de eerste weken weer ontzettend spannend. We hebben meerdere echo's gehad om te kijken of het goed ging. Na de eerste 4 maanden ben ik verschrikkelijk misselijk geweest, elke dag moest ik overgeven. Ik heb me behoorlijk ellendig gevoeld, maar aan de ander kant gaf het ook wel weer hoop. Als ik zo misselijk was zou het nu wel goed moeten gaan dacht ik. Na 16 weken was de misselijkheid van de één op andere dag over en voelde ik me weer goed. Toen bij de 20 weken echo alles goed leek durfden we echt te gaan genieten. De rest van de zwangerschap voelde ik mij gelukkig super goed!

 

Een dikke week voor de uitgerekende datum begon het te rommelen. Op een ochtend had ik steeds harde buiken, tenminste zo kon ik het het beste omschrijven. Toen de harde buiken wel erg regelmatig kwamen begon ik te twijfelen of het wel harde buiken waren. s'middags kwam de verloskundige voor controle en bleek ik ongeveer 1,5 cm ontsluiting te hebben. Daar zou ik in principe nog wel een tijdje mee rond kunnen lopen, maar ik had de hele dag geen beweging meer in mijn buik gevoeld, terwijl de baby al de hele zwangerschap erg bewegelijk was. Voor de zekerheid moesten we even naar het ziekenhuis voor controle. Aan het CTG apparaat bleek er gewoon een goede hartslag te zijn maar inderdaad weinig beweging. Ook registreerde het apparaat de voorweeën, die al erg regelmatig kwamen. s'avonds kon er geen echo meer gemaakt worden, dus we mochten naar huis en moesten de volgende ochtend weer terug komen. Thuis aangekomen gingen de voorweeën helemaal weg, maar ik bleef maar geen beweging voelen in mijn buik. De volgende ochtend zijn we dus zo snel mogelijk weer naar het ziekenhuis gegaan. Ik werd snel weer aan het CTG aangesloten en ineens besloot onze baby te laten weten dat hij er nog was en was het weer het bewegelijke jongetje als daarvoor. De rest van de controles waren ook allemaal goed, we mochten dus weer naar huis. Zo kon het best nog wel een week of zelfs twee of drie duren voordat ik zou bevallen. We besloten nog lekker even de stad in te gaan. Nu die voorweeën weg waren voelde ik me weer goed. We hebben gezellig koffie gedronken en besloten nog even een nieuwe telefoon voor mijngriend te halen. Het duurde allemaal ontzettend lang in die winkel en ineens werd ik overvallen door gigantische heftige weeën. Ik riep mijn vriend en zei dat hij er een eind aan moest breien omdat ik anders nog wel eens midden in de winkel kon gaan bevallen haha. Ik ben vervolgens naar de auto gewaggeld en heb ik bijna aan elk portiek een wee weg gepuft. Bij de controle van de verloskundige bleek ik al 4/5 cm ontsluiting te hebben, we mochten het thuis nog even afwachten of alvast naar et ziekenhuis gaan waar ik graag wilde bevallen. Ik wilde zo snel mogelijk naar het ziekenhuis, dan waren we daar maar vast voordat de weeën nog heftiger werden  Vanaf dat moment is het allemaal erg snel gegaan, om half 4 s'middags kwamen wij aan in het ziekenhuis en om half 9 s'avonds ben ik bevallen  van onze prachtige zoon Jurre! Ik vond het een heel bijzondere en ook best wel heftige ervaring ondanks dat ik een goede bevalling heb gehad.

 

Onze trots, Jurre!


 

Op het moment dat ik deze blog schrijf ik Jurre al weer 10 weekjes oud. Wat een mooie, fijne en bijzondere 10 weken waren het! De kraamweek was echt een grote roe wolk. Ik had energie voor 10 (tenminste zo liet de adrenaline in mijn lijf mij voelen), Jurre deed het goed en we hadden een geweldige kraamhulp. De tweede en derde week landde ik weer op aarde en voelde ik wat meer aan mijn lijf dat ik nog maar net bevallen was. Ook moest ik toch best wel even wennen aan mijn nieuwe leven als mama. Wat kun je dan ineens onzeker zijn over alles. Drinkt hij wel genoeg, groeit hij wel goed, is hij niet te koud of juist te warm? Is het normaal dat hij af en toe spuugt, waarom zou hij nou huilen enz. enz. Gelukkig deed en doet Jurre het super goed waardoor die gewenning al heel snel klaar was en helemaal over ging in genieten.

 

 

Je leert zo'n kleintje steeds beter kennen en weet steeds beter wat hij nodig heeft, daarnaast is Jurre tot nu toe een gemakkelijk kind waardoor we echt maximaal van hem kunnen genieten! Ik ben zelf ook snel na de bevalling weer helemaal hersteld. Heerlijk is eerlijk, al die clichés zijn allemaal waar. Tijdens de bevalling dacht ik nog: 'Dit wil ik nooit meer meemaken'. Maar als je dan je kindje in je armen krijgt is het het allemaal waard geweest. En inmiddels durf ik weer te zeggen dat ik er op den duur heel graag een broertje of zusje voor Jurre bij zou willen. Voorlopig nog niet hoor, eerst maar lekker genieten van Jurre en daarnaast moet het ons ook maar weer gegeven zijn. Het is ons wel duidelijk geworden dat het krijgen van kinderen zeker niet vanzelfsprekend is!

 

 

Liefs van

Marjolein


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.