Het verhaal van mama Melanie

Hallo! Ik ben Melanie, 25 jaar en sinds 17 Augustus 2016 mama geworden van ons mooie dochtertje Zoë Manuela! Vanaf 2014 al samen met de liefde van mijn leven en daarbij ook nog is hondenmama van onze Amerikaanse Bull Lana.

 

Een half jaar nadat ik geboren was, was er een hersentumor bij mijn moeder ontdekt. Een goedaardige tumor op een kwaadaardige plek, en na 4 jaar knokken is ze op 25 jarige leeftijd op 24 Mei 1997 overleden, ik was toen 4 jaar. Mijn vader was en is nog steeds internationaal vrachtwagenchauffeur, en ik ben daardoor vanaf mijn 4e bij mijn oma en stiefopa in huis opgenomen en opgevoed zodat mijn vader kon blijven werken. Ik heb een hele leuke jeugd gehad en ben heel dankbaar dat ik door mijn oma opgevoed ben! Zelf heb ik geen herinneringen aan mijn moeder, omdat ik pas 4 was toen ze stierf, maar mede door verhalen van mijn oma, vader en vrienden van haar heb ik een idee hoe ze was en hoe ze er uit zag!

 

Maar goed, ik had vroeger geen kinderwens, zoals sommige kindjes op school in vriendenboekjes schreven dat ze later mama of papa wilden worden had ik dat nog helemaal niet, met poppen spelen? Nee, ik was altijd in bomen aan het klimmen. Mijn vriend heb ik leren kennen op Badoo (hoe fout het dus ook is). En na eigenlijk 1 á 2 maanden bij hem ingetrokken, en daarna hebben we samen ook een hond gekocht. Over kindjes hadden we het samen nog niet gehad, al wist ik wel dat hij een kinderwens had en dat hij uiteindelijk wel graag een kindje wilde. 

 

In Februari was ik al een paar weken niet ongesteld geweest en ook al vaak bij de dokter geweest maar die stuurde me toen de hele tijd weg omdat dat dat wel eens kon komen door de pil, ik hoefde mij er geen zorgen over te maken. Toch zat het mij niet lekker en heb ik een test gedaan. Na 5 seconden stonden er dus ook 2 dikke vette strepen.

En toen? Mijn vriend kwam thuis en ik zat te huilen op de bank, hij schrok zich ook kapot toen hij de test zag. Maar hij zei meteen: Samen gaan wij dit doen, we hebben het geluk dat het ons gegeven is, en dan is het maar eerder dan wij eigenlijk wilden (we wilden namelijk eerst een ander huis), dit kindje is meer dan welkom. En daar had hij natuurlijk gelijk in, maar man wat was ik bang en onzeker. Omdat ik geen idee had hoe het is om zelf een mama te hebben wist ik ook niet of ik wel in staat was om het zelf te worden.

 

Na een fijne zwangerschap met wat kwaaltjes waarbij ik al met 28 weken zwangerschap in de ziektewet moest, heb ik er wel van genoten, de trapjes en als ze de hik had, ik vond het even mooi, maar toch confronterend omdat ik dit niet met mijn moeder kon delen. Dus tijdens de zwangerschap miste ik toch mijn moeder wel ontzettend. Ook al kan ik bij mijn oma met alles terecht, toch is het anders. We hadden samen met de vroedvrouw besloten dat ik naar het ziekenhuis wilde om te bevallen, mocht het mis gaan (waar we natuurlijk niet vanuit gingen) maar dan ben je wel tenminste al op de goeie plek!

(so little did we know..)

 

De bevalling

Op dinsdag 16 Augustus was ik 39 weken en 1 dag zwanger toen ik vanaf 10 uur s' ochtends al af en toe wat krampjes had. Het deed geen pijn maar het viel me op dat het om de 10/15 minuten weer terug kwam. En zo heb ik uiteindelijk tot 18 uur rond gelopen. Om 18 uur kwam de vroedvrouw langs en had ik 1 cm ontsluiting en de mededeling dat dit  nog niks hoefde te betekenen. Dus ging ze weer naar huis en moest ik bellen als het erger werd. Om 22 uur  waren de weeën al heftiger en na controle van de vroedvrouw had ik 2 cm ontsluiting. En werd er gezegd dat als ik doorzet ik woensdag misschien aan het einde van de middag de kleine meid vast kon houden. (Geloof me, ik had rug en buikweeën en dat ik nog uren door moest was geen leuk vooruitzicht) uiteindelijk 6x in bad geweest kwam de vroedvrouw om 2 uur s'nachts nog een keer langs en had ik nog steeds maar 2 cm ontsluiting. Maar er zat wel vooruitgang in gelukkig. Ze beloofde dat ze rond 5 uur in de ochtend weer terug kwam om te kijken. Uiteindelijk ben ik om kwart over 2 in een weeën storm beland met rug en buikweeën en kon de vroedvrouw om 4 uur terug komen want ik had al persweeën. Om 04.15 na 2 keer geperst te hebben was ze daar dan, onze mooie Zoë Manuala. 

 

Thuis bevallen, en ja, ze is vernoemt naar mijn moeder! Ik kon mij geen mooiere manier bedenken dan dit om haar toch een beetje bij me te hebben. Mijn kleine Zoë is nu 8 maanden, en ja sommige momenten vind ik heel moeilijk om het zonder mijn moeder te doen, maar de gedachte dat ze nu over Zoë waakt helpt op 1 of andere manier.

 

Makkelijker zou het niet worden, maar ik ben ontzettend gelukkig met mijn lieve vriend, aller leukste dochter en familie (schoonfamilie & mijn eigen familie) en ik denk dat mijn moeder alleen maar trots zou zijn!

 

Veel liefs,

Melanie

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Paul Peters (zaterdag, 13 mei 2017 09:19)

    Prachtig Melanie!!! En ik weet heel zeker dat je moeder je van boven af in de gaten houdt!!! Lieve groeten Paul Peters (oudste broer van je moeder)
    En ook mis haar nog steeds

  • #2

    Papa (zaterdag, 13 mei 2017 12:02)

    Trots mel


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.