Het verhaal van mama Talitha

Hallo lieve lezers,

 

Lieve Nikkie vroeg mij of ik een gastblog wilde schrijven voor haar Mommy's Diary. Dit vond ik natuurlijk super gaaf, en zei meteen volmondig JA! Maar eigenlijk vind ik het beste een beetje spannend, want dit is de eerste keer dat ik mijn bevallingsverhaal op 'papier' gaat zetten. Laten we maar beginnen bij het begin...

 

Ik ben Talitha, 26 jaar en al bijna 3 jaar getrouwd met mijn geweldige vent! We hebben elkaar 14 jaar geleden al leren kennen in de brugklas, zijn toen lang vrienden geweest, weer uit elkaar gegroeid, en zijn elkaar weer opnieuw tegen gekomen. Klinkt best romantisch toch?!

We zijn nu 4 jaar bij elkaar, zijn vrij snel samen gaan wonen, hebben een huisje gekocht, vaste banen je kent het wel... En dan begint het te kriebelen, die eierstokken... We begonnen het langzaam te bespreken dat we wel graag een kindje in ons leven zouden willen, daar ging een poosje overheen en besloten in de zomer van 2015 te stoppen met de pil. Daar begon de spannende tijd, de weken verstreken die over gingen in maanden... Steeds weer die negatieve test in je handen, en de teleurstelling werd steeds groter. Aangezien het steeds niet mocht lukken ben ik mijn menstruatie maar eens in de gaten gaan houden, en deze bleek totaal niet regelmatig te zijn, en er zat zelfs wel eens 70 dagen tussen... en ik bleef maar testen doen, want ja die menstruatie bleef uit, zou je dan toch zwanger zijn?

Maar toch elke keer weer niet. We waren inmiddels 9 maanden verder, ik besloot dat ik met onze kinderwens en mijn verhaal maar eens langs de huisarts moest gaan. Er werd goed geluisterd en ik werd meteen doorgestuurd naar de gynaecoloog, hier staat een wachtlijst voor van minimaal 6 weken. Werd ik toch plots de volgende dag gebeld, er was een uitval en of ik dus die week erop al langs kon komen samen met mijn partner, ja zeker! Ik was enorm blij, we kregen het standaard onderzoek. Bloedonderzoek en een inwendige echo, ik werd eerst nagekeken omdat aan de hand van ons verhaal het probleem bij mij zou liggen. Mijn bloed zag er prima uit, maar op de echo zag de gynaecoloog eigenlijk direct al wat er aan de hand was. Ik had gemiddeld zo'n 10 eitjes per eierstok, dit zijn er dus enorm veel! Waardoor er te veel druk op mijn eierstokken kwam te staan en ik dus weinig of geen eisprong had! Maar deze hadden we natuurlijk wel nodig! 

 

Een aantal weken verder hadden we ons volgende gesprek waarin we het hadden over de behandeling, welke opties hebben we en wat kunnen we er aan gaan doen. Ik kreeg een kuur voorgeschreven om mijn menstruatie op te wekken, omdat ik inmiddels al weer op dag 75 zat en nog steeds niet menstrueerde, vervolgens zou ik door de kuur gaan menstrueren en konden we op dag 3 daarvan beginnen met Chlomid, hormoontabletten om je eiersprong op te wekken! We mochten er mee mee beginnen als we er klaar voor waren, wel moest ik zeker weten dat ik niet zwanger was voor dat ik met de kuur begon om mijn menstruatie op te wekken. Koningsdag 2016 kwam er aan, en we besloten daar flink van te gaan genieten en daarna direct met de kuur en Chlomid te beginnen. Het was 26 April 08:00, de dag van koningsnacht. Ik moest werken maar voor dat ik ging douchen even snel een test doen zodat ik zeker wist dat ik die avond een drankje kon doen! We testen normaal altijd samen, maar dit keer dacht ik even snel want het is toch niet zo... overmorgen beginnen we gewoon met de kuur. Ik kwam onder de douche vandaan, en je raad het al... de test was POSITIEF!! Ik was zo verbaasd, blij, emotioneel en geshockt tegelijk! Maar hoe kan het dan?! Ik belde meteen mijn man, en die kon het ook niet geloven! We hebben die avond flink gefeest in de stad, voor mij meteen alcoholvrij natuurlijk haha maar wat waren we blij!

De zwangerschap

De weken vlogen voorbij en dat werden maanden. Ik had een onwijs goede zwangerschap, geen klachten tot het 3e trimester. Vanaf 28 weken kreeg ik enorm veel harde buiken en urineweginfecties en moest ik een stapje terug doen. Ik werkte toen nog 38 uur per week een staand beroep dus dit was te zwaar. Ik ben op dat moment halve dagen gaan werken en dit ging prima! Dit heb ik volgehouden tot 33 weken, toen ben ik met verlof gegaan omdat mijn harde buiken weer opnieuw terug kwamen. Eenmaal met verlof ging het een stuk beter. Met 38 weken zwangerschap begonnen mijn voorweeën en harde buiken weer, ik sliep enorm slecht en raakte helemaal uitgeput hierdoor. Lilly was tot de laatste seconde enorm druk in mijn buik en dat deed echt heel veel pijn op het laatst! Mijn buik begon zo strak te staan dat ik huidpijn kreeg, ik was er een beetje klaar mee en hoopte maar dat ze snel zou komen. Dinsdag 3 Januari zat ik s'middags op de bank en kreeg ineens enorme buikkrampen en die kwamen steeds regelmatiger dit heeft ongeveer 3 uur lang geduurd en toen waren ze ineens verdwenen. Ik dacht meteen het gaat beginnen, maar helaas. Woensdag 4 Januari had ik de 40 weken controle, want op 5 januari was mijn uitgerekende datum. Ik had de verloskundige mijn verhaal verteld , en ze ging eens kijken of ze me eventueel kon gaan strippen, en dit kon! Ik was opgelucht, mijn baarmoedermond was helemaal week en ik had 1 cm ontsluiting. Ze had me flink gestript, en het moest dan binnen 12 uur gebeuren anders kwam het niet door het strippen. Precies 12 uur later, midden in de nacht van 02:30 werd ik wakker om te plassen, en verloor ik mijn slijmprop. Ik helemaal blij terug naar boven mijn man wakker gemaakt en het nieuws verteld, een half uur later begonnen mijn weeën, ik dacht yes! Dit gaat goed en ik was er klaar voor, ik ging beneden op de bank liggen, en liet mijn man verder slapen, ik zou hem roepen als het erger werd. De ochtend brak aan, en ik had nog steeds weeën, ze kwamen steeds vaker en werden wat krachtiger maar nog prima te doen, mijn man bleef thuis van zijn werk. Aan het einde van de ochtend verdwenen mijn weeën als sneeuw voor de zon, ik dacht hoe kan dit nou?! Ik begon vanaf dat moment heel veel slijm te verliezen. Ze zei 'Dit kan, de 1 verliest namelijk meer dan de ander', s'avonds werd het slijm een lichtgroene kleur ik vertrouwde het niet en belde weer mijn verloskundige, ze kwam naar ons toe om te checken dat het geen vruchtwater was, na een aantal controles bleek ik geen vruchtwater volgens haar te verliezen, maar de kleur kon een voorteken zijn dat er in het vruchtwater was gepoept. Ik wou graag thuis bevallen op een natuurlijke manier, in alle rust. Dus ik was dit toen al een beetje van me af aan het schuiven. De donderdag 5 Januari ging voorbij, en ik was de 40 weken gepasseerd. De vrijdag ochtend brak aan, en om 06:00 in de ochtend begonnen weer mijn weeën, maar nu wat heftiger dan ik hiervoor al had gehad, ik zei nog tegen mijn man ga maar werken want ze zullen wel weer verdwijnen. Maar mijn man bleef thuis, de weeën verdwenen weer na 6 uur lang weeën te hebben gehad. We besloten s'middags om even een stukje te gaan lopen buiten, maar dit werden mini pasjes, en de weeën begonnen weer, en verdwenen weer. Vrijdagavond kwamen mijn weeën weer terug en wist ik mijn geen houding meer te geven, ze werden steeds heftiger en duurde zo'n anderhalve minuut. Maar ook deze verdwenen na 3 uur lang weer, de nacht van vrijdag op zaterdag was rustig, en ik was inmiddels 40+2 weken zwanger. Ik stond zaterdags om 08:30 op uit mijn bed, en het lichtgroene slijm liep langs mijn benen, ik heb direct mijn verloskundige weer gebeld en ze kwam er meteen aan om te kijken. Weer een aantal testjes gedaan, maar ze was er niet zeker van. De verloskundige belde het ziekenhuis en we konden om 11:30 terecht, ze zouden daar controleren of ik zeker te weten geen vruchtwater aan het verliezen was en werd meteen aan de CTG scan gelegd. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, zouden we 45 minuten aan de CTG scan moeten maar dit werden er 2 uur, de hartslag van ons meisje was erg hoog  en ze vertrouwden het niet. Na een aantal testen bleek ik toch al vanaf donderdag vruchtwater te verliezen, en had ik bovenin een scheur in mijn vliezen zitten waardoor dit lastig te zien was. Ook had ons kleine meisje in het vruchtwater gepoept, vandaar de kleur groen. Wij hadden dus 2 medische redenen dat wij moesten blijven en ons meisje binnen 24 uur geboren moest worden. 



De bevalling

Op de CTG scan was te zien dat mijn weeën weer waren begonnen, regelmatiger werden en krachtiger. Ze brachten ons om 14:00 naar de verloskamer, ik had inmiddels 3 cm ontsluiting en besloten om rond 16:00 terug te komen om te kijken of mijn ontsluiting vorderde en of ze eventueel mijn vliezen konden breken, zo niet zou ik aan de weeën opwekkers moeten. Gelukkig om 16:00 had ik 4 cm ontsluiting en konden ze mijn vliezen breken, ik had enorm veel vruchtwater en er was enorm veel in gepoept! Ze zouden om 20:30 terugkomen om te kijken hoe het ging. Mijn weeën werden steeds heftiger en ik kwam in een weeën storm terecht, ik begon te spugen van de pijn en het was inmiddels 21:00 en er was nog niemand komen controleren. We bleven maar op het knopje drukken, en er kwam alleen telkens een assistente binnen die zei, 'ja sorry mevrouw het is druk!'. Ik zat met mijn kop tegen het plafond, mijn weeën kwamen om de minuut, er zat totaal geen rust meer tussen de weeën. 22:15 kwam ze dan ein-de-lijk controleren, ik had inmiddels 8 cm ontsluiting en gaf aan dat ik helemaal op was. Het was zaterdagavond en mijn weeën waren dinsdag al begonnen, ik was helemaal gesloopt. Ik kreeg voor de laatste 2cm een morfine pompje om het scherpe randje er van af te halen. Wat was ik hier blij mee, er kwam weer rust tussen de weeën door en ik kon zelfs weer wat communiceren met mijn man en mijn moeder die waren allebei bij mij. Er konden weer wat grapjes vanaf, en tussendoor pufte ik rustig de weeën weg. Om 23:30 had ik 10 cm ontsluiting, en kreeg ik de vraag of ik al persdrang had, eh even denken, nee? Ik werd losgekoppeld van het morfine pompje, en moest het weer op eigen kracht gaan doen. Helaas lieten mijn weeën ook deze keer mij in de steek, ik moest toch aan de opwekkers, in de hoop dat ik persweeën zou krijgen. Om 00:00 stond mijn weeën infuus op het hoogst, kwam ik weer in een weeën storm terecht maar had geen persweeën. Ze besloten dat ik hoe dan ook met of zonder persweeën, ik moest gaan persen. Na 2 uur lang met al mijn kracht te hebben geperst, en 2 uur lang in een weeën storm te hebben gezeten, was er nog steeds geen vordering. Mijn lichaam begon te shaken, en ze dachten dat ik in een stuip terecht kwam, maar dit was niet het geval. Mijn lichaam had zoveel pijn en kracht al moeten doorstaan, mijn spieren konden dit niet meer aan. Ik kon niet meer stil liggen, en dit was voor de mensen er om heen een heel vervelend aangezicht. Om 02:00 kwamen er 2 gynaecologen bij, en besloten de vacuümpomp erbij te halen, maar Lilly zat nog zo diep in het geboortekanaal dat het de vraag was of het wel ging lukken. Van mij hoefde het niet, maar ik had hier blijkbaar geen keus in, en kreeg een strenge blik naar mij toe die zei: 'als jij niks doet, doen wij ook niks, je moet niet denken dat wij het werk voor jou doen'. Ik was helemaal verslagen, ik wist niet wat me overkwam, ik was op en had aangegeven dat ik niet meer kon, mijn lichaam kon niet meer ontspannen en ik bleef van top tot teen shaken en spugen van de pijn. Inmiddels stonden er 8 mensen om mee heen, mijn man werd emotioneel en blijf mee aanmoedigen en steunen, maar mijn moeder zat verslagen in een hoekje en ik zag het verdriet op haar gezicht. En ik? Ik kon niks meer denken, alleen maar dat ik niet meer kon, mijn lichaam was op! Na 3 pogingen met de vacuümpomp, werd er besloten dat ik direct naar de O.K. moest, de baby moest er nu echt uit, en dat ging niet op de natuurlijke manier lukken. Ze zat vast in het geboortekanaal en ze kon er niet uit. Ze werd terug geduwd naar de baarmoeder, want ze zat te laag voor een keizersnede. Ik werd met man en macht uit de kleren getrokken, kreeg een blauw schort voor, en werd naar de O.K. gereden, daar eenmaal aangekomen stonden er denk ik wel 12 man om ons heen. De ruggenprik werd gezet, en ik heb hier gelukkig niks van gevoeld, want ik zat volop in de weeën! Ik was zo blij dat die prik er in zat, en ik van de pijn verlost was, ik kon mijn ogen weer openen, mijn lichaam trilde nog steeds en ik werd in banden gezet, zodat ik min of meer stil kon liggen. Ik kreeg een aantal vragen, om te kijken of ik nog bij bewust zijn was, en of ik mee wilde kijken met de keizersnede. Ja natuurlijk wil ik dat! Ik wilde zo graag natuurlijk bevallen, en dit mooie moment mee maken, maar dat ging niet meer. Dus ja tuurlijk wil ik zien hoe mijn meisje uit mijn buik word gehaald! Ik heb van de keizersnede gelukkig helemaal niks gemerkt, en had ik fijne artsen om mij heen, en mijn man aan mijn zijde. En daar was ze dan om 04:24 op 8 Januari 2017 kwam Lilly-May op de wereld, eindelijk was ons mooie meisje er. Ze werd meteen meegenomen door de kinderartsen en mijn man was daar natuurlijk bij. In eerste instantie leek alles in orde, en kreeg ik haar na 20 minuten eindelijk bij me. Ons meisje, ons geluk eindelijk in mijn armen.

Mijn prachtige meisje Lilly-May


De roze/grijze wolk, 

De eerste 12 uur ging met ons meisje alles prima, haar eerste flesje had zij goed gedronken maar de flesjes daarna wou ze niks van weten. Ik zat volop aan de pijnstilling dus voelde nog niks van mijn keizersnede wond. De avond brak aan en Lilly werd erg onrustig en begon met huilen, en dit werd non-stop huilen tot de volgende ochtend. Ze at van de 8 voedingen er maar 2 op, had een snelle ademhaling en hartslag. De kinderartsen stonden om 07:00 in de ochtend naast ons bed en namen Lilly mee voor een infuus, gelukkig ging mijn man mee, ik kreeg een whats-app tussendoor van hem hoe het ging, ze bleven namelijk erg lang weg. Ze hadden Lilly 4 keer mis geprikt in haar handjes en kwam terug met een infuus in haar voetje. In de bloeduitslagen was nog geen infectie te vinden maar bij baby's  kan dit zo snel gaan dat ze toch de antibiotica kuur van 3 dagen startte. Lilly was ook erg geel, en werd ook hiervoor goed in de gaten gehouden. De antibiotica deed zijn werk, Lilly werd weer rustiger en dronk haar flesjes weer. Ik mocht na 24 uur mijn bed uit, om te douchen en meteen weer terug plat te liggen. Ik wilde helpen om een luier te verschonen maar dit mocht helaas niet. Ik moest rusten, in het ziekenhuis ging dit prima. We hadden wat bezoek, Lilly lag heerlijk bij mij de hele dag. Op woensdag 11 januari mochten wij eindelijk naar huis met zijn drietjes. Eindelijk het ziekenhuis uit, eenmaal thuis aangekomen leek het net alsof ik een stuk van de week had gemist. De kraamzorg stond meteen voor een paar uurtjes op de stoep, om wat te helpen en wat door te nemen, zodat ze de volgende dag meteen kon beginnen. De eerste 3 nachten thuis bleef Lilly alleen maar huilen, onrustig was ze. Ik was helemaal dood op, ik kon weinig, veel napijn en voelde mij machteloos. Waar was de roze wolk? Veel momentjes gingen aan mij voorbij, ik mocht zo weinig, had zoveel pijn en zat elke avond te huilen op de bank. Wij besloten dan ook om de eerste 2 weken geen visite te willen ontvangen behalve onze ouders en zussen. Wij kregen gelukkig extra kraamdagen en mijn man was 2 weken vrij. Bij het eerste badje van Lilly, zat ik op een stoel te kijken, ik kon heel slecht staan en had zoveel pijn maar wou zo graag overal bij helpen. Dit ging helaas niet, ik voelde mij hierdoor helemaal geen mama. Als wij een wat drukkere dag hadden gehad, en daar bedoel ik mee, alleen ouders op bezoek hadden gehad en de verloskundige, zat ik s'avonds te snikken op de bank. Ik was zo'n emotioneel wrak aan het worden, het besef van wat er nou allemaal was gebeurd kwam steeds meer binnen, ik kropte al mijn gevoelens op en wilde nergens over praten. Gelukkig werd ik min of meer door mijn lieve man en ouders gedwongen om erover te praten en dit luchtte op! Ik begon mij lichamelijk ook weer iets beter te voelen, tot dat de tweede week mijn keizersnede wond open ging en ging ontsteken, daar gingen we weer. Ik had toch teveel gedaan, en moest nu echt pas op de plaats nemen en toch echt rust pakken! Dit heb ik ook echt gedaan, en kon gelukkig heel snel genieten van de kleine dingen. Ik had een heel ander beeld van mijn kraamweek in gedachten, lekker tutten, eerste badjes, eerste keer douchen, eerste luier, dit ging allemaal aan mij voorbij.

Onze trots!! Lilly-May



Ik kon gelukkig na een aantal dagen genieten van de kleertjes uitzoeken die ze die dag aankreeg, en mocht ik Lilly na een week zelfstandig uit de box of haar bedje uittillen. En dit ging met babystapjes beter!

 

Wat was ik blij dat mijn lieve man 2 weken vrij was, en mijn enorme steun is en zo'n lieve papa is voor Lilly! Mijn lieve moeder, die elke dag kwam nadat mijn man weer aan het werk moest, en mij overal bij kon helpen. 4 weken na mijn bevalling begon ik mij weer mijzelf te voelen, de pijn werd minder, ik kon genieten, en ik ging de deur weer uit! Ik ben iemand die overal zonder plan ingaat, altijd positief is en ik had zo'n zin in de bevalling en kraamtijd. Ik had veel scenario's bedacht, behalve deze!

 

Inmiddels zitten wij op een mega roze wolk, en genieten wij zoveel van Lilly! Wat is het fantastisch om haar mama te mogen zijn, ik had het nooit durven dromen, zo'n mooi lief tevreden meisje, Ik voel me weer super goed, ben ook weer aan het werk, een echte working mommy! Ik ben weer 31 uur aan het werk, als floormanager in een kapperszaak, ik ben weer 2 keer in de week aan het sporten, mijn lichaam is nog lang niet de oude maar daar heb ik heel veel voor terug gekregen. Ik heb de bevalling een mooi plekje kunnen geven , en denk alleen nog aan het allermooiste wat we er voor hebben terug gekregen! Of wij ooit nog een tweede kindje zouden willen? Voor nu, zeggen we allebei nee, maar je weet nooit wat de toekomst brengt! Geniet van de kleine dingen, want de tijd gaat veel te snel!

 

Liefs,

Talitha

Commentaar schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Marga van Loosen (dinsdag, 18 april 2017 12:08)

    Ik ken jouw als een stoere lieve vrouw,maar wat een powervrouw ben jij.
    Zo blij voor jou dat je het een plekje hebt gegeven en nu volop kunt genieten van je prachtige dochter en lieve man

    Liefs Marga de moeder van ......

  • #2

    Jolanda Hageman (dinsdag, 18 april 2017 16:02)

    Prachtig verhaal � geniet van jullie prachtige meisje liefs ons �

  • #3

    Valery (woensdag, 19 april 2017 11:20)

    Echt mooi geschreven tali..en ik ben super blij met zón lief nichtje erbij XXX

  • #4

    Cludia (woensdag, 19 april 2017 21:36)

    Mooi ♡ niet alleen voor een buitenstaander, maar ook voor jou door het op te schrijven, verwerk je het ook en kan je het een plekje geven. Geniet ervan

  • #5

    Robin (zaterdag, 06 mei 2017 22:53)

    Jeetje wat een heftig verhaal, maar wat een mooi kindje. Ik kan mijzelf helemaal vinden in jou verhaal, er is niks ergers dan de eerste weken van je kindje meekrijgen vanaf een stoel. Maar daarna geniet je 3 dubbel zeggen we dan maar haha.

    Liefs robin, <3


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Stay connected


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.