Het verhaal van mama Gaby

20 november 2013 beviel ik met 27 weken van het aller mooiste mannetje van de hele wereld Gyan! Die dag werd ik niet alleen voor het eerst moeder maar ook passagier van een denderende sneltrein. Maar WOUW ik was wel moeder geworden. Veel te vroeg maar dit gingen we gewoon doen! Toch?

 

Onze kleine man lag op de neonatologie en wij verbleven in het Ronald Mc Donald huis. Die periode was een rollercoaster. We waren zoveel mogelijk bij Gyan en streepte de dagen af, iedere dag was gewoon dikke vette winst! Tot 5 December...

 

Gyan was al een paar dagen niet helemaal fit en hij bleek een schimmeltje te hebben. Ach een schimmeltje dachten wij nog... Tot dat er 5 December een scan van zijn hersenen gemaakt werd, en wij moesten komen voor een gesprek. Ik zie ons nog binnenkomen in het kamertje. Aan het gezicht van de kinderarts te zien wist ik al genoeg, foute boel! De schimmel had zich genesteld in zijn hersenen, maar zo erg dat er bijna niks meer van over was. Gyan zou geen menswaardig bestaan kunnen hebben, alles was kapot gemaakt. Hoe bizar zo'n stomme simpele schimmel... We konden het niet geloven tot dat we de foto's zagen, vreselijk en vooral ongelofelijk. Zijn hele koppie zat vol met gist ballen.

 

De artsen waar heel eerlijk, dit mannetje gaat geen menswaardig bestaan krijgen. Jullie zijn de ouders en dus eindverantwoordelijke, maar wij adviseren de behandeling te stoppen (beademing stop zetten)... Wouw!! En nu? We keken elkaar aan en wisten het alle twee, dit verdiend hij niet (mocht hij het al redden) en we moesten hem laten gaan. Die avond zijn vrienden en familie geweest en hebben we vol trots onze zoon kunnen showen want wat waren en zijn we trots op ons mannetje. 

 

6 December was de dag dat we hem hebben laten gaan. Een dag vol dubbele gevoelens! Een hele mooie bijzondere en emotionele dag. Een dag waar we beide op terug kijken als iets heel moois met een dikke vette traan.

 

Waarom ik te vroeg bevallen ben zijn ze niet achter gekomen, domme domme pech zeiden ze. Ik zelf geloof altijd dat dingen een reden hebben, en om mezelf houvast te geven had ik bedacht dat Gyan zijn laatste stukje nog af moest maken op deze wereld, en dat hij ons heeft uitgekozen als ouders omdat Tay en ik samen sterk genoeg zijn om dit aan te kunnen. Mooi bedacht toch?

 

Een paar maanden later bleek ik zwanger, zwanger van onze tweeling. Wouw!! Een tweeling. Dit heeft gewoon zo moeten zijn zeiden we vaak tegen elkaar. Een zwangerschap waar ik veel in de gaten werd gehouden en waar alles eigenlijk super goed ging.

 

Tot dat...

Onze 2 kleine kanjers met 24 weken op 30 December 2014 geboren werden. Ruby en Djulian de twee mooiste en kleinste kindjes die we ooit gezien hebben! Blijdschap, vreugde, geluk maar ook zoveel angst en verdriet want mennn!! Wat staat ons nu allemaal te wachten? 24 weken is echt de grens dat de artsen kindjes actief gaan behandelen. Ik dacht alleen maar 'wat een geluk, onze kindjes hebben een kans' we go for it!

 

Na een dikke week knokken redde ons mannetje Djulian het niet. Wat een hel! Maar omdat ons kleine meisje nog leefde was er geen tijd om daar bij stil te staan. Als ik nu terug denk is het te bizar voor woorden. Terwijl we Djulian zijn crematie hadden lag Ruby te vechten. Wel gaf ons dat op dat moment heel veel hoop en kracht. We hadden nog iets om voor te gaan, zo voelde dat een beetje. Wel spraken we met elkaar af, mocht Ruby het niet halen, gaan we hier niet weer staan, 2 keer is genoeg. 

 

Ik was er van overtuigd dat Ruby het zou gaan halen. Zij was zo sterk en dapper. Alles ging constant ook goed bij haar en de dagen bleven maar voorbij gaan en kom op, 3 kinderen verliezen dat kan gewoon niet!

 

Tot die ene dag...die ene dag dat onze hoop voor Ruby onder onze voeten werd weg geveegd, en we na 3 weken voor de derde keer afscheid moesten nemen, nu onze dochter. Geen keus, geen wil, geen 3e kans...

 

Zoals ik al vertelde geloof ik dat dingen een reden hebben en had ik voor Gyan een verklaring waarom het ging zoals het ging om het voor mezelf dragelijk te maken. Maar 3 kinderen? Hoe dan? Daar viel en valt voor mij geen verklaring voor te vinden, en ik denk dat die er ook niet is. Het gaat zoals het gaat... De maanden gingen voorbij, en ik probeerde vooral mijn agenda vullend te houden. Zo was er weinig tijd om na te denken. En pff wat vloog het me soms aan, maar mijn sterke punt is het parkeren van gevoelens en dat deed ik dan ook met gemak. Ondanks het verdriet konden we de mooie dingen in het leven nog zien en van genieten. Maar opeens kwamen de dagen van de kinderen wel heel dichtbij en viel er even niks leuks meer te plannen of te genieten. Het besef dat het dit jaar opeens 2 geboorte dagen en 3 sterfdagen waren was overweldigend. 3x geen cadeautjes, geen slingers, geen verjaardagbezoek maar wel taart. Want hoe dan ook, op deze dagen vieren we dat we ouders zijn geworden! Maar het doet pijn. Wel ouders maar geen papa en mama. 

 

Dankbaar ben ik wel, dankbaar voor de momenten die wij gehad hebben met onze kindjes. Wij hebben ze vast mogen houden, mogen knuffelen, en zelfs hun luier nog kunnen verschonen. De dagen dat ze bij ons waren, waren dood eng maar ook zo bijzonder, en dan ben ik dankbaar dat wij die veel te korte tijd maar wel 'tijd' samen hebben gehad. 

 

Wederom was het niet duidelijk waarom ik voor de tweede keer te vroeg bevallen was. Mijn baarmoedermond verkorte binnen een week super snel, er was geen houden meer aan. Maar omdat het een tweeling was, kon dit volgens de artsen ook daar mee te maken hebben. Weer domme pech? Als ik weer zwanger zou worden zou ik hormoon spuiten krijgen tegen vroeg geboorte en de lengte van de baarmoedermond zou wederom in de gaten worden gehouden. Mocht dit gaan verkorten zou ik direct een cerclage krijgen. (bandje om de baarmoeder)

 

Eenmaal weer zwanger gaf ik direct aan dat ik eigenlijk die cerclage wil, en niet wil afwachten tot dat mijn baarmoedermond zou gaan verkorten. Hier werd niet in meegegaan en daar baalde ik enorm van, het zat me niet lekker. Dit bleek terecht want na precies 3 maanden viel ons kindje er gewoon uit. Geen krampen, geen bloedverlies of andere aanwijsbare reden, het viel er letterlijk uit. Mijn hart klopte, ik had die cerclage nodig.

 

Na deze gebeurtenissen zagen ze ook in dat mijn baarmoedermond het gewoon niet ging redden. Het leek er op dat mijn baarmoedermond open gaat staan en dat het proces steeds meer vervroegd in de zwangerschap. Ze stelde een hoge cerclage voor als laatste optie voor ons. Een hoge cerclage (abdominale cerclage) is een bandje om de baarmoedermond die heel hoog geplaatst wordt door middel van een kijk operatie, en al voor de zwangerschap. De bedoeling is dat de cerclage de baarmoeder dicht houd waardoor de bevalling niet eerder kan beginnen. Hoe groter de baarmoeder op den duur wordt hoe strakker dit bandje komt te staan. 

 

Onze laatste optie.. We keken elkaar aan en wisten, dit gaan we doen. En ik zou Gaby niet zijn om dan ook maar gelijk door te pakken. Na een korte wacht tijd is die in Maart 2016 geplaatst. Snel daarna raakte ik zwanger, nu ging het beginnen. Laatste kans... een weg waarvan we niet wisten hoe deze zou eindigen. 

 

Met 20 weken bedrust en vanaf 14 weken kreeg ik wekelijks een dikke hormoon (proluton) spuit in mijn bil! Wat een lange, lange weg. Eerst keken wij beide enorm uit naar die 24 weken, vanaf dan heeft dit kindje in ieder geval een kans. Toen we dit haalde werd ons volgende mijlpaal 27 weken want toen werd Gyan geboren. Toen ik dit ook passeerde en ik de 30 weken in ging kon ons geluk niet meer op. Met 36 weken waren mijn harde buiken en enorme pijn bij de cerclage niet houdbaar meer voor mijzelf en is doormiddel van een keizersnee (kan niet normaal bevallen door de cerclage) ons mega wonder geboren DJAZZ RUBY. Geen zuurstof, geen plakkertjes, geen couveuse en vooral geen neonatologie, maar een wiegje naast mijn bed.

 

Wat hadden wij gehoopt ooit een kindje mee naar huis te nemen, maar dat het zou gaan lukken, was tasten in het duister! En nu kan ik pas zeggen "wonderen bestaan' wij zijn nu niet meer alleen vader en moeder maar ook papa en mama...

 

De sneltrein waar we nu al 4 jaar op zitten begint nu pas vaart te minderen. Nu pas kan ik terug kijken naar de gepasseerde stations en dat zijn er best veel. maar door al deze stations waar ik langs ben gekomen, ben ik geworden zoals ik nu ben. En natuurlijk als ik het voor het zeggen had, had ik nu nog 3 kindjes rondlopen, maar dat is niet zo. En als ik dan kijk wat het mij gebracht heeft is dat ook enorm veel moois en positiefs. Een ijzer sterke relatie, onvoorwaardelijke vriendschap en een oerkracht om te blijven geloven in onze dromen met als resultaat Djazz.

Mijn mooie meisje Djazz


Dit is mijn verhaal in een noten dop. Ik schrijf zelf blogs op mijn eigen site. Hierin vind je alle verhalen vanaf de geboorte van Gyan tot aan nu. 

 

gabyvanhezel.wordpress.com

 

Wees welkom! 

 

Proost op dat 'Wonderen bestaan' en op onze 3 kanjers ***

Gaby

Commentaar schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Daniella (woensdag, 10 mei 2017 16:06)

    Jeetje zeg, echt onvoorstelbaar wat jullie allemaal meegemaakt hebben, daar zijn echt geen woorden voor.

    Ontzettend knap dat je er over schrijft en hoe je er over schrijft.

    Jullie hebben echt een prachtig dochtertje en wat een mooie naam.

    Heel veel Liefs,

    Daniella

  • #2

    Mama van Nova (donderdag, 11 mei 2017 08:14)

    Ik heb je verhaal zitten leven en ik dacht alleen maar: wat zijn jullie mega mega sterk. Ik kon bet dan ook niet lezen zonder een traan te laten. Zo veel bewondering voor jullie! Geniet samen met jullie prachtig mooie dochter. Ik wens jullie alle liefde en geluk van de wereld toe! Liefs mama van Nova


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.