Het verhaal van mama Daniëlla

Hai lieve allemaal,

Wat ontzettend leuk dat jullie 'mijn verhaal' willen lezen. Zoals ieder ander die voor de eerste keer een blog schrijft, vind ik dit best even spannend, maar zeker ook heel erg leuk! Ik heb er zo vaak over na zitten denken om een blog te schrijven, maar top op heden dus nog niet gedaan, totdat Nikkie vroeg of ik dit eventueel leuk zou vinden...ja zeker, heel erg leuk!

 

Hoe het allemaal begon

Martijn en ik leerde elkaar kennen op school, we volgde dezelfde opleiding namelijk Ondernemend Management en zaten dus ook bij elkaar in de klas. Het duurde even voordat we een relatie kregen (lees 3 jaar). We weten ook precies wanneer de spreekwoordelijke vonk oversloeg, dit vind ik dan wel weer heel bijzonder, maar ook na deze 'vonk' duurde het nog bijna een jaar voordat wij een relatie kregen, want we waren allebei toch een beetje bang de verkeerde signalen binnen te krijgen. Maar gelukkig heeft uiteindelijk 1 van ons het voortouw genomen.

 

Na 2 jaar zijn wij samen gaan wonen. Toen wij eenmaal samen woonde begon het bij mij eigenlijk al heel snel te kriebelen, het voelde allemaal zo goed, wat zou het leuk zijn om een kleintje te mogen krijgen. Toen ik klein was zei ik altijd dat ik het liefste 'jong' moeder zou willen worden nu heb je dit natuurlijk absoluut niet voor het zeggen en ja, wat is jong?! In de loop van de jaren heb ik vaak nagedacht over het krijgen van een kindje, ik ben altijd zo bang geweest dat dit niet zou lukken, nu is denk ik iedere vrouw hier wel een beetje bang voor, maar bij mij zat er toch wel een bepaalde reden achter. Van mijn 12e tot mijn 17e had ik namelijk een eetstoornis, Anorexia gehad. Deze jaren was het eigenlijk ziekenhuis en kliniek in en uit. Het had niet veel gescheeld of ik was er helemaal niet meer geweest, ik kon letterlijk niks meer. Anorexia wordt vaak gezien als iets wat je jezelf aan doet of iets om aandacht mee te krijgen, maar Anorexia is echt een ziekte, die bij mij uit heel veel onzekerheid en een negatief zelfbeeld is ontstaan. Met heel veel pijn, moeite, verdriet, terug vallen en hulp ben ik hier gelukkig uiteindelijk uit gekomen. Ik heb nog regelmatig moeite met eten, maar niet meer zoals eerst en heb ook echt mijn 'goede' en 'slechte' periodes wat dat betreft, maar ook dat gaat goed. Vanwege mijn eetstoornis ben ik pas op mijn 21e ongesteld geworden maar nooit regelmatig. Wat mijn vriend betreft hadden wij nog wel even kunnen wachten met het krijgen van een kindje, maar met bovenstaande in ons achterhoofd zijn we er toch al heel snel voor gegaan.

 

Bij de 2e ronde dacht ik echt dat ik zwanger was, ik voelde mij zo anders en mijn menstruatie liet nog langer op zich wachten dan normaal. Uiteindelijk bleek ik dus helemaal niet zwanger te zijn. De maand erna voelde ik ook van alles, maar wuifde dit eigenlijk steeds weg en zei het ook niet tegen mijn vriend, want ik zou mezelf vast wel weer voor de gek houden omdat ik het gewoon te graag wilde. Woensdag ochtend 27 April (koningsdag) ben ik toch voor de zekerheid gaan testen, want de twee nachten ervoor was ik toch behoorlijk misselijk geweest. Daar zat ik dan met trillende benen. Langzaam zag ik 2 streepjes verschijnen, ik kon het niet geloven.. ik was ECHT zwanger en dat zo snel al. Ik heb heel wat testjes gedaan, aangezien ik het absoluut niet kon geloven, maar het was toch echt zo...er zat een klein wondertje in mijn buik.

Diezelfde dag hebben we het mijn schoonouders en zwager nog verteld. Er kon natuurlijk nog van alles fout gaan, maar ook dan wil je het er even over kunnen hebben. Mijn schoonvader zou 2 dagen later worden geopereerd, dus wij vonden het ook eigenlijk wel een heel mooi moment om te vertellen...even iets positiefs! Een paar dagen later hebben we het ook aan mijn ouders verteld...wat een feest en wat was iedereen blij.

 

Wat vond ik alles mooi, bijzonder, spannend en ook eng, ook na die twaalf weken grens was ik nog doodsbang dat het fout zou gaan. Ik had nauwelijks kwaaltjes, heel af en toe wat misselijk en ik wilde continu rookvlees eten, dat was het. Eigenlijk ging alles dus heel goed. Helaas is mijn schoonmoeder geheel onverwachts overleden toen ik precies 14 weken zwanger was. Wat was en is dit een schok en een enorm gemis. Ze vond het zo geweldig om oma te mogen worden. Iedereen was verslagen en kapot van verdriet. Met mij ging het toen ook niet bepaald goed buiten het verdriet om het verlies van mijn schoonmoeder. Ik had al enige tijd last van paniekaanvallen, toen ik aan het bed van mijn schoonmoeder stond ben ik onderuit gegaan en lag ik te shaken op de grond, ik had dit al wel een paar keer eerder meegemaakt, maar nog nooit zo erg, mijn vriend wist wel dat ik last had van paniek aanvallen, maar had er nog nooit 1 meegemaakt en schrok zich kapot. Vanaf dat moment heb ik heel wat stappen terug moeten doen en voor mezelf moeten kiezen, dat was deze keer een stuk minder moeilijk aangezien voor mezelf kiezen ook voor mijn/ons kindje kiezen was. Ik ben de ziektewet ingegaan. Rond de 17e week van mijn zwangerschap heb ik nog geprobeerd om te werken aangezien er gedreigd werd met het niet verlengen van mijn contract, maar dit ging eigenlijk helemaal niet. Na het overlijden van mijn schoonmoeder begon ik regelmatig harde buiken te krijgen en was ik emotioneel absoluut niet in orde. Helaas reageerde mijn werkgever hier niet al te aardig op wat nog meer stress opleverde. Wat was ik blij toen mijn contract eindelijk stopte in November, er viel een last van mijn schouders af.

 

Ik heb zeker genoten van mijn zwangerschap, maar toen mijn contract was beëindigd kon ik voor mijn gevoel pas echt genieten. Wat was ik ontzettend trots op mijn buik, verliefd, ook het getrappel daarin, en voor het eerst vond ik mijn lichaam mooi! Over het algemeen heb ik een hele goede zwangerschap gehad, buiten de behoorlijke hoeveelheid aan harde buiken die ik op een dag had, deze heb ik van mijn 15e week tot aan het einde van mijn zwangerschap gehad, het maakte eigenlijk niet uit wat ik deed, of ik nou ging wandelen of plat op de bank lag, ze kwamen sowieso. Het advies van de verloskundige luidde telkens 'rustiger aan doen'.

Rond de 38 weken begon ik James minder te voelen, zelfs op de momenten dat ik hem normaal juist heel veel en heel sterk voelde, voelde ik hem niet meer of maar heel zachtjes.

Ik maakt mij zorgen, heb dit ook meerdere malen bij mijn verloskundige aangegeven, maar zij zei dat ik mij geen zorgen hoefde te maken, dat het kon liggen aan de manier waarop hij op dat moment lag of dat het toch allemaal wat krap werd in mijn buik en dat alles op de echo er gewoon heel goed uit zag.

Dat gaf mij dan voor die dag rust, maar wat wilde ik graag ons kindje gezond en wel in mijn armen houden. De tijd tikte door en we bereikte de uitgerekende datum (3 Januari).

 

 

Ik heb aldoor het idee gehad dat hij eerder zou komen, niet dus...mijn lieve ukkepukkie vond het heerlijk bij mama in de buik. Maar ik bleef mij toch zorgen maken over het minder voelen van ons kindje.

 

De bevalling

Met 41 weken ben ik gestript, dit haalde niks uit en 2 dagen later ben ik weer gestript, mocht dit niet baten kon ik diezelfde avond nog worden ingeleid. Ik voelde wel wat krampen wat kon duiden op eventueel beginnende weeën, maar toch zijn wij die avond (12 Januari, toen het ontzettend hard sneeuwde) naar het ziekenhuis gegaan om het ballonnetje te laten plaatsen met voorafgaand van de plaatsing een CTG scan en na de plaatsing normaals  een CTG. Rond half 12 in de avond reden wij weer door de sneeuw naar huis. Veel heb ik die nacht niet geslapen, hooguit 2/3 uurtjes, ik was op van de zenuwen, want wij zouden bijna ons jongetje ontmoeten. De volgende ochtend werden wij weer om half 7 in het ziekenhuis verwacht. Eerst werd er weer een CTG gemaakt die er goed uit zag en daarna werd er gekeken hoeveel cm ontsluiting ik had, dit was 3 cm wat betekende dat ik in het ziekenhuis mocht blijven en mijn vliezen gebroken zouden worden. Toen de vliezen eenmaal gebroken waren werd er een infuus gereed gemaakt, deze is alleen nooit aangebracht aangezien mijn weeën al heel snel en heel sterk kwamen. Na nog geen half uur kwamen de weeën eigenlijk al om de 1/2 minuten. Ik kon de weeën heel moeilijk opvangen omdat ze eigenlijk heel snel en heel heftig waren. Na ongeveer 2 uur weeën voelde ik een bepaalde druk, het gevoel dat ik moest persen. Dit gaf ik aan bij de verpleegkundige, maar zij gaf aan dat dit wel erg snel was, helemaal voor een eerste kindje. De verloskundige werd erbij gehaald en zij zei hetzelfde als de verloskundige. Ze controleerde hoeveel ontsluiting ik had en dit bleek toch echt al 10 cm te zijn. Ik mocht gaan persen. Wat vond ik die persweeën een verademing, deze deden bij mij helemaal geen pijn, sterker nog ik voelde ze uiteindelijk helemaal niet meer. Voor James ging alles iets te snel waardoor zijn hartslag telkens sterk daalde en er enige haast kwam kijken bij zijn geboorte. Toch ging het niet vlot genoeg en werd er alvast een gynaecoloog bij gehaald. Uiteindelijk is er een knip gezet en heel hard op mijn buik geduwd en is James na 25 minuten persen om 11.35 geboren en was eigenlijk alles gelijk al in orde... daar was ons kleine wondertje dan.

Geboren met 41 weken en 3 dagen zwangerschap.

 

En toen waren we met z'n drieën 

Je kindje voor het eerst vasthouden, knuffelen en in de ogen kijken overtreft alles, wat is dit bijzonder.

2 uur na de geboorte van James mochten we al lekker naar huis, ik had iets wat te veel bloed verloren, maar verder niks schokkends.

Die ochtend zijn we van huis vetrokken met ons ukkie nog in mijn buik en een paar uur later komen wij thuis met ons ukkie in de Maxi-Cosi, heel gek als je dat zo bedenkt.

Dit maakte mij zo gelukkig!

Dat geluk maakte die avond plaats voor de wel bekende 'kraamtranen' zeker van geluk, maar ook door paniek en angst of ik het wel aan kon, ik was zo bang om het fout te doen.

De eerste nacht heb ik bijna geen o0g echt gedaan, ik was zo bang dat er iets met James zou zijn of zou gebeuren.

 

 

 

Toen ik mijn ogen heel even dicht had gedaan en weer open deed keek James mij recht aan, wat was dat een mooi moment, en natuurlijk waren daar ook de tranen weer.

 

Ik wilde heel graag borstvoeding geven, James deed dit vanaf het moment dat hij geboren was al erg goed, eigenlijk geen problemen gehad, maar hij huilde zo gigantisch veel, alleen in de nacht huilde hij niet en sliep hij door, wat natuurlijk hartstikke knap was. James lag dag en nacht aan mijn borst, hij dronk 2 slokken en viel dan in slaap. Als ik hem dan van mijn borst haalde was het weer huilen geblazen. Bij het consultatiebureau bleek dat hij wel aan kwam, maar wat hen betreft niet voldoende.

Na 2 maanden volledig borstvoeding te hebben gegeven ben ik fulltime gaan kolven, zo kon ik in de gaten houden wat hij binnen kreeg. We merkten gelijk verschil, James huilde een stuk minder. Voor mij werd het niet echt makkelijker, omdat James zoveel aan mijn borst had gezeten en aldoor maar een paar slokken nam was mijn melkproductie teruggelopen, soms was ik wel meer der 12 keer per dag aan het kolven en dan nog redde ik het maar net om voldoende voeding bij elkaar te sparen. Er is 2 keer een flesje omgevallen, ik was dan ook letterlijk in paniek en kon dan alleen maar huilen. Dit was dus ook niet helemaal de oplossing. Nu geef ik James een combinatie van gekolfde melk en kunstvoeding. Ik had echt gehoopt dat ik in ieder geval zes maanden borstvoeding kon geven, nu ben ik dit nog steeds van plan, maar dan in combinatie met de kunstvoeding.

 

 

Mijn trots


Ik vind moeder zijn het allermooiste wat er bestaat. James is nu ook echt op een ontdekkingstocht, hij heeft zijn handjes en stemmetje ontdekt en vind alles wat geluid maakt en beweegt geweldig. 

Het moment dat hij je aankijkt en je herkent is ook zo mooi.

Sinds 3 weken ben ik weer begonnen met werken, een compleet nieuwe baan bij MY Jewellery. De eerste keer dat mijn vriend samen met James weg reed heb ik toch wel een traantje moeten laten. 

Als ik werk gaat James eigenlijk altijd naar mijn moeder toe, wat hebben we daar een geluk mee en opa, oma en James zijn tante vinden het natuurlijk ook ontzettend leuk. 

 

 

Naar mijn idee zit er sinds ik weer werk wel meer ritme in de dagen en ik kijk natuurlijk uit naar het moment dat ik James weer lekker kan knuffelen, want bij mijn kleine ukkie zijn doe ik toch echt het allerliefst.

 

Bedankt voor het lezen!

 

Heel veel liefs,

Daniëlla

Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Laura van der Maas (dinsdag, 16 mei 2017 09:01)

    Wauw, Daniëlla, wat ben je stoer. Mensen weten nooit wat er achter een lieve glimlach verscholen gaat. Ik begrijp je helemaal. James is een geschenk, dat alles vrij vanzelf ging is je zo gegund. Ik ben blij dat je -door een misschien wel blessing in disguise- 'gestopt' bent bij je vorige werkgever, deze plek heeft mij ook enorm doorelkaar geschud. Het was een plek waar ik mij enorm 'gebruikt' en onder druk gezet voelde, ik neem aan dat we het over dezelfde werkgever hebben. Ziektes/stoornissen/bijzonderheden overkomen ons allen, knap dat je erover durft te schrijven. Zover ben ik nog niet gekomen. Heel veel liefs en support voor jou, James en de rest van je mooie familie. Laura


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.