Het verhaal van mama Kim

Hallo lieve lezers/lezeressen,

 

Via, via kwam ik in contact met Nikkie en al vrij snel is het balletje gaan rollen om een blog te schrijven voor haar pagina. Ze vroeg me waar ik over kan schrijven.

 

'Ik wil mensen inspireren! Ik heb best moeilijke periodes gehad en toen ik zwanger bleek te zijn ging in eerste instantie alles goed, tot week 22 ongeveer, ik kreeg te maken met ernstige bekkeninstabiliteit waardoor ik vanaf die tijd niet meer heb kunnen werken. Na 40+5 weken zwangerschap ben ik bevallen van onze prachtige zoon Dèvin Jara, maar ook dat ging niet vanzelf.'

 

Inmiddels zijn we ruim 3,5 maand verder en begint langzaam alles 'normaal' te worden.

Ik wil mensen laten zien (lezen) dat, hoe cliché ook, achter de wolken de zon echt schijnt, dat er licht is aan het eind van de tunnel enz.

 

Daar zit ik dan...

Een regenachtige zondag middag, achter mijn laptop. Eigelijk geen idee, waar te beginnen.

Laat ik eerst zo beleefd zijn om mijzelf voor te stellen. 

Ik ben Kim, 30 jaar en al 6,5 jaar samen, waarvan 2 maanden (ja, ja!) getrouwd met mijn topper!

Ik heb hem op de meest romantische manier leren kennen. Via het internet! Hoewel ik er in eerste instantie niet zoveel van moest weten, kan ik me nu een leven zonder hem niet voorstellen. Dat ik er niets van moest weten heeft overigens niets met hem te maken, maar met de, op zijn zacht gezegd, wat minder aardige mannen en de periode waarin ik hem leerde kennen was nou ook niet bepaald de gelukkigste tijd van mijn leven. Ik zat al even thuis zonder werk, met een depressie. Ik solliciteerde me een slag in de rondte, maar zonder resultaat, en ik kan je verklappen, dat dat nou niet bepaald motiverend werkt. Vanaf 13/11/2010 kregen wij 'officieel' verkering, en we zijn, nog steeds super gelukkig samen!

 

De jaren daarna...

Time flies when you are having fun!  Alleen hield de 'fun' eind 2014 een beetje op voor mij. Ik zat niet lekker in mijn vel, was somber, huilde veel, sliep slecht en wilde eigenlijk alleen maar op de bank liggen onder een dekentje. Omdat ik dit gevoel herkende als zijnde 'depressieklachten' besloot ik hulp te zoeken. Ik denk alleen, dat mijn huisarts destijds dacht dat het wel meeviel en stuurde me naar huis met een scala aan pilletjes om rustig van te worden en/of beter te slapen. Zelf had ik ook gehoopt dat het allemaal wel mee zou vallen, ik had wat vervelende dingen meegemaakt die ik niet helemaal los kon laten. Waaronder de dood van mijn tante in 2012, buiten haar overlijden om had ik in 3 jaar tijd 6 begrafenissen/crematies, in 2 jaar tijd zijn we 2 keer verhuisd, waarvan 1 keer naar Hilversum waar ik mijn draai totaal niet kon vinden, we werkten allebei veel en door mijn wisselende diensten leefde we totaal langs elkaar heen. Dit alles, dacht ik, zou er wel voor gezorgd hebben dat ik me zo voelde. Ik vond het gek en ook helemaal niet nodig om me zo te voelen. We hadden een leuk koophuis, ik kreeg mijn vaste contract, dus wat dat betreft was het allemaal oké. Maar waarom voelde ik me dan zo?! Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Ik kreeg een zogenoemde praktijkpsycholoog toegewezen, maar met alle respect, daar had ik echt NIETS aan. Ik noemde haar 'Dr. Rossi", en de lezers onder ons die de Gooische vrouwen hebben gekeken, weten dan ook wel wat ik bedoel. Dat was dus niets...

 

 

Na veel onderzoeken en gesprekken later kwamen ze met een diagnose. Een depressieve stoornis! Na 9 maanden thuis te hebben gezeten, na 9 maanden keihard te hebben gevochten om uit deze depressie te komen, was daar die zon, achter die donkere stapelwolk.

Ik had af en toe nog therapie en gesprekken tussendoor, maar het ging goed!

 

En toen was het 2016...

In de tijd van mijn depressie was ik gestopt met de pil, omdat ik hierdoor, zacht gezegd, niet veel gezellig van werd. ...En wat nu als?! We hebben altijd nog dat andere 'ding', maar ik zeg je eerlijk, daar was ik al snel klaar mee. Ja kom op, eerst moet je dat 'ding' pakken, uit de verpakking halen en eer dat deze op de plek zit waar die hoort, is mijn zin al weer voorbij hoor. Doordat ik de pil niet meer slikte, menstrueerde ik onregelmatig en had dan ook al aardig wat zwangerschapstesten versleten. Zolang ik me kan herinneren, wil ik al kinderen, maar door het 'onrustige ' leven wat ik had, was dat niet heel verstandig. Wel waren we er achter dat het goed voor me zal zijn, om iets of iemand te hebben om voor te kunnen zorgen. Mijn man werkte namelijk veel. In Januari 2016 kreeg het hondje van een collega van mij man puppy's. En ja, 1 voor mij/ons! 19 Maart mochten we haar ophalen, Jazz!!

  

Iedereen vind zijn/haar hondje het liefst natuurlijk, maar echt, die van ons is de liefste! Onderweg naar huis, vanuit Friesland, begon mijn menstruatie. Ik was chagrijnig, die kinderwens was zo groot. Ik had een huisje, plantje (geen boompje), beestje...en ja, wat zou een kindje dan toch leuk zijn!

 

De maand daarna bleef mijn menstruatie uit. Zou ik dan toch?! Nee, ...toch?! Maar de zwangerschapstest was POSITIEF! Omdat ik het in eerste instantie niet wilde geloven, deed ik 3 testen, maar toch, alle 3 waren ze positief! De weken vlogen voorbij en het ging goed, ik had nergens geen last van, ik was wat meer moe dan normaal, maar ik werkte best veel, dus ook verklaarbaar toch? Ik was amper 5 weken zwanger toen ik plotseling bloed verloor, en heftige buikpijn kreeg. Ik paniek belde ik mijn man, die probeerde me tot rust te brengen en zei dat ik voor de zekerheid even de huisarts moest bellen, zo gezegd, zo gedaan. Tot mijn verbazing werd ik afgepoeierd met 'neem maar een paracetamol, het lijkt op een miskraam, maar dat is nog te vroeg om te beoordelen'. Oké...bedankt, ik voel me een stuk beter.. Inmiddels had Sander contact gehad met de verloskundige en konden we die avond nog terecht voor een inwendige echo. Ik was opslag verliefd op dat kleine wezentje, dat kloppende hartje, tranen in mijn ogen van geluk. Alles verliep verder goed. Tot ongeveer de 21e week. Ik kreeg hevige buikkrampen, werd ontzettend misselijk (had ik daarvoor totaal geen last van gehad), en ik kreeg koorts. Omdat koorts weeën kan opwekken (wat ik overigens zelf niet wist hoor), werd ik doorgestuurd naar het WKZ (Wilhelmina Kinderziekenhuis) in Utrecht. Wederom, niets ernstigs aan de hand, ik moest echt rustiger aan gaan doen, ik had die week nog vakantie, dus dat leek me geen probleem. De zondagavond voordat ik weer moest gaan werken wilde ik opstaan van de bank. Geen probleem zou je zeggen. Alleen dat was het wel. Ik had last van mijn liezen, mijn heupen en mijn onderrug voelde ook niet hoe het normaal moest zijn. Nou ja, ik word zwaarder, ik besloot een balletje op te gooien bij de verloskundige, die me door verwees naar een fysiotherapeut. Bekkeninstabiliteit. 'Goed te behandelen hoor, met therapie", vertelde ze. Helaas was dit een typisch gevalletje van 'makkelijker gezegd, dan gedaan'. Na ongeveer 10 behandelingen te hebben gehad zei ze doodleuk; 'je klachten zijn zo ernstig, ik kan ook niets meer voor je doen'. Fijn, bedankt.

Het was inmiddels hartje zomer, daar zat ik dan, ik kon geen kant op, zelfs Jazz uitlaten was op sommige dagen te zwaar. De afspraken met de verloskundige liepen nu via het ziekenhuis, in de hoop dat hun iets voor mij konden betekenen. Maar helaas... Ik was 24 December uitgerekend en ze hadden me beloofd dat ze me niet langer dan 41 weken zouden laten lopen, ja lopen was er niet echt meer bij, de laatste weken ging het zo slecht, dat ik op krukken naar de wc moest. Zoals we allemaal weten, gaan hoogzwangere vrouwen best vaak naar de wc, dus dat was een topsport. Omdat ik me amper kon bewegen was ik bang dat ik enorm aan zou komen, maar dat viel gelukkig mee.

 

We hadden met 16 weken een geslachtsbepaling echo gedaan, de uitslag hiervan in een envelop laten doen en deze  heeft mijn moeder vervolgens naar de bakker gebracht, deze moest dan de kleur van de vulling bepalen. In het bijzijn van mijn ouders sneden we de taart aan en zo kwamen we er achter dat er een jongetje in mijn buik zat! Ik ging er vanaf het begin af aan vanuit dat het een meisje was, vraag me niet waarom, maar dat was mijn gevoel. Een meisjes naam hadden we daarom al, maar voor een jongetje nog geen idee, uiteindelijk kostte dit minder tijd dan ik had verwacht.

 

De bevalling...

De kerstdagen waren inmiddels voorbij, dus de dag dat ik uitgerekend was ook. 28 December moesten we voor controle naar het ziekenhuis en zouden we gaan kijken of ze me konden inleiden. Op de echo was weinig vruchtwater te zien dus besloot de gynaecoloog alles in gang te zetten. Ik kon dezelfde middag nog terecht op de verloskamers om me te laten inleiden. Ze zouden een ballonnetje plaatsen, die zou er voor zorgen dat mijn baarmoedermond open ging staan, na 3 keer opnieuw, zat hij dan eindelijk. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, want ik zou de dag erna gaan bevallen. Om 23:00 verloor ik mijn ballonnetje tijdens het plassen, ik bleek 2 cm ontsluiten  te hebben. Ik berekende dat, ongeveer een cm per uur, ik de volgende middag mijn kleine mannetje in mijn armen zou hebben. De volgende ochtend om 10:00 had ik nog maar 3 cm ontsluiting en werden mijn vliezen gebroken, vanaf dat moment ging de hartslag van Dèvin omlaag, om die redenen zou het nu echt binnen 12 uur geboren moeten worden. Omdat het zo snel moest gaan, besloten ze weeën opwekkers te geven op maximaal. Omdat dit, naast mijn eigen weeën best eens heftig kon gaan worden, adviseerde ze me om een ruggenprik te nemen. Ik had hier in eerste instantie geen behoefte aan, als ik het nodig vind, dan kan het toch alsnog? Omdat het niet allemaal zo makkelijk bleek te zijn, besloot ik hem dan maar gelijk te nemen. Helaas werkte deze na 3 keer opnieuw nog steeds niet optimaal en verdoofde het alleen maar mijn linker kant waardoor ik mijn weeën rechts 2 keer zo erg voelde, en deze dus moest opvangen aan 1 kant. Om die reden besloten ze de ruggenprik er uit te halen en over te gaan op pijnbestrijding via het infuus, ik leek wel stoned. Omdat een infuus maar 2 uur mag blijven zitten, haalde ze deze er na 2 uur weer uit. Het was inmiddels 17:30 en zat op 4 cm, ik had er dus vanaf 23:00 tot 17:30 maar 2 cm bij gekregen. Ze wilde voor de 4e keer de ruggenprik opnieuw zetten, omdat ik al zo lang bezig was, drongen ze (met goede bedoeling) aan deze echt te nemen. Deze zat gelukkig na 1 keer prikken direct goed. Omdat de hartslag van Dèvin nog steeds daalde en af en toe een flatlijn aangaf moesten ze via een sneetje in zijn hoofd zijn zuurstofgehalte meten. Dit was gelukkig beide keren goed. 19:30, ik zat inmiddels op 6 cm, het schoot echt niet op. Het plan was om de 29e te bevallen, aangezien het binnen 12 uur moest gebeuren, na het breken van de vliezen. We hadden er een hard hoofd in dat dit nog zou lukken, aangezien ik al zolang deed over 4 cm. Ik kwam in een weeën storm terecht, ik had anderhalf uur lang non stop weeën. Rond 21:15 zei ik dat ik het gevoel had dat ik naar de wc moest. Plassen deed ik via een katheter, omdat ik niet mocht lopen door de ruggenprik, dus dat kon maar 1 ding betekenen. Nadat de verpleegster een paar vragen had gesteld kwam ze er achter dat het persweeën waren. De verloskundige kwam direct kijken, maar omdat hij nog te hoog lag, mocht ik nog niet beginnen met persen. Weer zo'n typisch geval van 'makkelijker gezegd, dan gedaan'. Om 22:00 mocht ik dan eindelijk beginnen met persen, ik was inmiddels aardig moe aan het worden, maar ik zette door, helaas zonder resultaat. Zijn hoofd bleef achter mijn schaambeen steken, dus ik kon persen wat ik wilde, maar dit had geen zin. Ik was al een uur bezig, en de verpleging vond het genoeg geweest, ze haalde de gynaecoloog erbij voor een eventuele vacuümpomp, maar op dat moment dacht ik, oké, of ik krijg een kind met een (sorry voor de manier waarop ik het zeg) alienhoofd, of ik geef nu alles wat ik nog heb. Voor me gevoel had ik niet veel meer, ik was tenslotte al aardig lang bezig. Maar ik gaf alles wat ik had...en ja hoor! Daar was hij dan! Om 22:41 werd Dèvin Jara geboren.

 

 

Dèvin Jara


 

Ze legde hem op mijn borst, en mijn man mocht de navelstreng doorknippen. Hij huilde niet en was grauw van kleur. Hij werd na het knippen van de navelstreng gelijk meegenomen naar de kinderarts, ik dacht in eerste instantie voor onderzoek. En gelukkig maar. Want ik denk dat als ik dat moment hoorde dat hij zelf niet ademde en dus levenloos was, ik niet weet wat ik had gedaan. Het was een klap toen ik hoorde dat mijn kindje niet ademde toen hij ter wereld kwam en dat ze met verschillende verloskundige, gynaecologen en verpleegkundige om hem heen stonden om hem op adem te krijgen. Natuurlijk zag ik wel dat hij niet een 'normale' kleur had, maar het was nou ook niet bepaald een bevalling die goed was voor welk kindje dan ook. Na 10 minuten zuurstof  en het schoon zuigen van zijn longetjes was hij daar. Met een hele trotse papa. In verband met het slikken van medicijnen zou ik sowieso 12 uur moeten blijven, maar omdat Dèvin iets boven gemiddeld was qua gewicht en lengte, moesten we wat langer blijven om zijn glucosegehalte in de gaten te houden.

 

Op oudejaarsdag mochten we naar huis, we hebben een super leuke kraamhulp gehad en ben ik daarom dan ook eeuwig dankbaar voor onze kraamweek.

 

De weken erna vond ik het moeilijk om te genieten, de kraamhulp ging weg, mijn man weer aan het werk, en ik stond er alleen voor, als kersverse moeder moest ik het allemaal maar even doen, mijn bekken zijn nog steeds niet helemaal wat ze horen te zijn, maar daar ben ik hard voor bezig.

 

Dèvin is inmiddels 4 maanden, hij doet het super en wij genieten volop van die kleine. Ik heb af en toe mijn mindere dagen, maar ik hou me vast aan de goede dagen, ik heb genoeg meegemaakt, de reden van mijn depressie, daar ben ik bewust niet op in gegaan. Alles wat ik heb meegemaakt heeft me gevormd tot hoe ik nu ben, en daar ben ik trots op! 

 

Het gaat goed! En dat wil ik graag zo houden!

 

Liefs

Kim

Commentaar schrijven

Commentaren: 0

Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.