Het verhaal van mama Eline

Hallo lieve dames!

 

Wat ontzetten spannend dit, mijn aller eerste blog. Toen Nikkie mij vroeg om een blog te schrijven voor haar nieuwe pagina mommy's diary, hoefde ik er niet lang over na te denken. Ik was direct enthousiast maar ooh wat spannend ook om dit te doen!

Ik wil jullie een kijkje geven in mijn leven als moeder, en wat ben ik ontzettend trots om moeder te mogen zijn!

 

Ik ben Eline, 24 jaar oud en ik ben getrouwd met de liefste man van de hele wereld! Samen zijn wij de trotse ouders van Senn en SKYE*.

 

In Mei 2014 ging ik samenwonen met de liefde van mijn leven Stefan. We hadden een fantastisch huis gekocht in een leuke (kindvriendelijke) buurt. Een huis waar we een gezin konden stichten, ik noemde het een grote mensen huis. Maar het plan om kids te krijgen lag nog even ver in de toekomst, ik was namelijk begonnen aan een nieuwe studie.

 

 

Ik volgde een duaal traject, zo was ik bezig met mijn studie verpleegkundige en werkte ik fulltime in een psychiatrische ziekenhuis. Best pittig een fulltime job en studeren, maar al met al ging het me goed af. In Juli 2014 dacht ik ineens in mijn stopweek van de pil, ik word maar niet ongesteld. Kleine paniek sloeg toe. Uiteindelijk toch een testje gaan kopen en ik bleek zwanger te zijn! Allerlei gevoelens stroomde door mijn lijf, geluk en paniek waren toch het meest aanwezig. Hoe ging ik dit doen met mijn studie en wat nu als ik het niet haalde!

 

Uiteindelijk kwam er rust in en zeiden Steef en ik tegen elkaar: 'We gaan ervoor, die kleine is meer dan welkom en de opleiding gaan we gewoon halen!' Daar ging ik dan, op mijn werk en op school vertellen dat ik zwanger was. Maar hoe nu verder... Nu ben ik wel iemand die niet zomaar opgeeft dus we gingen ervoor.

De zwangerschap verliep helaas niet heel soepel, ik had veel last van bekkeninstabiliteit waardoor ik uiteindelijk door mijn afdeling coördinator naar huis ben gestuurd. De laatste weken van mijn zwangerschap waren erg pittig, ik kon niet veel meer in het huishouden. Dus ik was ontzettend blij met alle hulp die ik kreeg rondom het huishouden! 

 

De dagen kropen voorbij en we werden steeds nieuwsgieriger naar onze kleine vent! Met 41 weken werd ik ingeleid, wat waren we zenuwachtig voor wat er zou komen. Hoe zou de bevalling verlopen, hoe zou ons mannetje er uit zien... 

Na een bevalling van 32 uur was dan eindelijk ons kleine ventje daar. Senn Zwitser geboren op 3 April 2015! Wat was hij mooi, Steef en ik waren op slag verliefd.

Senn Zwitser




Maar een kleine baby in huis en weer naar school is zeker een pittige taak, na 6 weken probeerde ik weer naar school te gaan. Dit ging redelijk goed, wel heel moeilijk hoor je kleine thuis laten en jij naar school. Gelukkig had ik een paar ontzettend lieve klasgenootjes die me ook hielpen waar nodig! Maar helaas kon niet alles goed blijven gaan en kreeg ik er een borstontsteking bij waardoor ik uiteindelijk met spoed ben geopereerd. Maar toch bleef ik doorzetten om die opleiding zonder vertraging af te kunnen ronden. Dit is mij uiteindelijk gelukt en ik ben cum laude afgestudeerd als verpleegkundige in de psychiatrie. Op 7 Juli 2016 tekende ik mijn diploma in Den Haag!

Op 16 September 2016, trouwde ik met de liefste man van de hele wereld, onze dag was als een sprookje. Ik voelde me een prinses zo mooi. De hele dag was prachtig met al onze lieve vrienden en familie om ons heen. Ook Senn vond het geweldig, heel de dag in de spotlight, kleine charmeur!!

 

Een korte tijd na de bruiloft kwamen we erachter dat ik weer zwanger was, wat waren we blij! Een broertje of zusje voor Senn zou ons gezinnetje compleet maken! We vertelde het al snel tegen onze familie, ook zij waren ontzettend blij voor ons. Alleen verliep deze zwangerschap nog veel minder soepel als bij Senn. Ik kreeg erg veel last van misselijkheid en niet alleen in de ochtend maar gedurende de hele dag, het werd zelfs zo erg dat ik geen water binnen kon houden. Zo belanden we in het ziekenhuis i.v.m. uitdroging. Gelukkig mocht ik na een aantal uur weer naar huis met heel veel medicatie tegen de misselijkheid. Na een paar dagen voelde ik me gelukkig weer wat beter en mocht ik langzaamaan de medicatie gaan afbouwen. Dit ging gelukkig goed!

Met ruim 15 weken had ik een afspraak staan bij een pretecho centrum om te kijken of we in verwachting waren van een broertje of een zusje voor Senn. Wat was dat weer spannend zeg en ontzettend leuk natuurlijk. We hebben genoten van de echo beelden en van ons kleine draakje die zo druk heen en weer aan het zwemmen was.

De echoscopiste zag heel snel een MEISJE!

Wauw wat was ik blij, een meisje dat zou het helemaal compleet maken, een koningskoppel!

Ik ging helemaal los met shoppen, wat hebben ze veel leuke meisjes kleding zeg! Ik kocht van alles van stoer naar schattig noem maar op. Ik had het allemaal in huis!

Zo ben ik altijd al een beetje gek geweest met het kopen van kleding voor Senn, I just love kidsclothes!

It's a Girl



Op donderdag 29 December 2016 hadden we de 20 weken echo, Steef en ik zaten elkaar in de auto een beetje gek te maken met: 'Zal het nog steeds een meisje zijn?' Wat voel ik me stom nu ik daaraan terug denk. Wat maakt het uit hè een jongen of een meisje, als het maar gezond is! Er hing een ontspannen sfeer bij het echtcentrum, alles zag er goed uit. En weer duidelijk een meisje! Toen kwam ze bij het hartje, ze kon het niet goed in beeld brengen. Ze vroeg of ik wat heen en weer wilde schudden. Maar helaas, ze kon het nog steeds niet goed zien. Toen maar op en neer springen, maar dat kleine boefje van ons wilde niet draaien. 

Uiteindelijk hebben er 3 mensen naar het hartje van ons kleine meisje gekeken. Met de conclusie ga maar naar het ziekenhuis, er is vast niks aan de hand maar even voor de zekerheid. Ik voelde het al, er zit iets niet goed. Alleen konden we pas de dag erna terecht in het ziekenhuis. Wat kan 24 uur ontzettend lang duren. Ik heb geen oog dicht gedaan en die nacht kroop voorbij. Maar de dag brak aan dat wij naar het ziekenhuis moesten, wat waren we stil in de auto er naartoe, we wisten beiden al dat dit niet goed zat. Dit werd dan ook in het ziekenhuis met een paar minuten bevestigd. Ons meisje had een dubbele hartafwijking.. Wat zou dit betekenen, dat kon de arts helaas nog niet zeggen. Maar grote kans dat het operabel zou zijn. Gelukkig dachten Steef en ik, misschien dus een moeilijke start voor ons meisje maar er is hoop!

Die hoop werd helaas met elke bezoek minder, de hartafwijking werd steeds complexer en zo werden er nog meer afwijkingen geconstateerd. Wij kregen de vraag van de arts wat we wilden... De zwangerschap voortzetten of afbreken. Waarom die vraag?

Doorgaan dacht ik natuurlijk! Maar nadat wij steeds meer informatie kregen werd het steeds minder rooskleurig. Ons kleine meisje zou geen dag zonder pijn kunnen leven, zoveel operaties moeten ondergaan en dan maar de vraag of ze dit zou overleven? Dit was voor ons geen waardig leven en dit wilde wij ons meisje niet aandoen. Je gunt niemand dagelijkse pijn, zeker je eigen kindje niet! Daarom hebben wij besloten de zwangerschap af te breken, uit liefde voor onze dochter. De zwangerschap zou beëindigd worden op 12 Januari 2017, ik zou dan 23 weken zwanger zijn. Het is de moeilijkste keuze die ik ooit heb moeten maken, zeker omdat je alles zo bewust heb meegemaakt, onze dochter was meer dan welkom.

 

Ik had zoveel pijn ervan gehad, elke dag huilend in slaap vallen, de gedachtes maak je wel de goede keuze, wat als het toch meevalt, wat als ze het verkeerd gezien hebben. Gelukkig heb ik een ontzettend lieve man die me zoveel heeft gesteund en dat terwijl hij ook veel verdriet had met het verlies van zijn dochter.

 

Op de ochtend van 12 januari 2017  werden wij om half negen verwacht in het ziekenhuis, de afdeling verloskunde. Wij werden naar een eenpersoonskamer geleid. Hier vraagt een zuster of we een thee of koffie willen en of het wel gaat met ons. Ik ben zo verschrikkelijk emotioneel dat ik direct weer begin te huilen. De zuster laat ons even alleen en ik kom weer een beetje bij. Een half uurtje later komt ze terug of we nu een mandje en omslagdoek voor onze dochter willen uitzoeken of dat we dat straks willen doen als ze geboren is. Wat een keuze, maar ook wat ontzettend krom een mandje uitzoeken voor je dochter die nu nog veilig in je buik zit maar straks overleden zal zijn en dan in het mandje (opgebaard) ligt. Weer springen de tranen in mijn ogen, wat is dit allemaal oneerlijk!

 

Een later komt de arts binnen en ik krijg de eerste tabletjes vaginaal toegediend die de zwangerschap moeten opwekken. Dit is vergelijkbaar met normaal inleiden alleen is nu de dosering van de tabletjes veel hoger omdat de bevalling sneller mag verlopen. Ook willen de zusters bloed prikken, maar omdat ik zo gespannen ben en toch onbewust de bevalling aan het tegenhouden ben in mijn hoofd lukte het prikken niet. 3 zusters en 1 arts hebben het geprobeerd, uiteindelijk na 7 keer prikken lukte het om een bloedvat aan te prikken! Het schijnt dus dat de bloedvaten naar binnen schieten onder zulke omstandigheden. 

 

Na de eerste tabletjes krijg ik al snel een weeënstorm, de arts wil graag een ruggenprik zetten om me zo min mogelijk pijn te laten hebben. Ze willen in situaties als dit de moeder het meest ontlasten omdat het al zo een heftige situatie is. Het prikken van de ruggenprik ging ook 3 keer fout, wat een pijnlijke krengen zijn dat zeg! Als complicatie op de ruggenprik kreeg ik 41 graden koorts, dit moesten de artsen goed in de gaten houden omdat het te erg opliep. Gelukkig viel het allemaal mee. Rond 19:00 uur voelde ik de bevalling doorzetten, ik werd hier wederom erg emotioneel van want ik wist dat dit het laatste moment samen met haar zou zijn.

Om 20:55 is onze dochter Skye Zwitser geboren, met een gewicht van 480 gram en 28 cm. Wat was ze mooi, net haar broer, precies hetzelfde neusje en hetzelfde mondje! Wat een prachtig meisje! Maar toen kwam het verdriet wetend dat je je dochter achter moet laten, een kennismaking en een afscheid ineen. Steef en ik hebben veel met haar geknuffeld, haar vastgehouden en kusjes gegeven. Via het ziekenhuis is er een fotograaf geregeld die deze liefdevolle momenten heeft vast kunnen leggen. Dit is iets wat ik nu zo ontzettend koester, al die tastbare herinneringen van onze dochter.

Zo heeft het ziekenhuis ook voet- en hand afdrukjes gemaakt!

Daarna heb ik mijn ouders, zus en beste vriendinnetje gebeld, zij zijn allemaal langs geweest om te zien hoe mooi Skye was maar ook om afscheid te nemen van hun kleindochter en nichtje. Ook dit was emotioneel maar ook mooi om met elkaar afscheid te nemen en haar alle liefde te geven die we hebben! Want meisje wat was jij gewenst!

Ons prachtige meisje Skye



Daarna hebben Steef en ik haar nog tot 01:30 op de kamer gehad, veel geknuffeld maar helaas moest ze toen met de zuster mee. Dit gaat zo tegen je moedergevoel in, in plaats van je lekker warm toe te dekken legden we je op koelelementen en brachten we je naar de koelcel omdat dit beter voor je was.

De volgende ochtend haalde we je snel weer bij ons, wat zag je er mooi uit. Ik was bang dat je heel erg achteruit was gegaan maar dat viel alles mee! We konden nog een tijd knuffelen en kusjes geven. Totdat de uitvaart kwam, toen moest je mee. Daar was het moment van afscheid nemen. Voor de aller laatste keer dekte ik je zachtjes toe, voor de aller laatste keer gaf ik je een kus en ik brak want ik wist dat ik dit nooit meer zou doen. Mijn meisje werd weggehaald, ik voelde me leeg, ik voelde me waardeloos. Samen met Steef reed ik naar huis, zo stil waren we nog nooit geweest, ik keek naar buiten en huilde. Toen we thuis kwamen voelde ik me nog leger, geen baby in mijn buik, geen baby in mijn armen en geen baby in het bedje in het kamertje. We werden overspoeld met bloemen en kaarten, al die steunende berichten helpen je vooruit in zo'n intense tijd.

Nu bijna 3 maanden later voel ik me rustiger. Ik ben er nog niet, maar dat komt echt wel. Ik geniet ontzettend veel van mijn kleine mannetje die me elke dag weer een lach op mijn gezicht bezorgd.

 

Uit alle onderzoeken van het ziekenhuis is gebleken dat we dikke pech hebben gehad, er zijn geen erfelijke afwijkingen gevonden. Dit is voor ons een opluchting voor een eventueel volgende zwangerschap, maar dit veranderd niks aan de pech en het verdriet wat we voor  onze kiezen hebben gekregen. Ons meisje zal altijd onderdeel van ons gezin zijn, zo wil ik haar verjaardag vieren en als Senn wat groter is hem uitleggen dat hij nog een zusje had!

Ik was 18 Mei 2017 uitgerekend van ons meisje, rond deze periode zullen wij naar Curaçao gaan. Op dit eiland zullen we een mooie wens ballon oplaten voor ons meisje, daar afscheid nemen van haar en deze periode helemaal afsluiten! Ik denk dat dit een fantastisch mooie reis gaat worden met een lach en een traan. Hier kijk ik dan ook erg naar uit!

Daarna kijken we wel verder wanneer we toe zijn aan een eventueel volgende zwangerschap, voor nu wil ik vooral even rust creëren en weer helemaal mezelf worden!

 

Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn blog.

 

Liefs en een dikke knuffel

Eline

Commentaar schrijven

Commentaren: 26
  • #1

    Nancy (dinsdag, 04 april 2017 07:29)

    Ontzettend mooi verwoord. Ik ben zo trots op je. Alleen maar liefde voor jou! Ik lees dit met een lach en een traan, respect.

  • #2

    Kim (dinsdag, 04 april 2017 07:40)

    Waauw Eline,

    Prachtig geschreven! Tranen in mijn ogen. Een topper ben je! X

  • #3

    Sarah (dinsdag, 04 april 2017 07:42)

    Wauw echt te mooi geschreven uit je gevoel was er even helemaal bij. Wat ben je ondanks alle tranen uiteraard een onwijs sterke vrouw en mama! Een van de moeilijkste keuzes ooit en die hebben jullie gemaakt allemaal uit liefde voor skye. Wauw wauw onwijs mooi geschreven! Over een maandje eerst genieten op vakantie. Ohja en mijn tranen stromen ook over mijn wangen hoor

  • #4

    Syl (dinsdag, 04 april 2017 07:42)

    Wow! Wat heftig! Wat mooi verwoord allemaal. Xxx

  • #5

    Aukje (dinsdag, 04 april 2017 08:04)

    Wow lieve Eline, deze komt binnen! Ik heb het dan ook gelezen met een lach en traan. Wat heb je het knap verwoord zeg. Kanjer ben je! *knuffel*

  • #6

    Naomi van den Berkt (dinsdag, 04 april 2017 08:20)

    Prachtig geschreven en gelezen met een traan.. Sterkte meid met het verwerken.. Jullie mooie meisje is altijd bij jullie. Knuffel

  • #7

    Kim heddema (dinsdag, 04 april 2017 08:21)

    Wat onwijs mooi geschreven� En wat een sterk en mooi gezin zijn jullie! Hele dappere keuze en ik heb onwijs veel bewondering voor jullie! Ik hoop dat jullie een hele fijne reis gaan hebben met z'n 3tjes en dat jullie een mooie wensballon voor skye kunnen opsteken. Heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies! Ze zal altijd bij jullie zijn! Liefs

  • #8

    Denise (dinsdag, 04 april 2017 09:01)

    Tranen over mijn wangen....
    Ik herken dit zo enorm.
    Zelf ben ik ook mijn zoontje Pepijn* verloren nadat gebleken was dat hij diverse afwijkingen had en kans op leven buiten mijn buik nihil was, en als hij zou leven dan was hij een jongetje dat ook veel pijn zou hebben en heel veel operaties nodig had en dan geen kwaliteit vaneven zou hebben.
    Ook wij hebben toen besloten de zwangerschap af te breken en dat is inderdaad de vreselijkste keuze die je in je leven moet maken want je kindje opgeven wil niemand...
    Ik voel je verdriet, de pijn en onmacht...
    Het is nog zo recent bij jou...
    Neem echte tijd om te rouwen, want ik deed dat niet en dat achtervolgde mij zo erg dat ik in een fikse depressie kwam.
    Pepijn* is geboren en overleden op 19 juni 2009.
    Al weer bijna 8 jaar geleden maar lijkt veel korter.
    Heel erg veel sterkte met dit enorm grote verlies..

    Liefs, Denise

  • #9

    Jana.says.hi /melina (dinsdag, 04 april 2017 09:21)

    Wat ontzettend mooi Eline! Ik had wel wat vermoedens maar er nooit naar durven vragen! Heel knap dat je hier je verhaal hebt willen delen! Met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Wat zal dit moeilijk voor jullie zijn geweest. Heel veel sterkte met dit enorme verlies.

  • #10

    Daphne (dinsdag, 04 april 2017 11:03)

    Wauw! Wat een heftig verhaal, maar zo mooi geschreven. Heb het gelezen met tranen in mijn ogen. Wat een ongelooflijk gemis moet dit zijn!
    Jullie zijn een mooi en sterk gezin! Heel veel sterkte de komende tijd & hoop dat jullie een mooi plekje op curaçao kunnen vinden om de wens ballon voor Skye op te steken. Liefs x

  • #11

    Manon (dinsdag, 04 april 2017 11:59)

    Wauw.. zit met tranen in mijn ogen dit te lezen! Echt super mooi beschreven meis. Xxx

  • #12

    Aria van der Zalm (dinsdag, 04 april 2017 17:59)

    Heel mooi geschreven Eline. Je voelt gewoon de liefde voor je kleine Skye! Wat jammer dat ze niet kon blijven.

  • #13

    Roxanne (dinsdag, 04 april 2017 18:50)

    Waaauw, Ook ik krijg tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel....
    Wat heb je dit mooi opgeschreven.
    Ik vind jullie zo ontzettend stoer,moedig en samen zo sterk.

    Dikke kus voor jullie!

  • #14

    Bianca van der Hout (dinsdag, 04 april 2017 19:24)

    Ach lief buufie wat heb je dit mooi verwoord zeg en wat voelt het weer zoals "toen" en fijn dat we er voor jou konden zijn en nog zijn uiteraard!!! Xxx

  • #15

    Senna (dinsdag, 04 april 2017 20:27)

    Wow elien! Prachtig verwoord! Trots op jullie allebei!!
    Love u❤

  • #16

    Stefanie (dinsdag, 04 april 2017 21:16)

    Prachtig neergeschreven.... Als mama komt je verhaal nog sterker binnen, wat een moeilijke tijd voor jullie allemaal. Je voelt de liefde voor Senn en Skye! �

  • #17

    Bradley (dinsdag, 04 april 2017 21:46)

    ❤️

  • #18

    Nico (dinsdag, 04 april 2017 22:55)

    Met het lezen van je verhaal ,wordt het steeds natter bij mijn ogen. Mooi geschreven!

  • #19

    Heddy (dinsdag, 04 april 2017 23:27)

    Hele dikke knuffel voor jou, sterke mama! Het kwam echt binnen je verdrietige verhaal :(

  • #20

    Ivette (woensdag, 05 april 2017 00:57)

    Wat mooi geschreven en een bijzonder verhaal. Ik kon t niet droog houden. Goed dat je de tijd neemt om t te verwerken. En dat mooie meisje zal altijd in jullie harten zijn!

  • #21

    Esmeralda (maandag, 10 april 2017 23:41)

    Wat een prachtig mooi en warm mens ben je toch!♡

  • #22

    Angelique__82 (dinsdag, 11 april 2017 21:41)

    Heftig verhaal, wat een moeilijke keuze hebben jullie moeten maken maar ook zo dapper. Wanneer je verdeietig bent, kijk dan opnieuw in je hart en zie dat je huilt om wat je vreugde schonk..... heel veel sterkte lieve Eline

  • #23

    Djiewan (zaterdag, 15 april 2017 20:23)

    Ik kwam hier terecht naar aanleiding van het artikel in het AD over Instagram.
    Wat een indrukwekkend en aangrijpend verhaal. Ik heb flink wat traantjes weggepinkt
    Heel veel sterkte Eline, ook voor de rest van je familie.

  • #24

    Bibiejj (woensdag, 19 april 2017 20:00)

    Wauw wat een verhaal zeg ... zo mooi maar ook zo verdrietig!! :(
    Ik wens jullie nogmaals heel veel sterkte !!!! Xxx

  • #25

    Larissa (donderdag, 04 mei 2017 21:28)

    Jeetje.. wat schrijf je het super mooi en zo puur. Wat kom je sterk over.. jullie samen als gezin voelen beschreven sterk. Ik weet niet precies hoe je je voelt, maar helaas heb ik jou verhaal ongeveer mee gemaakt met mijn beste vriendinnetje. Zwanger van haar dochtertje Livana, en ook zij werd voor de keus gesteld na alle afwijkingen wat te doen.. Livana is met 24 weken geboren, ik heb haar na de geboorte mogen ontmoeten.. ze was prachtig klein en zo intens mooi. Ik heb enorm veel respect voor mijn vriendinnetje. Wat jullie mee maken dat is het pijnlijkste wat er is in dit leven. En ik wil je even zeggen mama Eline, wat ben je een prachrvrouw, een goudmama en een super sterk persoon! Ookal ken ik je niet.. ik herken veel hier in jou blogje en ik heb dit gelezen met een gebroken moederhartje. Als ik kijk naar de sterretjes boven ons zal ik jullie lieve Skye begroeten! Want dit zal ik nooit meer vergeten.. erg veel liefde sterkte en digitale knuffels van een moederhartje dat met jullie mee leeft ♡☆

  • #26

    Sarah (donderdag, 18 mei 2017 20:23)

    Oh lieve Eline,
    Heb met tranen in mijn ogen je blog gelezen........ En vandaag is zo'n beladen datum.... Denk al de hele dag aan jou en jullie meisje Skye ✨
    Kus,
    Sarah


Hi, wat leuk dat je er bent!

 

Life by Nikkie is hét MOMMY LIFESTYLE MAGAZINE waar ik vertel over mijn leven als mama. Sinds 23 November 2016 zijn wij trotse ouders geworden van een prachtige zoon Wess Christiaan. Als firsttime mommy vertel ik graag aan andere mama's (to be) wat mijn ervaringen zijn in alles wat te maken heeft met baby, mama en gezinsleven. En niet alleen ik wil graag mijn verhaal vertellen, maar ook andere mama's delen graag hun verhaal en ervaringen!

 

Ik hoop je samen met de andere mama's te kunnen inspireren om vervolgens snel weer terug te komen!! Ben je benieuwd en wil je graag nog meer zien? Kijk dan ook even op mijn Instagram account en volg @lifebynikkie.nl of like mijn Facebookpagina & wie weet tot snel!!


Disclaimer


Alle foto's en teksten zijn eigendom van Life by Nikkie. Deze mogen zonder toestemming niet overgenomen worden.